Chapter 7: A House Filled with Silence

Halos mapunit ang hininga ni Liza nang makarating siya sa kindergarten.

Tumakbo siya papasok, hindi na inintindi ang mga guro at kasambahay na napalingon sa kanya, hanggang sa marating niya ang security room. Doon, sa ilalim ng mapusyaw na ilaw na parang sadyang pinili para ipakita ang bawat gasgas sa dingding, nakaupo si Lily — nag-iisa, tahimik na umiiyak, namumugto na ang mga mata.

Nang makita siya ng bata, agad itong tumayo.

"Mommy..."

Tumakbo si Lily palapit sa kanya, niyakap siya nang mahigpit, tila kung hindi siya kakapit nang ganito, baka biglang mawala ulit ang mommy niya.

"Akala ko... hindi na rin ako susunduin ni Mommy."

May kumurot sa puso ni Liza — mahapdi, biglaan, parang bato ang bumagsak sa dibdib niya.

Yumuko siya, niyakap ang anak, marahang hinaplos ang likod nito. "I'm sorry, baby. Kasalanan ni Mommy. Nakalimutan kita."

Napapikit siya sa sariling sinabi.

Paano niya nagawang makalimutan ang sariling anak?

Kung tutuusin, siya lang naman talaga ang dapat sisihin. Pero sa sandaling iyon, may isa pang taong gusto niyang sakalin — at hindi siya iyon.

Si Hugo Yañez.

Dahil sa pagpapatalsik nito kay Roxanne Dela Cruz, kumalat agad ang usap-usapan sa buong Yañez Group na espesyal daw ang trato ng presidente kay Secretary Liza. Kesyo ipinagtanggol daw siya nito. Kesyo pinahalagahan na raw siya ngayon.

Kalokohan.

Kung totoo iyon, bakit sa kanya rin ibinagsak ang halos lahat ng trabaho ni Roxanne? Mula tanghali hanggang hapon, hindi man lang siya nakapagpahinga. Halos hindi siya makainom ng tubig. Hindi man lang niya naiangat ang ulo sa tambak ng papeles na paulit-ulit na ipinasa sa kanya, parang walang katapusan.

At dahil doon — hindi niya namalayang ilang beses na pala siyang tinatawagan ng guro ni Lily. Ni hindi na niya naalala na kailangan pala niyang sunduin ang anak niya.

Kung tutuusin naman, lahat sila'y naniniwalang may amnesia siya. Bakit hindi na lang niya panindigan ang bagay na iyon, kahit sandali lang, para may excuse man lang siyang mahawakan?

Napagtanto lang niya na nasa kindergarten pa si Lily nang tumayo siya para magtungo sa comfort room, sinusubukang huminga nang malalim sa gitna ng gabi-habang-tanghali na trabaho. Doon niya nakita ang sunod-sunod na missed calls sa screen ng phone niya, halos hindi na kasya sa isang notification bar.

Kasabay noon, tumawag si Marco Cruz — ang executive assistant ni Hugo.

"Ma'am... may nakakalimutan yata kayo."

Halos mawalan siya ng kulay sa mukha.

Bilang pambawi sa anak niya, hindi na sila agad umuwi.

Dumaan muna sila sa isang fast-food restaurant, kung saan inorder ni Liza ang lahat ng bagay na akala niya'y makapagpapasaya sa isang apat na taong gulang — hamburger, fries, fried chicken, at ang paboritong ice cream ng mga bata.

Pagkatapos noon, dinala niya si Lily sa amusement park.

Halos hindi maipinta ang saya ng bata. Paulit-ulit itong yumayakap sa kanya, humahalik sa pisngi niya sa bawat pagkakataong may bagong ride silang masasakyan.

"Mommy ang pinakamabait na mommy sa buong mundo!"

Napatawa si Liza, sa unang pagkakataon sa loob ng ilang araw na para bang totoong gumaan ang pakiramdam niya.

"I love you, Mommy."

"Love you too."

Ngunit maya-maya, nagtaka si Lily. "Mommy... bakit ngayon lang tayo kumain ng fried chicken? Bakit ngayon lang tayo nag-amusement park? At... pwede pala akong kumain ng ice cream? Ang sarap pala nito."

