LOGINWala siyang maisagot, kaya muli akong napatingin kay Sophia.
"And you. I trusted you." "Lexi, I'm sorry," mahinang sagot nito. "Don't. I don't want to hear anything from either of you." Hindi ko na hinintay ang susunod nilang sasabihin. Tinalikuran ko sila at nagtungo sa aking silid. Mabilis kong inilabas ang maleta at inilagay roon ang aking mga damit at mahahalagang dokumento. Pinilit kong pigilan ang mga luhang gustong pumatak, ngunit hindi ko napigilan ang panginginig ng aking mga kamay. Ilang sandali pa ay narinig ko ang pagbukas ng p***o. "Lexi, where are you going?" tanong ni Adrian. Hindi ko na siya nilingon. "Leaving." "Don't be unreasonable. We can talk about this." "There's nothing left to talk about." "You're my fiancée!" Napahinto ako at humarap sa kaniya. "Not anymore." "Lexi—" "Don't ever contact me again, Adrian. We're done." Kinuha ko ang aking maleta at dumaan sa harap niya nang hindi na lumilingon. Hindi ko alam kung saan ako pupunta, ngunit ayaw ko nang manatili sa bahay na iyon kasama ang mga taong sumira sa aking tiwala. Dalawang buwan ang lumipas. Sinubukan kong magsimulang muli. Iniwasan ko ang mga taong may koneksiyon kay Adrian at itinuon ang pansin sa pagbuo ng panibagong buhay. Ngunit may isang bagay na hindi ko maipaliwanag, hindi pa rin dumarating ang aking buwanang dalaw. Noong una, inisip kong epekto lamang iyon ng stress. Ngunit nang patuloy itong maantala, hindi ko na kayang balewalain ang posibilidad na matagal ko nang iniiwasang isipin. Bilang isang doktor, alam ko kung ano ang maaaring ibig sabihin nito. Kaya pumunta ako sa malapit na botika at bumili ng pregnancy test. Tahimik akong pumasok sa banyo at isinagawa ang pagsusuri. Ilang minuto akong nakatitig sa hawak kong test kit, halos hindi makahinga habang hinihintay ang resulta. Nang maglaon, dalawang malinaw na guhit ang lumitaw. Positive. Tama ang mga hinala ko. "Buntis ako..." mahinang sambit ko. Napaupo ako sa gilid ng bathtub. Hindi ko alam kung matatakot ba ako o matutuwa. Sa kabila ng lahat ng nangyari, hindi ko kailanman inakalang magkakaroon ako ng anak sa ganitong paraan. Muling bumalik sa isip ko ang mukha ni Damon. Siya ang ama ng batang dinadala ko. Hindi ko alam kung ano ang magiging reaksiyon niya kapag nalaman niya ang katotohanan. Isa siyang makapangyarihang lalaki, isang walang awa na kabilang sa mundong puno ng panganib. Hindi ko kayang isipin na madamay ang inosenteng batang nasa aking sinapupunan. Marahan kong hinawakan ang aking tiyan. "What am I supposed to do now?" bulong ko. Ilang sandali akong nanatiling tahimik bago marahang pinunasan ang aking mga luha. Maaaring hindi ko alam kung paano haharapin ang pagbubuntis, ngunit alam kong hindi ko pababayaan ang aking anak. "I'll take care of you," bulong ko habang nakahawak sa aking tiyan. "I promise." Wala na akong balak bumalik kay Adrian. Wala rin akong balak hanapin si Damon at sabihin ang tungkol sa pagbubuntis ko. Magkaiba ang mundong ginagalawan namin, at alam kong hindi ako nababagay sa buhay niya. Natatakot din akong kapag nalaman niya ang tungkol sa bata ay kunin niya ito sa akin. Mas mahalaga sa akin ang kaligtasan ng anak ko kaysa sa anumang bagay. Kailangan kong magsimula muli sa isang lugar kung saan walang nakakakilala sa akin. Doon ko bubuuin ang buhay naming dalawa, malayo sa mga taong nagdulot sa akin ng sakit. Hindi ko alam kung gaano katagal kong maitatago ang katotohanan kay Damon, ngunit sisiguraduhin kong hindi niya ako mahahanap. Dahil ang batang dinadala ko ang magiging dahilan kung bakit handa akong talikuran ang lahat. Dalawang malinaw na guhit ang bumungad sa akin mula sa pregnancy test na hawak ko. Ilang segundo akong natigilan habang paulit-ulit na tinitingnan ang resulta, tila umaasang magbabago iyon kapag muli akong kumurap. Ngunit hindi nagbago ang dalawang guhit. Nananatili roon ang katotohanang pilit kong tinatanggap, na buntis ako. Dahan-dahan kong inilapat ang isang kamay sa aking tiyan. Wala pa akong anumang maramdaman, ngunit alam kong may isang buhay nang unti-unting nabubuo sa loob ko. Isang batang hindi ko inaasahang darating sa ganitong paraan, mula sa gabing pilit kong gustong kalimutan. Hindi ko alam kung matutuwa ba ako o