Chapter 3: A Stranger in Her Own Life

Nang mapansin ni Hugo Yañez na hindi kumikilos si Liza Reyes sa kanyang utos, agad na lumapit ang assistant niyang si Marco Cruz, mahinahong pinaalalahanan siya.

"Secretary Liza, ang meeting agenda po."

"Ha?" sagot ni Liza, bakas ang pagkalito.

Tumingin siya kay Marco, saka maingat na sumulyap kay Hugo. Ano raw 'yon? Meeting agenda? Saan niya 'yon hahanapin? Wala siyang maalala — kahit paano gamitin ang sistema ng kumpanya.

Ang tanging dahilan kung bakit siya naririto ngayon ay para malaman kung ano ang nangyari sa kanya sa mga nagdaang taon. Hindi para maging tampulan ng mga tingin ng buong conference room.

Lumipas ang kalahating minuto ng katahimikan. May isang katabing umubo nang mahina, halatang naiilang sa bigat ng sitwasyon. Pero si Liza — nakatayo lang, hindi gumagalaw.

Unti-unting lumamig ang tingin ni Hugo. Kumunot ang noo niya.

"Mr. Hugo, ito po ang backup." Agad na iniabot ng Direktor ng Sekretariat na si Roxanne Dela Cruz ang kopya, kinuha naman ni Marco. Sa sandaling 'yon, ramdam ng lahat ang bigat ng hangin sa loob ng silid. Walang sinuman ang naglakas-loob na magkamali sa harap ni Hugo.

At ngayon — si Secretary Liza ang unang nakagawa noon. Ang laging maayos, walang sablay na si Liza, ay para bang hindi na niya kilala ang sarili niya.

Halos tatlong oras ang tumagal ang meeting. Buong tatlong oras na iyon, nakatayo si Liza sa mataas na takong. Minsan, palihim niyang inililipat ang bigat sa isang paa para maibsan ang sakit sa sakong na unti-unting sumisiksik sa kanyang mga daliri.

Hindi sinasadyang napansin 'yon ni Hugo.

Doon lang niya napansin ang suot niya. Maikli ang palda — higit sa tuhod. At sa bawat maliit na galaw, mas lalong lumilitaw ang puti, makinis na binti.

Sa pwesto ni Hugo, hindi mahirap makita kung gaano kaikli 'yon. Sa unang pagkakataon sa buong meeting, napatingin siya kay Liza nang mas matagal.

Nagkataon namang tumingala si Liza. Nagtagpo ang kanilang mga mata.

Malinis. Malalim. Walang takot. Parang may nakatakip na tanong na naghihintay lang lumabas.

Ngunit agad ding iniwas ni Hugo ang tingin. At nang bumalik ang paningin niya sa binti nito, bahagyang uminit ang pakiramdam niya. Biglang sumagi sa isip niya ang nangyari kagabi. Hindi niya maintindihan kung bakit, pero pakiramdam niya, uminit ang leeg niya — gumalaw ang Adam's apple niya.

Sa kabilang banda, ramdam ng lahat ang biglang pagbigat ng aura ni Hugo. Walang gumalaw. Walang umimik. Hanggang sa muling bumalik ang daloy ng meeting.

Tinapos ni Liza ang tatlong oras na 'yon, pilit na tinitiis ang sakit sa paa. At nang matapos, akala niya, makakahinga na siya.

Pero hindi pa pala.

"Secretary Liza, pinapatawag ka ng presidente," mahinahong sabi ni Marco Cruz, nakangiti pa.

Natigilan si Liza. Sa totoo lang, plano na niyang umalis. Hindi pa rin malinaw sa kanya ang lahat — lalo na ang ideyang asawa niya raw si Hugo Yañez. May boyfriend siya. At higit sa lahat, hindi niya kaya ang bigat ng presensya ng lalaking 'yon.

"Ha?" mahina niyang sagot. Ayaw niyang pumunta. Pero hindi siya hinayaan ni Marco.

"Okay..." sa huli, wala siyang nagawa kundi sumunod.

Pagpasok niya sa opisina, si Hugo ay nasa telepono pa rin, hindi man lang pinansin ang pagdating niya. Tahimik na luminga si Liza, saka naupo sa upuan sa tapat niya, nag-aatubiling bahagya bago nagsalita.

"Pwede po ba akong umupo dito? Sa kumpanya niyo naman po ito, at kung tutuusin, may share din daw ako. Mag-asawa naman tayo, 'di ba?"

Sa kabilang linya ng telepono, may bahagyang tawa. "Interesting... may babae pala si Mr. Hugo — siya ba ang hipag mo—"

Biglang pinatay ni Hugo ang tawag. Naiwang katahimikan sa silid. Diretsong umupo si Liza, tumingin sa kanya. Hindi siya dapat natatakot. Pero kahit gusto niya, ramdam niya ang bigat ng presensya ni Hugo — parang temperatura ng buong kwarto ang bumababa kapag nagsalita ito.

"Sabihin mo," malamig na wika ni Hugo.

Napatingin si Liza. "Ha?"

"Wala ka bang maipaliwanag tungkol sa meeting agenda? O pati 'yon, hindi mo na rin maalala?"

Tahimik si Liza. Tumayo siya, inayos ang laylayan ng palda. Sino ba ang naglagay sa kanya ng damit na 'to? Halos hindi na angkop sa trabaho.

"Ah, oo nga pala," mahinahon niyang sabi. "Sabi niyo, asawa niyo raw ako. Magre-resign na lang ako. Kung tutuusin, may share naman ako sa kumpanya, kaya mas mabuti sigurong umuwi na lang ako at alagaan ang anak ko."

Dire-diretso siyang tumalikod, hindi hinintay ang sagot. Para sa kanya, wala nang kailangang pag-usapan.

Habang papalayo siya, nakatingin lang si Hugo sa kanya. May bahagyang ngiti sa gilid ng labi niya — halos hindi mapansin.

"Interesting..."

Parang lalo siyang hindi makapaniwala sa biglang pagbabago ni Liza. O isa na naman itong paraan para makuha siya ulit?

Ngunit kahit anong laro pa 'to... may natitira na lang silang isang taon sa kontrata. Isang taon, at matatapos na ang kasunduang 'to.

Pagkatapos noon, babalik si Liza sa buhay na hindi niya maalala — kasama ang anak nilang si Lily Reyes.

At siya — babalik sa katahimikan na matagal na niyang pinili.

Pagkaalis ni Liza sa opisina ni Hugo, nagtanong-tanong siya hanggang sa matagpuan niya ang sarili niyang opisina. Malawak ito — halos isang daang metro kwadrado. Malalaking floor-to-ceiling windows ang bumungad sa kanya, tanaw ang buong lungsod.

Napahinto siya sandali. Ang ganda.

Limang taon na ang nakalipas, ito ang kumpanyang pangarap ng bawat estudyante ng finance. At ngayon, narito na siya. Pero wala siyang maalala kung paano.

Umupo siya, sinimulang halungkatin ang mga dokumento sa mesa. Kailangan niyang makahanap ng sagot. Pero bago pa man siya makapag-isip —

May mabilis na yabag ng takong ang papalapit.

Bumukas ang p***o. At isang malamig, matalim na boses ang agad na pumasok sa silid.

"Liza, anong nangyayari sa'yo ngayon?!"

"Ang laki ng pagkakamaling ginawa mo sa meeting, tapos ganyan ka lang?!"

"Kung ayaw mo na sa trabaho mo, sabihin mo lang — marami pa ang gustong pumalit sa'yo!"