Natigilan si Liza. Dinilaan niya ang hawak niyang ice cream habang napapangiti nang malungkot.

Naalala niya si Nathan Lim.

Noong sila pa, kahit dalawampung taong gulang na sila, binibilhan pa rin siya nito ng cotton candy sa gitna ng mall. Sinasamahan siya nitong sumakay ng roller coaster kahit alam nitong takot na takot siya. Manood ng animated movies sa gitna ng linggo, walang dahilan, walang okasyon. Maging sa Halloween, nagpapa-cosplay pa silang dalawa para lang mang-asar ng mga tao sa kanto.

Napakasimple. Pero napakasaya.

Napatingin siya kay Lily. "Hindi ka pa ba talaga nakakakain ng fried chicken dati?"

Umiling ang bata. "Hindi po."

"Bakit?"

"Sabi ni mo po dati, bawal daw po. Hindi raw healthy."

Tumigil ito sandali bago idinugtong, mahinahon na parang kinuwento na sa kanya nang maraming beses, "Kapag nagkasakit daw ako... baka hindi na maging okay ang dugo ko."

Biglang natigilan si Liza.

Dugo?

Ano ang ibig sabihin noon?

Bago pa siya makapagtanong nang maayos, tumakbo na si Lily patungo sa isang clown na nagpapakita ng magic tricks sa gitna ng plaza, tuwang-tuwa, waring nakalimutan na agad ang sinabi niya.

Napailing na lang si Liza, itinago ang tanong sa likod ng isip para mamaya na lang balikan.

Lumipas ang ilang oras nang hindi nila namalayan — hanggang sa unti-unti nang nagsasara ang amusement park sa paligid nila. Alas-diyes na ng gabi nang magpasya silang umuwi, hawak-kamay, puyat pero busog sa saya.

Maliwanag pa rin ang buong mansiyon ng pamilya Yañez nang dumating sila.

Pagpasok pa lang nila sa gate, agad na sinalubong sila ni Aling Marta. Halata ang matinding pag-aalala sa mukha nito.

"Ma'am Liza... bakit ngayon lang po kayo umuwi?" Halos pabulong na ang boses nito, parang natatakot pang lumakas ang tinig. "Kanina pa po naghihintay si Sir Hugo. Hindi n'yo po ba nasagot ang mga tawag niya?"

Napakurap si Liza. "Ha?" Hindi niya napansin. Dinala niya kasi si Lily sa amusement park, hindi na niya nahawakan ang cellphone niya kahit minsan.

Magkahawak-kamay silang pumasok ng bahay. Masayang nagkukuwento si Lily habang lumulukso-lukso sa tabi niya, umuulit sa kwento ng clown, ng roller coaster, ng ice cream na akala niya'y bawal. Parang nawala ang buong pagod ni Liza sa isang ngiti lang ng anak.

Pero pagpasok nila sa sala — biglang nanahimik ang buong paligid.

Nakatayo roon si Hugo Yañez.

Naka-itim itong polo at pantalon, nakasampay lang sa sofa ang suit jacket. Bahagyang nakabukas ang kwelyo ng polo niya, dahilan para mas lumitaw ang matitipunong linya sa dibdib nito.

Pero higit sa lahat — mas nakakatakot ang ekspresyon nito.

Malamig. Madilim. Halos walang mabasang emosyon, na siyang mas nakakatakot pa kaysa sa galit mismo.

Nang makita siya ni Lily, biglang nawala ang ngiti sa mukha ng bata. Mahigpit nitong hinawakan ang kamay ni Liza.

"Mommy... mauuna na po ako sa taas."

Napakunot-noo si Liza. Bakit tila takot na takot ang anak sa sariling ama? Hindi ba't dapat siya ang taong pinakapanatag na kasama ng bata?

Nararamdaman niyang nakatingin si Hugo sa kanila — mabigat, mapanuri, parang hinihintay nitong lumapit siya at magpaliwanag kung bakit sila ginabi nang ganito.

Pero wala siyang balak.

