Se connecterSylviea’s Point of ViewNanginginig ang mga kamay ko habang nakatitig sa umailaw na screen ng maliit na cellphone.Aries.Ang pangalan na nag-flash sa screen ay tila isang malakas na sampal na nagpabalik sa akin sa reyalidad.Si Aries ang nag-iisang taong nakakaalam ng lahat, ang matalik kong kaibigan, ang nag-iisang tumulong sa akin na makalabas ako sa kulungat at para makapasok sa mansyong ito, ang gumawa ng pekeng pagkatao ni 'Yaya Rea' para lang malapitan ko muli ang anak ko.Kinagat ko nang mariin ang ibabang labi ko para pigilan ang panibagong pag-alpas ng aking mga hikbi.Hindi niya pwedeng malaman na nabuking na ako, na ganito na ang nangyayari sa akin dito.Kapag nalaman ni Aries na nasasaktan ako nang ganito, kapag nalaman niya kung paano kami sinigawan nito, alam kong ilalabas na ako dito. I know him enough. Sisirain niya ang buong plano, at tuluyan na akong mawawalan ng pagkakataong makasama si Niorr.Huminga ako nang malalim. Pilit kong inalis ang bara sa aking lalamunan
Niro’s Point of ViewNakakuyom nang mahigpit ang aking mga kamao habang pinagmamasdan ko ang mabilis na pagtakbo ni Sylviea palayo sa akin. Ang mahina at basag na tunog ng pagsara ng pinto ng kaniyang maliit na kwarto ay umalingawngaw sa tahimik na hallway.Nanatili akong nakatayo roon, tila napako ang mga paa sa malamig sahig. Mabigat ang bawat paghinga ko. Parang may kung anong nakadagan sa dibdib ko na pilit sumasakal sa akin.Fuck.Padabog kong isinandal ang likod ko sa pader at mariing ipinikit ang aking mga mata. Ano bang nangyayari sa akin?Bumalik sa isipan ko ang mga nangyari ilang minuto lang ang nakalipas sa loob ng opisina ko.Ang init ng balat niya, ang panginginig ng mga labi niya sa ilalim ko, at ang nakalalasing na halimuyak niya na limang taon kong pilit kinakalimutan. I almost lost control. I almost took her right there on my desk, driven by a twisted mix of intense hatred and a sickening, unrelenting desire that I still have for her.Nang marinig ko ang pagmamakaawa
“I said go to your room!”Mabilis at walang pagaalinglanang niyang sigaw, animo’y nakalimutan niyang anak niya at bata lang ang sinigawan niya.Yukom ang kamao kong napatingin kay Nior, tinitgnan ang kaawa-awang reaksiyon ng anak ko.Natigilan ang maliit na katawan nito. Ang mga matang kanina ay puno ng inosenteng pag-asa at paglalambing ay biglang napalitan ng matinding takot at gulat.Nanginginig ang kaniyang mga labi bago tuluyang bumuhos ang mga butil ng luha sa pisng niya. Nanginginig ang mga labi niya na parang pinipigilan ang sarili na humagulgol, lumingon sa akin nang may nagmamakaawang tingin, bago tuluyang tumakbo nang mabilis papasok sa kaniyang kwarto at isinara iyon nang malakas.Napakagat labi ako! Kumirot ang dibdib ko! How cruel is he para sigawan ang anak niya dahil lang sa yumakap ito sa akin?Hinarap ko si Niro, ang galit at sakit ay sumabog sa aking sistema. Wala na akong pakialam kung siya ang amo ko o kung ako ay nagkukunwari lamang bilang si Yaya Rea. Nasasaktan
“Huhu... N-Niro... t-tama na... p-please...”Natigilan siya. Ang kaniyang mukha na nakabaon sa aking leeg ay dahan-dahang umangat. Ang kaniyang mga mata ay nanlilisik pa rin sa galit at pagnanasa, pero nang makita niya ako.Mabilis siyang lumayo sa akin, halos matumba siya sa kaniyang pag-atras.“Sylviea...” mahinang usal niya, ang kaniyang tinig ay puno ng gulat at pagkabigla. Tiningnan niya ang kaniyang sariling mga kamay na tila ba nandidiri siya sa nagawa niya. “I... I didn’t mean to... Fuck… get out…”Napayakap ako sa sarili ko, pilit na inaayos ang nagulo kong uniporme habang patuloy na umaagos ang mga luha ko. Hindi ko siya kayang tingnan.“U-Umalis ka na,” sabi niya, talikod sa akin. Ang kaniyang boses ay basag na basag. “Lumabas ka na...”Hindi ko na hinintay na ulitin pa ni Niro ang kaniyang utos. Gamit ang nanginginig kong mga kamay, mabilis kong inayos ang aking nagulong wig. Halos mabulag ako dahil tumagilid ang makapal kong salamin, pero hindi ko na iyon inintindi. Ang m
Tahimik sa loob ng opisina ni Niro. Rinig ko lang ang malakas na kabog ng sarili kong dibdib.Ilang minuto ang lumipas bago bumukas ang pinto. Pumasok si Niro, isinara ito nang malakas, at ni-lock. Hinarap niya ako. Ang polo niyang kanina ay maayos, ngayon ay nakabukas ang unang dalawang butones. He looked stressed. He looked like a man pushed to his absolute limits.“Sino ang nag-utos sa'yong maglaba ng mga kurtina?” mababang tanong niya habang naglalakad palapit sa akin.Umatras ako. “S-Si Manang Rosa po… bilang parusa daw po sa ginawa ko kay Ma'am Clarissa—”“Fucking hell,” mura niya, napasabunot sa sarili niyang buhok. “Sinabi ko bang parusahan ka?! I fired Manang Rosa. She’s packing her bags right now.”Nanlaki ang mga mata ko. “S-Sir, wag po. A-ayos lang naman sakin. Kasalanan ko—”“Stop apologizing! Stop acting like a martyr!” sigaw niya, at sa isang mabilis na galaw, na-corner niya ako sa pader.Napasinghap ako nang ilapat niya ang magkabilang kamay niya sa pader, kinukulong a
“I said, my room! Now!” madiin ngunit mahinang sigaw ko para hindi magising si Niorr.Wala siyang nagawa kundi ang sumunod. Pagkapasok namin sa kwarto ko, ni-lock ko ang pinto. Pilit niyang inilalayo ang sarili niya sa akin, nakayuko, nanginginig na parang isang kuting na basang-basa sa ulan.“Sit,” turo ko sa couch.Umiling siya. “Madumi ang damit ko, Sir. Baka madumihan ang—”Hindi ko na hinintay na matapos siya. Hinawakan ko siya sa bewang at marahas ngunit maingat na pinaupo sa couch. Lumuhod ako sa harap niya. Binuksan ko ang medical kit at kinuha ang kamay niya.Nagpupumiglas siya. “S-Sir, wag na. Ako na po. Kaya ko naman—”“Shut the fuck up and let me do this, Sylviea!”Nadulas ang pangalan niya mula sa bibig ko. Natahimik siya. Nanlaki ang mga mata niyang puno ng luha nang mag-angat siya ng tingin sa akin.Hindi naming pareho inasahang tatawagin ko siya sa pangalan niya. Binuksan ko ang panyo. Napamura ako sa isip ko nang makita ang malalim na hiwa sa palad niya, may maliliit







