เข้าสู่ระบบSa loob ng sasakyan, hindi makapagsalita ang babae.Nakatitig lang siya kay Noah.At sa unti-unting pagkawatak ng formation.“They never reach this stage…” bulong niya.“What stage?” tanong ng kasama niya.Tahimik siya sandali.“…self-awareness.”—Sa opisina, tuluyang umupo si Victor.Hindi na siya nanonood bilang strategist.Parang observer na lang siya ngayon—ng isang bagay na matagal nang dapat nangyari.—Sa kalsada, muling nagsalita ang balance keeper.“You think choice makes you free?”—“Yes,” sagot ni Noah agad.—“And what happens when people choose wrong?”—Tahimik.Mabigat.—“People already suffer under your control,” sagot ni Elena bago pa makasagot si Noah.“So don’t pretend fear is protection.”—Hindi siya tiningnan ng balance keeper.Pero ramdam ang bigat ng sinabi niya.—Sa rooftop, may isa pang operative ang nagtanggal ng maskara.Mas mabagal.Mas hesitant.Pero ginawa pa rin.—At sa ibaba—may isang miyembro ng correction team ang tuluyang nagbaba ng armas.—
CHAPTER 226 — Ang Mukha sa Likod ng MaskaraTahimik ang buong kalye matapos tanggalin ng lalaki ang maskara.Walang nagsalita agad.Pati ang correction team—tila nakalimutang gumalaw.—Sa rooftop, tumama ang ilaw sa mukha ng lalaki.Bata pa.Mas bata kaysa inaasahan nila.Walang malamig na ekspresyon.Walang pagiging mekanikal tulad ng iba.Sa halip—mukha siyang pagod.—At doon lalong naramdaman ni Elena ang kakaiba.Hindi dahil kilala niya ito.Kundi dahil—nakita na niya ang parehong tingin noon.—Sa sarili niya.—“We were told you’d destroy everything.”Paulit-ulit na umalingawngaw ang mga salitang iyon sa isip niya.Hindi iyon tunog ng taong fanatic.Tunog iyon ng taong naniwala.—Sa gitna ng kalsada, dahan-dahang tumingin ang lalaki mula sa rooftop papunta sa balance keeper.At sa unang pagkakataon—may tensyon sa pagitan nila.Hindi halata.Pero malinaw.—“You should put the mask back on,” sabi ng balance keeper.Kalmado pa rin ang boses.Pero wala na ang dating kontrol.
Walang gumalaw matapos tumama ang baril sa sahig.Click.Maliit na tunog.Pero sa gabing iyon—parang lindol.—Sa rooftop, nakatayo ang anino na nagbaba ng armas.Hindi siya umatras.Hindi rin siya nagsalita.Nakatayo lang—habang ang dalawang kasama niya ay parehong napalingon sa kanya.Hindi iyon bahagi ng protocol.Hindi iyon bahagi ng formation.At higit sa lahat—hindi iyon inaasahan.—Sa gitna ng kalsada, unang beses na tuluyang nagbago ang ekspresyon ng lalaki.Hindi galit.Hindi panic.Kundi—disruption.Totoo.Maliit lang.Pero malinaw.—Sa loob ng sasakyan, tuluyang napaupo nang tuwid ang babae.“Oh my God…”Napatingin ang kasama niya.“Why are you reacting like that?”Hindi siya agad sumagot.Nakatitig lang siya sa rooftop.Sa taong nagdesisyong hindi sumunod.—“You don’t understand,” bulong niya.“They don’t do that.”—Sa opisina, huminto si Victor sa paghinga nang isang segundo.Tahimik siyang nakatingin sa screen.At pagkatapos—bahagya siyang natawa.Hindi dahil na
Click. Maliit na tunog. Pero sa gabing iyon— parang lindol. — Sa rooftop, nakatayo ang anino na nagbaba ng armas. Hindi siya umatras. Hindi rin siya nagsalita. Nakatayo lang— habang ang dalawang kasama niya ay parehong napalingon sa kanya. Hindi iyon bahagi ng protocol. Hindi iyon bahagi ng formation. At higit sa lahat— hindi iyon inaasahan. — Sa gitna ng kalsada, unang beses na tuluyang nagbago ang ekspresyon ng lalaki. Hindi galit. Hindi panic. Kundi— disruption. Totoo. Maliit lang. Pero malinaw. — Sa loob ng sasakyan, tuluyang napaupo nang tuwid ang babae. “Oh my God…” Napatingin ang kasama niya. “Why are you reacting like that?” Hindi siya agad sumagot. Nakatitig lang siya sa rooftop. Sa taong nagdesisyong hindi sumunod. — “You don’t understand,” bulong niya. “They don’t do that.” — Sa opisina, huminto si Victor sa paghinga nang isang segundo. Tahimik siyang nakatingin sa screen. At pagkatapos— bahagya siyang natawa. Hindi dahil nakakatawa.
