ログインSa loob ng sasakyan, hindi makapagsalita ang babae.Nakatitig lang siya kay Noah.At sa unti-unting pagkawatak ng formation.“They never reach this stage…” bulong niya.“What stage?” tanong ng kasama niya.Tahimik siya sandali.“…self-awareness.”—Sa opisina, tuluyang umupo si Victor.Hindi na siya nanonood bilang strategist.Parang observer na lang siya ngayon—ng isang bagay na matagal nang dapat nangyari.—Sa kalsada, muling nagsalita ang balance keeper.“You think choice makes you free?”—“Yes,” sagot ni Noah agad.—“And what happens when people choose wrong?”—Tahimik.Mabigat.—“People already suffer under your control,” sagot ni Elena bago pa makasagot si Noah.“So don’t pretend fear is protection.”—Hindi siya tiningnan ng balance keeper.Pero ramdam ang bigat ng sinabi niya.—Sa rooftop, may isa pang operative ang nagtanggal ng maskara.Mas mabagal.Mas hesitant.Pero ginawa pa rin.—At sa ibaba—may isang miyembro ng correction team ang tuluyang nagbaba ng armas.—
CHAPTER 226 — Ang Mukha sa Likod ng MaskaraTahimik ang buong kalye matapos tanggalin ng lalaki ang maskara.Walang nagsalita agad.Pati ang correction team—tila nakalimutang gumalaw.—Sa rooftop, tumama ang ilaw sa mukha ng lalaki.Bata pa.Mas bata kaysa inaasahan nila.Walang malamig na ekspresyon.Walang pagiging mekanikal tulad ng iba.Sa halip—mukha siyang pagod.—At doon lalong naramdaman ni Elena ang kakaiba.Hindi dahil kilala niya ito.Kundi dahil—nakita na niya ang parehong tingin noon.—Sa sarili niya.—“We were told you’d destroy everything.”Paulit-ulit na umalingawngaw ang mga salitang iyon sa isip niya.Hindi iyon tunog ng taong fanatic.Tunog iyon ng taong naniwala.—Sa gitna ng kalsada, dahan-dahang tumingin ang lalaki mula sa rooftop papunta sa balance keeper.At sa unang pagkakataon—may tensyon sa pagitan nila.Hindi halata.Pero malinaw.—“You should put the mask back on,” sabi ng balance keeper.Kalmado pa rin ang boses.Pero wala na ang dating kontrol.
Walang gumalaw matapos tumama ang baril sa sahig.Click.Maliit na tunog.Pero sa gabing iyon—parang lindol.—Sa rooftop, nakatayo ang anino na nagbaba ng armas.Hindi siya umatras.Hindi rin siya nagsalita.Nakatayo lang—habang ang dalawang kasama niya ay parehong napalingon sa kanya.Hindi iyon bahagi ng protocol.Hindi iyon bahagi ng formation.At higit sa lahat—hindi iyon inaasahan.—Sa gitna ng kalsada, unang beses na tuluyang nagbago ang ekspresyon ng lalaki.Hindi galit.Hindi panic.Kundi—disruption.Totoo.Maliit lang.Pero malinaw.—Sa loob ng sasakyan, tuluyang napaupo nang tuwid ang babae.“Oh my God…”Napatingin ang kasama niya.“Why are you reacting like that?”Hindi siya agad sumagot.Nakatitig lang siya sa rooftop.Sa taong nagdesisyong hindi sumunod.—“You don’t understand,” bulong niya.“They don’t do that.”—Sa opisina, huminto si Victor sa paghinga nang isang segundo.Tahimik siyang nakatingin sa screen.At pagkatapos—bahagya siyang natawa.Hindi dahil na
Click. Maliit na tunog. Pero sa gabing iyon— parang lindol. — Sa rooftop, nakatayo ang anino na nagbaba ng armas. Hindi siya umatras. Hindi rin siya nagsalita. Nakatayo lang— habang ang dalawang kasama niya ay parehong napalingon sa kanya. Hindi iyon bahagi ng protocol. Hindi iyon bahagi ng formation. At higit sa lahat— hindi iyon inaasahan. — Sa gitna ng kalsada, unang beses na tuluyang nagbago ang ekspresyon ng lalaki. Hindi galit. Hindi panic. Kundi— disruption. Totoo. Maliit lang. Pero malinaw. — Sa loob ng sasakyan, tuluyang napaupo nang tuwid ang babae. “Oh my God…” Napatingin ang kasama niya. “Why are you reacting like that?” Hindi siya agad sumagot. Nakatitig lang siya sa rooftop. Sa taong nagdesisyong hindi sumunod. — “You don’t understand,” bulong niya. “They don’t do that.” — Sa opisina, huminto si Victor sa paghinga nang isang segundo. Tahimik siyang nakatingin sa screen. At pagkatapos— bahagya siyang natawa. Hindi dahil nakakatawa.
