Chapter 6: The Call That Changed Everything

Kumabog ang dibdib ni Liza nang parang gustong lumabas ang puso niya sa lalamunan. Ibinaba niya ang tawag nang walang paalam, nang walang paliwanag — pati siya, hindi maintindihan ang sarili niyang pagkataranta.

Hindi niya alam kung ano talaga ang kinakatakutan niya. Dati, si Wendy ang engaged kay Hugo — ang sarili niyang stepsister. At si Nathan mismo, hawak ang kamay niya noon, ang siyang nagpakilala sa kanya kay Hugo bilang "cousin."

Kaya paano naging hipag ni Hugo si Wendy ngayon? At siya — siyang hindi dapat may kinalaman kahit kanino sa pamilyang 'yon — bakit naging cousin-in-law na ni Nathan?

Wala siyang maintindihan. Isa itong bugtong na kada piraso niyang bubuksan, mas lalo lang siyang nalulunod.

Tumunog ulit ang office landline niya. Hinulaan niyang si Nathan na naman — pero hindi na niya nagawang abutin ang telepono.

Natatakot siya. Hindi sa tunog, kundi sa katotohanang baka lumabas doon. Baka mas malupit pa 'yon kaysa sa kahit anong inaakala niya ngayon.

Dalawang beses itong tumunog bago tumigil. Pero hindi sa kanyang mesa nagmula ang tunog na sumunod.

Nanlamig ang buong katawan ni Liza nang mapagtanto niya — ang extension niya, konektado pala sa extension ni Hugo. Isang landline lang sila, dalawang phone.

"Hello — ikaw ba 'yan, Liza?"

Umalingawngaw ang boses ni Nathan sa loudspeaker, mainit, kabado, buhay na buhay ang pagkabahala. Pero sa kabilang linya — walang sagot. Katahimikang parang libingan.

Ilang segundo lang, may sumagot — malamig, mabigat, parang bawat salita ay tinimbang bago binitawan.

"Wrong number."

Si Hugo.

May sandaling katahimikan bago muling nagsalita si Nathan, halatang nagulat, hindi pa rin ibinababa ang tawag.

Nanginginig na ang mga tuhod ni Liza. Habang nagpapatuloy ang parehong ingay sa dalawang linyang 'yon — boses ni Nathan, katahimikan ni Hugo — mabilis niyang dinampot ang sariling telepono at ibinaba ito, walang pag-aatubili, parang kung mas mabilis siyang gumalaw, mas mabilis din niyang mababawi ang kontrol sa sitwasyong 'to.

Sa sandaling 'yon, sabay na naging busy ang dalawang linya.

Sa kabilang gusali, sa opisinang mataas at malamig ang aircon, bahagyang kumunot ang matalim na kilay ni Hugo. Tumigas ang panga niya, humigpit ang manipis niyang labi hanggang naging isang guhit lamang. Marahan niyang ibinaba ang telepono — pero hindi pa rin siya umaalis ng tingin sa maliit na aparatong iyon, parang hinihintay pa niyang may sumigaw pa mula rito.

Sa labas ng opisina, halos makatulog na sa katamaran si Marco Cruz nang biglang sumigaw ang telepono niya — at natawag siyang "Liza" ni Nathan sa maling numero, halos ikagulat niya nang husto.

Baka pati ako, apektado na rin.

Naalala niya, kaninang umaga: sinaway ni Director Roxanne si Secretary Liza sa harap ng lahat. Hindi pa man umaabot ng sampung minuto, inutusan na siya ni President Hugo na tawagan ang HR para papalitan ang direktor na 'yon. Kasunod pa noon — tumawag pa si Mr. Hugo sa ilang malalaking pangalan at mga bangko, direktang pinutol ang koneksyon nila sa Reyes Group, parang walang kaseryosohan.

At sa huli, bumalik lang si Secretary Liza — at bigla na lang, tila hindi nangyari, nawala ang usapin.

May kutob si Marco na may masamang darating. At tama nga siya.

Dahan-dahang itinaas ni Hugo ang tingin mula sa mga papel, iniikot ang takip ng ballpen sa pagitan ng mga daliri, isinara ito nang malinis, saka dahan-dahang ipinikit ang mga mata — parang sinusubukang pigilan ang isang bagay na kumukulo sa loob.

Nang muling imulat, may matalim, halos hindi mapansing galit na sumilay dito.