Ngumiti siya kay Lily. "Tara. Sasamahan ka ni Mommy. Maliligo muna tayo ng bubble bath, tapos matutulog."

Marahan niyang idinikit ang ilong sa ilong ng bata. Napansin niyang pasimpleng sumulyap si Lily kay Hugo bago bahagyang nanginig ang balikat nito. Mas lalo niyang hinigpitan ang hawak sa maliit na kamay ng anak.

"Sige po, Mommy."

Buhat niya si Lily habang dumaraan sila sa harap ni Hugo. Ni hindi man lang siya lumingon dito. Diretso siyang umakyat papuntang ikalawang palapag, hindi na binigyan pa ng kahit isang sulyap ang lalaking naghihintay.

Samantala, nanatiling nakaupo si Hugo, hindi gumagalaw.

Kanina pa niya hinihintay ang paliwanag ng asawa. Ngunit sa halip — parang wala man lang siyang presensya sa buong sala.

Umumbok ang ugat sa sentido ng lalaki. Mahigpit niyang pinisil ang mamahaling lighter na hawak niya sa isang kamay.

Sa isang pitik — sumiklab ang bughaw na apoy.

Mula sa itaas, narinig niya ang mahinang boses ni Lily. "Mommy... galit si Daddy."

Mahinang natawa si Liza. "Talaga ba? Hayaan mo siya."

Nanigas si Hugo.

Unti-unting namatay ang apoy ng lighter sa pagitan ng mga daliri niya, tila lumamig din bigla ang init nito.

Parang hindi siya makapaniwalang tama ang narinig. Si Liza — ang babaeng halos limang taon nang hindi marunong sumalungat sa kanya, na dati'y sunud-sunuran kahit anong sabihin niya — ngayon ay basta na lang sinabing... hayaan siya?

Tahimik na nasaksihan ni Aling Marta ang lahat, hindi alam kung saan siya dapat tumingin. Hindi niya alam kung ano ang mas nakakatakot — ang katahimikan ni Hugo, o ang galit na unti-unting bumabalot dito, dahan-dahan, parang tubig na kumukulo sa ilalim ng saradong takure.

Tahimik nitong sinindihan ang sigarilyo. Sa bawat buga ng usok, lalong dumidilim ang ekspresyon nito.

Maya-maya, malamig itong nagsalita. "Aling Marta."

"P-po, Sir."

"Madalas bang ganito ka-late umuwi sina Liza at Lily?"

Napasinghap ang matanda. "H-Hindi po, Sir. Ngayon lang po talaga nangyari ito."

Sa itaas, maririnig ang tawanan at kantahan ng mag-ina, malaya, walang malay sa nangyayari sa baba. Lalong humigpit ang panga ni Hugo.

Hindi pa rin niya makalimutan ang tawag kanina — ang boses ni Nathan Lim, ang palayaw nitong "Liza," at ang pag-uwi ni Liza nang dis-oras ng gabi, kasama ang anak, walang paalam, walang paliwanag.

Paulit-ulit na umiikot sa isip niya ang isang tanong: magkasama ba silang dalawa?

Hindi niya namalayang napahawak siya sa sentido, parang sasabog na ang ulo niya. May bagyong umiikot sa loob ng dibdib niya, isang bagay na hindi niya alam kung paano ipangalan — galit? paninibugho? o isang bagay na mas malalim pa, mas mapanganib pa kaysa doon?

Tahimik na nanginginig si Aling Marta sa gilid, hindi maintindihan kung bakit sa loob lang ng isang minuto ay ilang beses nang nagbago ang ekspresyon ng amo niya.

Hanggang sa —

BANG!

Umalingawngaw ang napakalakas na kalabog sa buong sala. Sa isang malakas na sipa, tumilapon ang center table, gumuhit sa hangin bago bumagsak nang malakas sa sahig.

Kasabay ng ingay na iyon, ang masayang kantahan ng mag-ina sa ikalawang palapag — tila walang kamalay-malay sa unos na unti-unti nang nabubuo sa ibaba, sa gitna ng bahay na dapat sana'y ligtas na kanlungan, hindi bukanang-bukas na bulkan.