matatakot. Dapat ay ikakasal na ako kay Adrian at bubuo ng pamilyang matagal na naming pinangarap. Ilang hakbang na lamang sana ang pagitan ko at ng buhay na inaasam ko, ngunit tuluyan nang nagbago ang lahat nang matuklasan ko ang kaniyang pagtataksil. Ang lalaking pinangakuan kong makakasama habambuhay ay siya ring dahilan kung bakit tuluyan akong nasaktan at nawalan ng tiwala sa pag-ibig. At ngayon, dinadala ko ang anak ni Damon Vaughn. Isang lalaking kilala sa kapangyarihan, kalupitan, at impluwensiyang kinatatakutan ng marami. Hindi ko alam kung ano ang magiging reaksiyon niya kapag nalaman ang tungkol sa pagbubuntis ko. Hindi ko rin kayang isipin kung ano ang maaari niyang gawin kapag natuklasan niyang may batang nabuo mula sa gabing pinagsaluhan namin. Mas lalo akong natatakot sa posibilidad na balang-araw ay kunin niya ang anak ko at madamay kaming dalawa sa mapanganib na mundong ginagalawan niya. Hindi ko kayang isugal ang buhay ng batang ito sa isang bagay na hindi ko kontrolado. Wala akong katiyakang magiging ligtas kami sa piling ni Damon, lalo na't halos wala akong alam tungkol sa tunay niyang pagkatao. Kaya bago pa mahuli ang lahat, pinili kong lumayo. Lumipat ako sa isang maliit na apartment sa probinsya, malayo sa mga taong nakakakilala sa akin at sa posibilidad na muli kong makatagpo si Damon. Hindi marangya ang lugar na pinili ko, ngunit sapat na iyon upang makapagsimula kami ng panibagong buhay. Sa unang pagkakataon, kinailangan kong isipin hindi lamang ang sarili ko kundi pati na rin ang batang dinadala ko. Wala na akong ibang dapat unahin kundi ang kinabukasan naming dalawa. Nakahanap ako ng trabaho sa isang private hospital at muling ipinagpatuloy ang aking karera bilang doktor. Hindi naging madali ang pagsabayin ang trabaho at pagbubuntis. May mga araw na halos hindi ko na kayang itayo ang sarili ko dahil sa pagod, at may mga gabing mag-isa akong nakaupo sa apartment habang iniisip kung tama ba ang naging desisyon kong lumayo. Ngunit sa tuwing naaalala kong may batang umaasa sa akin, nawawala ang lahat ng pag-aalinlangan ko. Bawat sahod na natatanggap ko ay maingat kong itinatabi para sa pangangailangan ng aking anak. Inuna ko ang paghahanda para sa kaniyang pagsilang, mula sa mga damit na susuotin niya hanggang sa mga gamit na kakailanganin niya pagdating sa mundo. Hindi man ako sigurado kung magiging sapat ang lahat ng mayroon ako, determinado akong ibigay sa kaniya ang pinakamagandang buhay na kaya kong ialok.Agad na bumilis ang tibok ng puso ko. Para bang biglang nanlamig ang buong katawan ko habang pinagmamasdan ang pamilyar na pigurang ilang taon kong pilit iniiwasang alalahanin. Hindi ko inakalang makikita ko siyang muli, lalo na sa mismong bahay ng aking mga magulang.Mabilis akong umatras mula sa bintana at nagmadaling bumalik sa aking kuwarto. Maingat kong isinara ang pinto, ngunit iniwan ko itong bahagyang nakabukas upang marinig ang anumang pag-uusapan sa sala. Ilang sandali pa, narinig ko ang pagbukas ng pangunahing pinto.“Good evening, Mr. Vaughn. It's an honor to have you here.”“Good evening.”Maikli lamang ang naging tugon ni Damon bago tuluyang pumasok. Maging ang aking ama ay tila nag-iingat sa bawat kilos habang inaakay ang bisita patungo sa sala.“Please, come in. I hope your journey here wasn't too inconvenient.”“I'm here for business. Let's not waste time on unnecessary pleasantries.”Agad na tumango ang aking ama. Inalalayan niya si Damon na maupo bago bumalik sa kan
Maingat kong hinawakan ang kamay ni Bea bago tuluyang lumabas. Sa unang pagkakataon matapos ang anim na taon, babalik ako sa lungsod na minsan kong tinakasan. Hindi na bilang isang babaeng sugatan dahil sa pagtataksil ng lalaking minahal ko. Hindi na rin bilang isang babaeng natakot sa posibilidad na malaman ng ama ng aking anak ang tungkol sa kaniya.Kundi bilang isang babaeng natutong bumangon nang mag-isa. Pagdating namin sa lungsod, hindi ko naiwasang mapatingin sa mga pamilyar na gusali at kalsadang minsan ko nang dinaanan bago tuluyang umalis.Maraming bagay ang nagbago sa loob ng anim na taon. May mga bagong establisimyento, mas matataas na gusali, at mas maraming sasakyang dumaraan sa mga kalsadang dating pamilyar sa akin. Ngunit may mga lugar ding nanatiling halos katulad ng dati.Kasabay ng bawat tanawing nakikita ko ay ang mga alaalang pilit kong ibinaon sa nakaraan. Ang gabing nalaman ko ang pagtataksil ni Adrian. Ang gabing nakilala ko si Damon. At ang mga sumunod na pang
