9. Bölüm

Leyla başını kaldırdığında güzel, çekici bir çift badem gözüyle karşılaştı.

Adamın yüzü oldukça yakışıklı ve çekiciydi ama aynı zamanda yumuşak bir havası vardı. Gülümsediğinde biraz masum ve sevimli bir gençlik enerjisi yayıyordu.

Leyla hafızasında böyle bir adam tanımıyordu. Melisa da şüpheyle ona bakıyordu.

Ulaş Aksu ise oldukça rahat bir tavırla, gülümseyerek temizlenmiş kazı ikilinin yanına bıraktı ve samimiyetle kendini tanıttı: "Benim adım Ulaş Aksu. Barış Bey'in aşçısıyım. Leyla Hanım'ın vurduğu kazı Barış Bey size yemek yapıp getirmemi söyledi. Tadın bakalım."

Aşçı mı?

Leyla başını kaldırdı. Hani nerede milyonlarca liralık saat takan aşçı?

Melisa ağzından kaçırdı: "Ulaş, sizin Barış Bey'in aşçıları bu kadar zengin mi olur?"

Ulaş kazı iki kadın için keserken bir yandan da gururla, "Asıl sebebi Barış Bey'in çok parası var," dedi.

Melisa ve Leyla istemsizce gülümsediler.

Üçlünün kahkahaları Cenk'in kulağına gitti. Sanki içini bir sıkıntı kapladı, sanki ciğerleri daraldı, nefes almakta zorlandı.

Onun baktığı açıdan kadın, gümüş çatalla bir parça eti ağzına götürüyor, gözlerinin içi gülüyordu. Yakışıklı adam ona bir şey söylüyor, kadın da başını hafifçe kaldırıp dikkatle dinliyordu.

Bir anda ağzındaki etin tadı kalmadı.

Leyla'yla geçirdiği üç yıl boyunca onun nazik, anlayışlı, her şeyi düşünen biri olduğunu bilirdi. Ama böyle canlı, böyle enerjik, sanki bir tablodan fırlamış gibi olabileceğini hiç bilmezdi.

"Cenk, Leyla Hanım'ın yanındaki adam arkadaşı mı acaba?" Tuba, onun bakışlarını takip ederek gelişigüzel bir soru sordu.

Cenk ve Tuba'yla birlikte olan Cenk'in yakın arkadaşı da Leyla'ya doğru baktı ve biraz şaşkınlıkla, "Yok artık? Leyla'nın pek arkadaşı yok gibiydi sanki. Ama görünüşe bakılırsa Leyla adamdan hoşlanıyor galiba."

"Leyla'nın taliplisi mi, yoksa sevgilisi mi? Çok şükür Cenk çabuk boşandı da, yoksa..."

Konuşan adam Cenk'in yüzünün değiştiğini görünce hemen sustu.

Cenk'in suratı asıldı, elleri yavaşça yumruk haline geldi. Alaycı bir bakışla Leyla'ya baktı.

Demek böyleydi.

Demek ondan boşanmaya bu yüzden razı olmuştu.

Bakışları derin ve soğuktu. Leyla ve Melisa onun garip halini tabii ki fark etti. Ulaş gittikten sonra Melisa dayanamayıp ona doğru öfkeyle baktı: "Hadi lan, ne bakıyorsun sen, herif!"

Leyla'nın da kaşları hafifçe çatıldı. Ama av alanının manzarası çok güzeldi, Leyla'nın keyfi yerindeydi, bunları düşünmeye bile üşeniyordu.

Bir iki kadeh içki içmişti, hafiften kafası bulanmıştı. Üşengeç bir tavırla, "Ne bileyim, belki fazla güzel olduğumu düşünüyordur," dedi.

Sesi, ikinci katta bir adamın kulağına kadar ulaştı. Ateşin etrafında, alçak bir kahkaha yükseldi.

Adamın dar, uzun ve kavisli gözleri hafifçe kalktı, içlerinde sanki tembel bir gülümseme akıp gidiyordu. Keyfi oldukça iyi görünüyordu.

Ulaş, Barış'ın yüzündeki ifadeyi görünce tüyleri diken diken oldu. Bunca yıl içinde Barış'ın bu şekilde güldüğüne sadece bir kez şahit olmuştu: Bulut ailesi mahvolduğunda, Bulut'ların yarısından fazlası can verdiğinde.

"Barış, lütfen böyle gülme. Ben daha gencim, bu şoku kaldıramam."

Barış ona bir parça merhametle baktı, gelişigüzel sordu: "O kazı gönderdin mi?"

Ulaş başını salladı, sonra eliyle burnunun ucunu kaşıdı, şaşkın bir ifadeyle: "Barış, ne yapmaya çalışıyorsun sen? Kilometrelerce öteden beni çağırdın, mangal yaptırdın, üstelik o kazı özel olarak yapıp göndermemi istedin. O iki hanımdan hangisine muhattap oldun?"

Ulaş'ın karakteri dümdüzdü, lafı dolandırmayı sevmezdi. Barış ona yemek göndermesini söylediğinden beri, işin içinde bir bit yeniği olduğunu düşünüyordu.

Aklına geleni de doğrudan sordu.

Barış'ın yanındakiler yürekleri ağızlarında dinlerken, Barış'ın ifadesi son derece sakindi. Dünyanın telaşı içinde, ikinci katta durmuş av alanının sonsuz ormanlarına ve içindeki tüm canlılara bakıyordu. Az önce bilerek kaçırdığı mermi aklına geldi. Ulaş'a baktı, düşünceli ve ağır ağır konuştu:

"Yok. Sadece bir kişinin bana borçlu olduğunu unutmasın diye."