Chapter 6

Nagising si Elena sa malamig na dampi ng hangin mula sa kurtinang unti-unting gumagalaw. Maaga pa. Tahimik ang buong mansyon, pero ramdam niya ang presensiya nito.

Si Nathan.

Paglingon niya, nandoon ito sa gilid ng kama, nakaupo, may hawak na tasa ng kape. Ang suot nito ay simpleng polo, bahagyang bukas ang unang butones, at sa likod ng malamig nitong titig ay may kung anong lambing na ngayon lang niya nakikita.

“Good morning,” malumanay nitong bati.

“Morning,” mahina niyang sagot.

“Natulog ka ba nang maayos?”

“Yeah,” sagot niyang pilit, bagaman alam niyang hindi totoo. Ang buong gabi, paulit-ulit sa isip niya ang boses ni Nathan sa telepono. The plan worked. She’s mine now.

Lumapit ito, inilapag ang kape sa mesa, at walang sabi-sabing hinaplos ang pisngi niya. Mainit ang palad nito. Mahigpit, pero maingat.

“Mukhang sobra ang kaba mo kagabi,” bulong ni Nathan. “You shouldn’t be. Everything’s under control.”

Under control. Iyon ang mga salitang bumasag sa kalma niya.

Ngumiti siya, pilit. “Siyempre. Sino ba naman ang mag-aalala kung kasama kita, ‘di ba?”

Tumawa si Nathan, mababa, halos bulong. “That’s right.”

Pagkatapos, marahan nitong hinawakan ang kamay niya. “You don’t have to pretend, Elena. You can trust me.”

Trust. Muli, parang may kumurot sa loob niya. Paano ako mag titiwala sa tao na parang may tinatago?

Pero bago pa siya makasagot, hinapit na siya nito papalapit. Mabilis, ngunit hindi marahas. Ang pagitan nila ay halos wala na. Naririnig niya ang tibok ng puso nito, kalmado, sigurado.

“Tell me,” bulong ni Nathan habang nakatitig sa mga labi niya, “natatakot kaba sakin?”

Sandaling natahimik si Elena. Ang sagot na gusto niyang sabihin ay oo. Pero ang lumabas sa labi niya ay isang ngiti.

“Should I be?”

Ngumiti rin ito. “No. You shouldn’t.”

Bago pa siya makaiwas, marahan nitong hinalikan ang gilid ng labi niya, isang halik na hindi agresibo, pero sapat para patigilin ang paghinga niya.

This isn’t part of the plan, bulong niya sa isip.

Pero bakit tila hindi gumagana ang utak niya kapag ito ang lumalapit?

Paglayo ni Nathan, hinaplos nito ang buhok niya at sabay sabing, “You look beautiful when you’re quiet.”

Hindi niya alam kung insulto o papuri iyon, pero ramdam niya ang pang-aangkin sa bawat salita.

“Lagi mo ba 'yan sinasabi sa mga babae mo?” malamig niyang balik.

Ngumiti ito, bahagyang umiling. “Only to the one who keeps me awake at night.”

Tila may kakaibang kirot ang linya ni Nathan, isang timpla ng pagnanasa at pagmamay-ari. Tumalikod siya, hindi para umiwas, kundi para itago ang pagkalito.

Ang plano niya ay malinaw. Gamitin si Nathan para makapag higanti, maging bahagi ng mundo nito, at saka siya gamitin para sa proteksyon. Pero habang nakikita niya kung paano ito ngumiti, kung paanong bigla itong nagiging totoo sa ilang sandali, parang nagugulo ang linya sa pagitan ng paghihiganti at pag-ibig.

Naramdaman niya ang paglapit nito sa likod niya, at ang init ng hininga sa batok niya. “I know you’re thinking too much again,” bulong ni Nathan. “Stop overanalyzing everything. Just… stay.”

Tumingin siya sa repleksyon nila sa salamin. Nandoon si Nathan, ang lalaking gusto niyang wasakin. Pero sa parehong salamin, nakita rin niya ang sarili niya, ang babaeng hindi na sigurado kung hanggang saan ang kakayahan niyang magkunwari.

“Bakit parang… parang may tinatago ka?” tanong niya, halos hindi naririnig.

Ngumiti ito. “If I told you, it wouldn’t be fun anymore.”

At tuluyan nitong tinalikuran ang usapan, iniwan siyang nakatulala sa salamin.

Pagkaalis ni Nathan sa silid, mabilis siyang napaupo sa kama. Inabot niya ang cellphone sa tabi ng nightstand. Walang signal. Typical. Laging ganoon tuwing nasa loob sila ng mansion.

The plan worked. She’s mine now.

Paulit-ulit. Parang sirang plaka sa isip niya. Sino ang kausap niya kagabi? Kanino niya sinabing “I got her”?

Hindi siya mapakali. Sa likod ng mga yakap at ngiti, may parte sa kanya na gustong umalis, pero may mas malakas na boses sa loob niya na nagsasabing, Huwag pa. Hindi pa tapos. Malapit ka na.

Muli siyang tumingin sa labas ng bintana. Sa malayo, nakita niya si Nathan na may kausap sa veranda sa ibabang bahagi ng mansyon. Pareho ang suot nitong polo. May hawak na cellphone, pero ngayon ay hindi niya marinig ang kahit ano.

Ngunit isang bagay ang malinaw: may ngiti itong hindi niya pa nakikita noon, ngiting parang panalo na sa isang laban na hindi pa nagsisimula.

At sa loob ni Elena, isang apoy ang muling nagliyab.

Sabay bulong niya "Kung may tinatago ito, kailangan ko malaman dahil hindi pwedeng humadlang ito sa plano ko"

Pero habang sinusubukang itago ni Elena ang kanyang tunay na emosyon, hindi niya napansin, mula sa likod ng kurtina, isang maliit na pulang ilaw ang kumikislap sa sulok ng silid.

Isang camera.

At sa kabilang dulo ng bahay, si Nathan ay nakatitig sa live feed, tahimik na ngumiti.

“She’s already falling,” bulong nito.

“At that’s exactly what I want.”