Ang natitirang sinag ng papalubog na araw ay tanging kalahati lamang ng mukha niya ang naabutan, lalo pang pinatingkad ang bawat linyang matipuno at eskultura ng mukha niya sa gitna ng lilim. Malalim ang mga mata niyang parang walang emosyon — pero may isang bagay na kumikinang sa likod noon, isang bagay na kahit si Marco, kilala niya na sa loob ng ilang taon, hindi niya kayang basahin.

Marahang kumatok ang mahabang daliri niya sa ibabaw ng mesa. Sa bawat tugtog, kumikirot ang balikat ni Marco.

"I-check mo—"

"Po?" Napalingon si Marco, hindi sigurado kung ano ang ibig sabihin.

Bahagyang itinaas ni Hugo ang panga, isinara ang folder sa harap niya, at ibinaligtad ang telepono niya sa mesa — parang ayaw na niyang makita pa ito.

"Gusto ko ang lahat ng call records ni Liza. Buong buwan hanggang ngayon. Sino-sino ang kinontak niya, anong oras, gaano katagal. Buong-buo. Walang kulang."

Wala na siyang hinintay pang sagot. Tumayo siya, dumiretso sa p***o.

BLAM.

Malakas na hagupit ng p***o ang sumalubong kay Marco, isang panginginig ang dumaloy sa buong gulugod niya.

May mali sa mood ni Sir Hugo ngayon.

Mukha ring mali ang timpla ni Secretary Liza ngayon.

Nag-isip sandali si Marco, hinugot ang phone niya, dinial ang isang pamilyar na numero.

"Sa totoo lang... mukhang may problema na sina Ma'am Liza at Mr. Hugo. Baka po maghiwalay 'to."

Papalubog na nang tuluyan ang araw nang muli silang magkasama sa loob ng extended Lincoln, papauwi. Isa-isang iniaabot ni Marco kay Hugo ang mga huling dokumento ng merger and acquisition na kailangang pirmahan bago sumapit ang hatinggabi.

Bawat desisyong 'yon ay dumaan na sa masusing pagsusuri ng iba't ibang departamento ng kumpanya, sinang-ayunan na ng senior management at ng mga shareholder — huling pirma na lang ni Hugo ang kulang bago magkabisa ang lahat.

Matatag at malakas ang kamay ng lalaki habang hawak ang ballpen. Kitang-kita ang mga ugat sa likod ng kamay niya, at sa bawat galaw, kumikislap ang malalim na asul na dial ng relong nasa pulso niya — isang bagay na kasing halaga ng buong sasakyang sinasakyan nila.

Matalim at deretsahan ang huling stroke ni Hugo sa papel.

Kinuha ito ni Marco gamit ang dalawang kamay, saka lang nangahas magsalita matapos matiyak na medyo bumuti na ang timpla ni Hugo.

"Sir, tumawag po ang Lola niyo kanina. Gusto niya raw kayong pumunta sa lumang bahay sa susunod na linggo."

Malamig na sumulyap si Hugo sa kanya, pinaliliwanagan lang ng mga ilaw ng poste na dumadaan sa bintana.

Medyo kinabahan si Marco, ilang segundo muna siyang nag-isip bago binitawan ang susunod niyang sasabihin.

"Bumalik na rin po pala si Sir Nathan. Sabi niya raw, dadalhin daw niya ang girlfriend niya para ipakilala sa buong pamilya."

Pinagdikit ni Hugo ang dalawang kamay, medyo dumilim ang tingin nito.

"Ang apelyido ni Nathan ay Lim," malamig niyang sabi. "Bakit niya kailangang pumunta pa sa bahay ng mga Yañez para magpakilala sa pamilya?"

Tuyot na tumawa si Marco. "Wala rin po akong alam diyan, sir. Messenger lang po talaga ako."

Isinara na lang ni Hugo ang mga mata, nagkukunwaring natutulog. Paminsan-minsan siyang sinusulyapan ni Marco, pero wala itong kahit kaunting kilos.

Sa huli, wala na siyang nagawa kundi buntong-hininga na lang, tahimik na inuuwi ang sariling isip.

Panandalian lang siguro 'yung magandang mood ni Sir kanina sa opisina. Kahit paano niya ito tignan, hindi pa rin kaya ni Secretary Liza tapatan si Wendy — ang babaeng hindi niya kayang makuha, kahit gaano pa siya kayaman o kapangyarihan.

Napansin ni Marco na matagal-tagal na ring hindi umiimik si Hugo. Nangahas siyang magtanong ulit.

