Chapter 5 — Back to the Vale Mansion

May mga lugar na kahit matagal mo nang iniwan, hindi mo pa rin kayang kalimutan. Hindi dahil gusto mong balikan. Kundi dahil minsan, ang lugar ang nagiging saksi sa mga bagay na hindi mo na kayang sabihin.

At ganoon ang Vale Mansion para kay Elena Rose.

Tatlong taon niyang hindi nakita ang bahay na minsang naging tahanan niya. At ngayon, muli siyang nakatayo sa harap ng malaking gate ng mansyon sa Tagaytay.

Tahimik siyang nakatingin sa napakalawak na property habang unti-unting binubuksan ng security ang gate. Pareho pa rin naman, halos wala ngang nagbago.

Ang mahabang driveway na napapalibutan ng mga puno. Ang hardin kung saan siya minsang naglakad tuwing umaga. Ang malaking fountain sa gitna ng property.

Ganon pa rin ang lahat mula nang umalis siya. Walang nagbago sa mga property nito sa bahay.

Pero siya? Hindi na siya ang parehong Elena na umalis dito.

Mahigpit niyang hinawakan ang hawakan ng kanyang bag.

"Ma'am Elena?"

Napalingon siya sa driver. "Okay lang po ba kayo?"

Napatingin siya sa mansyon. Pagkatapos ay ngumiti nang bahagya sa driver.

"Okay lang."

Pero sa totoo lang, hindi niya alam kung iyon ba ang tamang salita. Dahil paano ka magiging okay kapag bumabalik ka sa lugar kung saan ka unang natutong masaktan?

Pagpasok niya sa loob, agad siyang sinalubong ng mga staff ng mansion.

"Welcome back, ma'am."

May halong saya at gulat ang mga boses nila. Karamihan sa kanila ay kilala siya noon. Alam nila kung gaano siya kasaya noong unang dumating siya bilang asawa ni Damian. Alam din nila kung gaano siya katahimik nang mga huling buwan bago siya umalis.

Ngumiti siya. "Thank you."

Simple lang ang mga salita niya at wala na iyong dating lambing. Pero kahit ganon, natutuwa pa rin siya dahil may mga pamilyar pa siyang mukha na nakikita dito. Kahit papaano naman siguro ay kakayanin niya ulit.

Napansin ng mga tao sa paligid na parang may kakaiba sa kaniya.

Dati, kilala nila si Elena bilang mabait at madaling lapitan pero ngayon, may distansya na. Hindi dahil naging masama siya. Kundi dahil natutunan niyang hindi lahat ng tao ay dapat niyang bigyan ng access sa puso niya.

"Your room is ready, ma'am."

Agad tumigil ang drama ng utak niya at nag-register agad sa kaniya ang sinabi ng isang katulong.

Your room.

Hindi niya gustong marinig iyon dahil alam niya kung anong kwarto iyon. Ang kwarto nila ni Damian.

"May ibang room ba?"

Natahimik ang staff. "Ma'am?"

"I don't need that room."

Hindi siya galit pero alam niyang sa boses pa lang niya ay malalaman agad ng katulong na ayaw niya.

"Prepare another one."

Tumango agad ang staff.

"Yes, ma'am."

At sa simpleng utos na iyon, alam ng lahat. Hindi na bumalik ang dating Elena.

---

Habang naglalakad siya papunta sa temporary room niya, hindi niya maiwasang mapansin ang paligid. Ang mga picture frame at ang mga gamit.

Sa isang sulok ng hallway, may picture nilang dalawa. Wedding picture pa nila iyon ni Damian. Nakatingin si Damian sa kanya at hindi sa camera.

Kundi sa kanya.

At siya? Makikita talaga sa picture na masaya siya, halos kumikinang ang mga mata niya. Napahinto siya. Minsan, nakakaloko ang mga litrato. Kaya nitong ipakita ang isang sandali na parang perpekto. 

Pero hindi nito ipinapakita ang mga gabing mag-isa kang umiiyak. Ang mga umagang gigising kang mag-isa. Ang mga pagkakataong naghihintay ka sa taong hindi naman darating.

Mabilis niyang iniwas ang tingin. Hindi siya bumalik dito para alalahanin ang nakaraan.

May rason siya kung bakit siya nandito at iyon ay ang kasunduan nila. Hindi dahil gusto niyang makasama ulit si Damian.