Hindi ko rin alam kung bakit ganoon na lamang ang posibilidad na patuloy pa rin akong hinahanap ni Damon. Minsan, naiisip ko kung bakit hindi niya na lamang ako tuluyang kinalimutan. Marami na siguro siyang nakilalang babae sa loob ng anim na taon, ngunit hindi ko maiwasang isipin kung bakit tila may mga katanungang iniwan sa kaniya ang bigla kong pagkawala. Hindi siya mukhang isang lalaking sanay na may bagay na hindi niya kayang tuklasin o kontrolin. Kaya minsan, naiisip kong maaaring hindi pa rin siya sumusuko sa paghahanap ng mga kasagutang hindi niya nakuha mula sa akin.Sa loob ng anim na taon, habang maaaring abala siya sa paghahanap sa akin, tahimik ko namang ipinagpatuloy ang buhay ko kasama si Bea. Hindi ko kailanman inakalang ang lalaking iniwan ko ay maaari pa ring naghahanap ng kasagutan tungkol sa gabing iyon. Hindi ko alam kung naaalala pa rin niya ang pangalan ko o kung minsan ay sumasagi pa rin sa isip niya ang babaeng bigla na lamang naglaho sa kaniyang buhay.Marahi
Sa bawat check-up at ultrasound, lalo kong nararamdaman ang pagmamahal sa batang lumalaki sa aking sinapupunan. Unti-unti kong tinanggap na hindi ko kailangang magkaroon ng lalaking kasama upang mabigyan siya ng masayang pamilya. Maaaring hindi kumpleto ang pamilyang bubuuin namin ayon sa nakasanayan ng iba, ngunit sisiguraduhin kong hindi siya magkukulang sa pagmamahal.Handa akong gampanan ang parehong papel bilang ina at ama. Hindi ko hahayaang maramdaman niyang isa siyang batang hindi pinili o hindi minahal. Kung kinakailangan kong akuin ang lahat ng responsibilidad, gagawin ko iyon nang walang pag-aalinlangan.Hindi ko alam kung ilang beses kong kinumbinsi ang sarili kong tama ang naging desisyon kong lumayo. Ang alam ko lamang, mas nanaisin kong lumaki ang anak ko sa isang payak ngunit ligtas na tahanan kaysa sa isang mundong puno ng kapangyarihan, karahasan, at panganib.Lumipas ang mga buwan hanggang sa dumating ang araw na pinakahihintay at pinakakinatatakutan ko. Matapos ang
Wala siyang maisagot, kaya muli akong napatingin kay Sophia."And you. I trusted you.""Lexi, I'm sorry," mahinang sagot nito."Don't. I don't want to hear anything from either of you."Hindi ko na hinintay ang susunod nilang sasabihin. Tinalikuran ko sila at nagtungo sa aking silid. Mabilis kong inilabas ang maleta at inilagay roon ang aking mga damit at mahahalagang dokumento. Pinilit kong pigilan ang mga luhang gustong pumatak, ngunit hindi ko napigilan ang panginginig ng aking mga kamay. Ilang sandali pa ay narinig ko ang pagbukas ng pinto."Lexi, where are you going?" tanong ni Adrian.Hindi ko na siya nilingon."Leaving.""Don't be unreasonable. We can talk about this.""There's nothing left to talk about.""You're my fiancée!"Napahinto ako at humarap sa kaniya."Not anymore.""Lexi—""Don't ever contact me again, Adrian. We're done."Kinuha ko ang aking maleta at dumaan sa harap niya nang hindi na lumilingon. Hindi ko alam kung saan ako pupunta, ngunit ayaw ko nang manatili sa
"Fuck. Stay awake."Rinig kong sabi nito habang bakas pa sa mukha niya ang pagkabalisa."I can't...""What did you drink again?" tanong pa niya habang pinoproseso ang mga pangyayari. "Wine...""How much?""Just one glass."Mahigpit siyang napatingin sa akin bago bumaling sa pinto."Get me my head of security!""Yes, sir!""And find out who the bastard outside is. I want his identity!""Understood, sir!""Get a doctor here. Now!" nagmamadali niyang utos habang bakas ang pag-aalala sa mukha niya.Muli siyang bumaling sa akin. Pilit kong idinilat ang mga mata ko at nang makita kong nakatitig siya sa akin, may kung anong bumubulong sa isip ko. Sa sobrang desperasyon kong makaraos sa miserableng pakiramdam na iyon, inalok ko siyang babayaran ko siya o handa akong maglingkod sa kaniya kapalit ng tulong niya."Do you really want to do this?" tanong niya."Yes... Please, I will do everything. Just help me."Hanggang sa naramdaman ko ang mainit niyang mga labi sa aking labi, bago dahan-dahang