"Sabihin ko na lang po sa Lola niyo na hindi kayo makakapunta?"

Dahan-dahang binuksan ni Hugo ang mga mata pagkatapos ng matagal na katahimikan, mahirap basahin kung ano ang nasa likod ng titig nito.

Pagkatapos ng ilang segundong bumigat pa lalo, mahinahon siyang bumitaw ng sagot.

"Ako na ang bahala."

Humiga si Hugo pabalik sa upuan, hinanap ang mas komportableng posisyon, tila handa nang tapusin ang usapan.

Nag-vibrate ang telepono niya sa bulsa.

Kinuha niya ito — pangalan ni Wendy ang nakalagay sa screen.

Bahagyang kumibot ang kilay niya. Sinagot niya agad ang tawag, parang nakasanayan na, parang reflex na hindi na niya kailangan pang isipin.

"Uuwi ka ba sa hapunan mamaya?"

Nagkunwari na lang na nakatanaw sa labas si Marco, sinusubukang gawing kasing liit hangga't maaari ang sarili niya sa loob ng maliit na espasyo.

"Sabi ni Paul, ayaw niyang kumain kung wala ka. Kahit si Lola, wala nang magawa."

Malinaw na malinaw ang boses ni Wendy, umaabot hanggang sa tenga ni Marco.

Walang pag-aalinlangang sumagot si Hugo.

"Umuwi ka na. Ipasagot mo na lang kay Paul ang telepono."

Sandaling katahimikan sa kabilang linya, bago rumagasa ang malinaw pero pilyong boses ng isang batang lalaki, buong-buong tumatawag —

"Tito Dad!"

Napahigpit ang hawak ni Marco sa steering wheel. Pinigilan niya ang sarili na huwag tumawa, pero may isang maliit na halakhak pa rin ang nakawala sa kanya.

Napatingin sa kanya si Hugo nang may bahid ng banta — kaya't mabilis niyang nilunok ang tawa, nagkunwaring umuubo na lang.

Tito Dad? Bakit dalawa pa 'yon?

Halos kalahating oras ring inagaw ni Paul ang oras ni Hugo sa telepono — hindi na alintana kung gaano na kahaba ang trapiko — bago siya tuluyang pinababa ng bata.

Hindi nagtagal, tumunog naman ang telepono ni Marco.

Sinagot niya lang ito matapos matapos ang pag-uusap ni Hugo.

"Hello po, Little Blossoms Kindergarten po ito. Kayo po ba ang tatay ni Lily Reyes? Nandito pa rin po si Lily sa school — hindi pa siya nasusundo ng mommy niya, at hindi rin po namin siya makontak sa phone. Pwede po ba kayang pumunta rito?"

Naniniwala si Marco na malinaw na malinaw itong narinig ni Hugo sa tabi niya, kahit hindi ito lumingon.

Alam niya ang patakaran ng school: dalawang numero ang iniiwan ng bawat magulang — isa para kay Liza, isa naman para kay Hugo, na sa katunayan, numero rin lang ni Marco.

Bihira lang lumitaw si Hugo tuwing may emergency; siya, si Marco, ang laging sumasagot sa ganitong sitwasyon. At sa loob ng limang taon, hindi pa naman ito naging kailangan — dahil si Liza mismo, sa tuwing walang gulo, ang laging nag-aalaga at nagsusundo kay Lily nang mag-isa, walang reklamo, walang paalala.

Ito lang, sa mga limang taong 'yon, ang unang beses.

"Sir... susunduin niyo na po ba si Miss, o..."

Tinakpan ni Marco ang mouthpiece ng telepono, maingat na tinatanong, hinihintay ang sagot na alam niyang hindi niya magugustuhan.

Walang expression ang mukha ni Hugo habang nagsalita, malamig at walang pagmamadali, parang hindi niya narinig ang salitang Lily sa kabilang linya, o parang binalewala niya na lang ito.

"Busy ako. Tawagan mo si Liza. Ituloy-tuloy ang pagtawag hanggang sagutin niya."

Nanatiling nakatingin si Marco sa lalaking nakaupo sa tabi niya — malamig, tahimik, walang emosyon sa mukha. Pero sa isip niya, may isang tanong na hindi na niya nangahas pang itanong nang malakas:

Kung wala talaga siyang pakialam, bakit ba niya kailangang malaman ang bawat tawag na tinanggap ni Liza sa nakaraang buwan?