Click.Maliit na tunog.Pero sa gabing iyon—parang lindol.—Sa rooftop, nakatayo ang anino na nagbaba ng armas.Hindi siya umatras.Hindi rin siya nagsalita.Nakatayo lang—habang ang dalawang kasama niya ay parehong napalingon sa kanya.Hindi iyon bahagi ng protocol.Hindi iyon bahagi ng formation.At higit sa lahat—hindi iyon inaasahan.—Sa gitna ng kalsada, unang beses na tuluyang nagbago ang ekspresyon ng lalaki.Hindi galit.Hindi panic.Kundi—disruption.Totoo.Maliit lang.Pero malinaw.—Sa loob ng sasakyan, tuluyang napaupo nang tuwid ang babae.“Oh my God…”Napatingin ang kasama niya.“Why are you reacting like that?”Hindi siya agad sumagot.Nakatitig lang siya sa rooftop.Sa taong nagdesisyong hindi sumunod.—“You don’t understand,” bulong niya.“They don’t do that.”—Sa opisina, huminto si Victor sa paghinga nang isang segundo.Tahimik siyang nakatingin sa screen.At pagkatapos—bahagya siyang natawa.Hindi dahil nakakatawa.Kundi dahil alam niyang nasaksihan niya
Walang gumalaw matapos tumama ang baril sa sahig.Click.Maliit na tunog.Pero sa gabing iyon—parang lindol.—Sa rooftop, nakatayo ang anino na nagbaba ng armas.Hindi siya umatras.Hindi rin siya nagsalita.Nakatayo lang—habang ang dalawang kasama niya ay parehong napalingon sa kanya.Hindi iyon bahagi ng protocol.Hindi iyon bahagi ng formation.At higit sa lahat—hindi iyon inaasahan.—Sa gitna ng kalsada, unang beses na tuluyang nagbago ang ekspresyon ng lalaki.Hindi galit.Hindi panic.Kundi—disruption.Totoo.Maliit lang.Pero malinaw.—Sa loob ng sasakyan, tuluyang napaupo nang tuwid ang babae.“Oh my God…”Napatingin ang kasama niya.“Why are you reacting like that?”Hindi siya agad sumagot.Nakatitig lang siya sa rooftop.Sa taong nagdesisyong hindi sumunod.—“You don’t understand,” bulong niya.“They don’t do that.”—Sa opisina, huminto si Victor sa paghinga nang isang segundo.Tahimik siyang nakatingin sa screen.At pagkatapos—bahagya siyang natawa.Hindi dahil na
Ang kotse ni Nathan ay mabilis na humakbang sa kalsada, halos tumigil sa bawat traffic light para lang mapabilis ang pagdating sa ospital. Ang puso niya ay tila naglalaro sa dibdib—ang kaba, galit, at takot ay naghalo sa bawat tibok. Hindi niya mapigilan ang isip na iniisip ang bawat posibleng mang
Tahimik ang paligid sa ospital, pero para kay Elena, ang mundo niya ay gumuho at bumalik sa lahat ng nangyari bago siya narito. Nakahiga siya sa kama, may bandages sa braso at binti, at ang bawat galaw niya ay nagdudulot ng kirot—pero mas masakit ang damdamin niya kaysa katawan. Ramdam niya pa ri
Tahimik ang gabi sa lungsod. Ngunit sa loob ng penthouse ni Nathan, walang katahimikan. Ang bawat tunog ng phone ay parang malakas na alarma sa kanyang tenga, bawat vibration ay parang nagpapaalala sa kanya ng kabigatan ng sitwasyon.Biglang tumunog ang telepono. Nang makita niyang si Mia ang tumat
Tahimik ang penthouse office ni Nathan. Ang liwanag mula sa lungsod ay dahan-dahang pumapasok sa malalaking bintana, ngunit sa loob, may ibang liwanag na naglalaro sa kanyang isipan—isang liwanag ng pangamba at pagkabahala.Biglang tumunog ang kanyang phone. “Sir Nathan,” ang boses ni Mia sa kabila







