Chapter 5

Arguelles Grand Ball —

Kumikinang ang mga chandelier sa kisame, halos masilaw sa liwanag ng ginto at kristal. Sa bawat mesa ay may mamahaling alak, mamon na imported, at mga mukha ng makapangyarihan. Mga kilalang negosyante, pulitiko, at personalidad ang naroon, lahat ay nakasuot ng pormal, bawat kilos ay elegante at kalkulado. Ang gabing ito ay hindi basta party. .

Tahimik ang lahat nang umakyat ito sa entablado.

“Ladies and gentlemen,” malalim, mabagal at kontrolado ang boses ni Nathan. “Tonight… isn’t just about power or legacy. It’s about a promise. A future I choose to build with her.”

Lumingon ito kay Elena, at para bang ang buong mundo ay lumiit sa pagitan ng mga titig nila. “I want you all to meet… the woman who will stand beside me. Elena Madrigal.”

Sunod-sunod na palakpakan ang sumabog sa paligid. Ang iba ay lumapit agad, bumati, nakipagkamay.May mga babaeng nakatingin nang may halong inggit, at mga lalaking halatang gustong makilala siya ng mas personal. Sa paningin ng lahat, isa siyang babae na pinili ng isang makapangyarihang lalaki.

“This is your world now,” bulong ni Nathan habang patuloy ang palakpakan. “And it suits you.”

Ngumiti si Elena—hindi iyon ngiti ng babaeng nagmamahal. Ngiti iyon ng babaeng may sariling plano.

Nagtuloy ang gabi sa masasarap na pagkain at mga mahahabang usapan. May mga tumigil para magpa-picture sa kanila, may mga kumukumpas ng wine glass habang bumubulong ng mga pagbati. Habang si Nathan ay abala sa pakikipag-usap sa ilang mga investor, tahimik lamang si Elena sa tabi niya. Pinagmamasdan ang bawat galaw, bawat tingin ng mga tao. Ang daming mukha. Ang daming lihim.

.

Sa isang iglap, natanaw niya si Nathan sa kabilang dulo ng bulwagan, may kausap itong dalawang tao: isang babae at isang lalaki. Hindi niya maaninag kung sino dahil nakatalikod ang mga ito, ngunit tila pamilyar ang tindig ng babae. Mabilis niyang inilingon ang ulo. Wag muna ngayon, sabi niya sa sarili. Hindi niya ito pwedeng pagtuunan. Hindi ngayon.

Lumalim ang gabi. Unti-unting kumonti ang mga bisita habang ang mga tauhan ni Nathan ay abala na sa pag-aayos ng venue. Isa-isang pinapatay ang mga ilaw ng chandelier, at ang tahimik na tugtugin ay unti-unting humihina. Tumayo si Nathan at ngumiti sa kanya.

“I’ll make a quick call,” sabi nito. “Just stay here.”

Tumango siya. Naiwan si Elena malapit sa veranda, pinagmamasdan ang mga ilaw sa labas ng gusali. Ang hangin ay malamig, pero mas malamig ang bigat sa dibdib niya.

Ilang sandali pa, may pamilyar na boses siyang narinig. Mababa. Kalma. Mapanganib.

Si Nathan. May kausap sa telepono.

Hindi siya lumapit nang direkta. Dahan-dahan siyang naglakad, sapat lang para marinig ang boses nito.

“The plan worked. Flawlessly.”

Tahimik ang paligid. Tanging boses lang ni Nathan ang naririnig. May tono itong sigurado, parang isang tao na sanay na sanay manghawak ng kapalaran ng iba.

 “She’s mine now. No one touches what’s mine”

Parang tumigil ang oras sa pandinig niya. Siya? Siya ba ang tinutukoy? 

Napalunok siya. Muli siyang umatras nang marinig ang huling linya, ang linyang parang latay sa balat.

“I got her. She’s exactly where I want her.”

Nanlamig ang palad niya. Mabilis ang tibok ng puso. Pilit niyang pinipigilan ang tunog ng takong ng sapatos habang tahimik na umaatras. I got her. Bawat salitang iyon ay parang matalim na kutsilyo na dahan-dahang bumabaon sa dibdib niya.

Pagbalik ni Nathan, wala ni katiting na bakas ng tensyon sa mukha nito. Nakasuot pa rin ang pamilyar na ngiti, yung tipong ngiti ng taong alam niyang siya ang may hawak ng lahat ng baraha.

“Everything alright?” tanong ni Nathan nang makita siyang nakatayo sa veranda.

Ngumiti siya, pilit na kalmado. “Of course.”

Lumapit ito at hinawakan ang kanyang baba. Mabilis pero banayad. Ibinuka ang kanyang labi nang bahagya at pinatingin siya sa mga mata nito. “Good,” bulong nito, mababa, halos parang isang utos. “I like it when everything goes my way.”

Tumango lang si Elena kahit kumakabog ang dibdib niya. Hindi niya puwedeng ipakita kahit anong emosyon ngayon.

Pagdating sa mansyon, binuksan ni Nathan ang pinto ng sasakyan para sa kanya. Gentle. Polido. Parang ginoo. Parang walang ginawang kahit ano. Ngunit kahit gaano pa ito kaingat, hindi mabura sa isip ni Elena ang malamig na boses nitong narinig kanina.

“Sleep well, Mrs. Arguelles,” bulong nito bago tuluyang pumasok sa loob ng bahay.

Dahan-dahan siyang umakyat sa sariling silid. Pagbukas ng ilaw, bumulaga ang repleksyon niya sa salamin, eleganteng bestida, perpektong makeup, mukha ng isang reyna. Pero sa loob niya… hindi siya reyna. Isa siyang bihag. Isang piraso sa mas malaking laro.

He got me? bulong niya sa sarili. No… I’ll get him first.

Habang nakatingin siya sa salamin, unti-unting bumalik sa isip niya ang eksaktong tono ng boses ni Nathan sa telepono. Lahat ng linya. Lahat ng bawat salita na parang banta.

“The plan worked. Flawlessly.”

Naramdaman niyang kumirot ang dibdib niya, hindi dahil sa sakit ng katotohanan, kundi dahil sa simula ng apoy sa loob niya. Kailangan niyang malaman kung kanino iyon sinabi. Kung para saan. At kung… siya ba talaga ang tinutukoy.

Tahimik ang paligid, ngunit sa loob niya ay isang mabigat na tanong ang hindi na niya mabura.

Was that… about me? Or am I just overthinking again?