Click.Maliit na tunog.Pero sa gabing iyon—parang lindol.—Sa rooftop, nakatayo ang anino na nagbaba ng armas.Hindi siya umatras.Hindi rin siya nagsalita.Nakatayo lang—habang ang dalawang kasama niya ay parehong napalingon sa kanya.Hindi iyon bahagi ng protocol.Hindi iyon bahagi ng formation.At higit sa lahat—hindi iyon inaasahan.—Sa gitna ng kalsada, unang beses na tuluyang nagbago ang ekspresyon ng lalaki.Hindi galit.Hindi panic.Kundi—disruption.Totoo.Maliit lang.Pero malinaw.—Sa loob ng sasakyan, tuluyang napaupo nang tuwid ang babae.“Oh my God…”Napatingin ang kasama niya.“Why are you reacting like that?”Hindi siya agad sumagot.Nakatitig lang siya sa rooftop.Sa taong nagdesisyong hindi sumunod.—“You don’t understand,” bulong niya.“They don’t do that.”—Sa opisina, huminto si Victor sa paghinga nang isang segundo.Tahimik siyang nakatingin sa screen.At pagkatapos—bahagya siyang natawa.Hindi dahil nakakatawa.Kundi dahil alam niyang nasaksihan niya
Walang gumalaw matapos tumama ang baril sa sahig.Click.Maliit na tunog.Pero sa gabing iyon—parang lindol.—Sa rooftop, nakatayo ang anino na nagbaba ng armas.Hindi siya umatras.Hindi rin siya nagsalita.Nakatayo lang—habang ang dalawang kasama niya ay parehong napalingon sa kanya.Hindi iyon bahagi ng protocol.Hindi iyon bahagi ng formation.At higit sa lahat—hindi iyon inaasahan.—Sa gitna ng kalsada, unang beses na tuluyang nagbago ang ekspresyon ng lalaki.Hindi galit.Hindi panic.Kundi—disruption.Totoo.Maliit lang.Pero malinaw.—Sa loob ng sasakyan, tuluyang napaupo nang tuwid ang babae.“Oh my God…”Napatingin ang kasama niya.“Why are you reacting like that?”Hindi siya agad sumagot.Nakatitig lang siya sa rooftop.Sa taong nagdesisyong hindi sumunod.—“You don’t understand,” bulong niya.“They don’t do that.”—Sa opisina, huminto si Victor sa paghinga nang isang segundo.Tahimik siyang nakatingin sa screen.At pagkatapos—bahagya siyang natawa.Hindi dahil na
Tahimik ang opisina ni Elena nang gabing iyon, ang uri ng katahimikan na nagbibigay-daan para marinig niya ang mahinang ugong ng aircon, ang pagpitik ng relo sa pader, at ang tuloy-tuloy na pagpatak ng ulan sa labas ng salamin. Late na, pero naroon pa rin siya—nakaupo sa swivel chair niya, may hawa
Makalipas ang ilang araw mula nang makauwi si Elena mula sa ospital, unti-unti nang bumalik ang kulay sa mukha niya. Hindi pa man siya ganap na malakas, ramdam niya ang pangangailangan niyang bumangon—hindi dahil sa pressure ng industriya, kundi dahil hindi niya gustong manatiling nakakulong sa sa
Tahimik na sana ang paligid habang magkakasama sina Aya, Mia, at Elena sa loob ng maluwang pero payapang silid ng mansyon. Nakasandal si Elena sa headboard, may unan sa likod, at mahina ngunit totoo ang ngiting ibinibigay niya sa dalawang kaibigan. Kahit mabigat ang loob niya dahil sa mga nawalang
Tahimik ang buong mansyon habang nagpapahinga si Elena sa loob ng kaniyang kwarto. Ang mga kurtina ay bahagyang nakabukas, pinapapasok ang malumanay na sinag ng hapon. Sa tabi ng kama niya ay nakalagay ang ilang bouquet ng bulaklak, mga prutas, at card ng pag-aalaala mula sa mga kaibigan, business







