Prologue

Kapag baon sa utang ang pamilya mo, wala kang karapatang magdesisyon para sa sarili mo.

Dito sa mundo ng mga mayayaman at makapangyarihan, kaming mga walang-wala ay parang mga bagay lang na puwedeng ipambayad-utang.

Wala kaming boses, wala kaming kalayaan, at madalas, ipinagkakasundo kami sa isang kapalaran na hindi naman namin ginusto.

Ganyan ang nangyari sa akin.

Umabot sa sampung milyon ang naging utang ng pamilya ko sa isang walang pusong negosyante na si Marcus Albaladejo. Ang kabayaran? Ipapakasal nila ako sa kaniya. Pero hindi kinaya ng sikmura at dignidad ko na maging laruan ng isang demonyong nag-aanyong tao.

Kaya sa mismong araw ng kasal namin, tumakbo ako.

“Nasaan na siya?!” narinig ko ang sigaw ng isang lalaki mula sa malayo.

Hingal na hingal na ako kakatakbo, basang basa at puro putik na ang laylayan ng wedding gown na suot ko, at sa bawat hakbang ko ay nagiging mas mabigat ito kaya mas nahihirapan akong bilisan ang aking pagtakbo.

Kanina ko pa sinusubukang takasan ang mga lalaking humahabol sa akin, ang mga tauhan ni Marcus.

Hindi ko na alam kung ilang oras na lumipas simula nang buksan ko ang pinto ng bridal car at tumalon palabas bago pa man kami makarating sa simbahan.

Ang tanging alam ko lang, kailangan kong lumayo. Kailangan kong takasan ang impiyernong inihanda ni Marcus Albaladejo para sa akin.

  

Napapikit ako nang mariin at sumandal sa isang kotseng nakapark sa gilid ng kalsada.

Ang mga tauhan ni Marcus, nariyan parin sila nakasunod. Hindi sila titigil hangga't hindi ako nahuhuli at naibabalik sa altar. Para kay Marcus, isa akong magiging pambayad utang sa laki ng halagang kailangang bayaran ng mga magulang ko sa kan’ya.

Dapit-hapon na, mapansin kong nagdidilim ang paligid. Hindi ko alam kung saang subdivision na ang napasok ko, kung anong lugar na ba ito.

Hindi na ako nag-isip. Sa takot na baka makita ako ng mga tauhan ni Marcus na nag-iikot sa kalsada, mabilis akong sumulot sa bahagyang nakabukas na gate.

Ang mga paa ko ay tila kusa nang naglalakad patungo sa malaking pinto ng mansyon. Pagpihit ko ng doorknob, nagulat ako nang hindi ito nakalock.

Agad akong pumasok at isinara ang pinto nang mabilis, halos hindi na ako makahinga sa takot. Kay pilit kong kinakalma ang sarili.

Hindi ako pwedeng mahanap ni Marcus! Ayaw kong maging laruan ng lalaking iyon.

Sandali kong nilibot ang tingin ko sa loob ng mansion. Malaki ito pero parang walang katao-tao. Sa gitna ng malawak na sala, doon ko nakita ang isang lalaki.

Nakaupo siya, may hawak na baso, at bakas sa kanyang mukha ang isang matinding pagdadalamhati na tila mas malala pa sa dinaranas ko ngayon.

Agad na sumalubong ang kilay nito nang mapansin niya ako. Agad siyang tumayo, ang kanyang mga mata ay naniningkit habang sinusuri ang aking kabuuan. Isang babaeng bigla nalang pumasok sa loob ng bahay niya, hinihingal, takot.

Bakas sa mukha nito ang pagtataka kaya sandali akong napalunok.

“Please, help me!” pakiusap ko. Halos mawalan na ako ng boses dahil sa tuyong lalamunan. “He's after me!”

Tinitigan lang niya ako. Hindi ko siya kilala, at alam kong mukha akong baliw sa suot ko, pero wala na akong ibang mapupuntahan.

“Sino ka? Paano ka nakapasok?” agad na tanong niya, ang boses ay mababa pero may awtoridad, bagaman bakas ang kalasingan. “Guard!”

Muli akong inakyat ng takot. Kapag tinawag niya ang mga guard, baka ibalik nila ako sa kalsada kung saan naroon naghahanap ang mga tauhan ni Marcus.

Bago pa siya makasigaw muli, mabilis akong lumapit at idiniit ang aking hintuturo sa kanyang labi. Ramdam ko ang init ng kanyang hininga na amoy alak.

“I don't have time to explain,” mahinang saad ko, nangingilid ang mga luha ko sa takot. “J-just please, hide me. Please.” Pagmamakaawa ko.

Hindi pa siya nakakasagot nang biglang may dumagundong na katok mula sa labas. Sunod sunod na malalakas na katok.

Nanigas ang buong katawan ko. Sila na 'yon. I knew it was them.

Hindi maitatangi ng mukha niya na naguguluhan siya at animo’y galit. Hinila niya ako nang mabilis at itinago sa gilid, sa isang madilim na sulok kung saan hindi ako agad makikita mula sa pinto.

Inayos niya ang kanyang sarili, pinunasan ang labi, at binuksan ang pinto.

“Yes?” rinig kong saad niya. Pilit niyang inaayos ang kanyang pagkakatayo, pilit itinatago ang tama ng alak.

“Did you see someone wearing a wedding gown?” tanong ng isang boses na pamilyar sa akin—isa sa mga tauhan ni Marcus na kanina pa humahabol sa akin.

Sandali muna siyang nagtapon ng tingin sa akin bago muling ibinalik ang tuon sa mga lalaki sa labas.

Ibinuka niya ang kan’yang bibig at nagsalita, “There’s—”