Masuk“Did you see someone wearing a wedding gown?” tanong ng isang boses na pamilyar sa akin—isa sa mga tauhan ni Marcus na kanina pa humahabol sa akin.
Sandali muna siyang nagtapon ng tingin sa akin bago muling ibinalik ang tuon sa mga lalaki sa labas.
Ibinuka niya ang kan’yang bibig at nagsalita, “There’s…”
“...There's,” ulit nito, ang boses ay seryoso at walang emosyon.
Para akong mauubusan ng hininga nangininig ang buong katawan ko. Nanlalambot ang tuhod ko. Mali yatang pumasok ako dito. Sasabihin niyang nandito ako.,
“...nothing here but my own mess. Leave.” Seryosong saad nito, walang kaemo-emosyon.
Para akong nabutunan ng malaking tinik sa lalamunan. Hindi niya sinabi.
“But, I saw her run this wa—” muling sabat ng humahabol sa akin.
“This is a fucking private property…” mababa pero parang nagbabanta ang boses niya niya, “Are you sure you want to question me?!”
“H-hindi po…” parang nauutal na saad ng lalaki. Parang bigla itong natakot sa lalaking kausap.
Sino ba kasi itong napasukan ko?
Ilang sandali pa, narinig ko ang mahinang yabag ng mga paalis na lalaki , walang nagawa ang mga ito.
Habang nanatili akong nakatago, ang puso ko ay parang sasabog na sa kaba.
But finally! Natapos na rin ang halos isang araw na habulan at taguan. Nakahinga ako ng maluwag at halos mapaupo sa sahig dahil sa relief na nararamdaman ko.
Hinarap ako ng lalaki matapos niyang isara ang pinto. Kalmado lang siyang nakatingin sakin, mula ulo hanggang paa. Parang sinusuri ang bawat bahagi ng pagkatao ko.
“Now,” wika niya habang muling sumandal sa pader, “You’ll have to pay for what I did…” anito habang ang mga mata ay nakatingin sa akin.
Bayad na naman? Wala pa akong pera sa ngayon!
“B-babayaran kita… m-maraming salamat, p-pero pwede bang h-hulugan ko nalang? W-wala pa kasi akong—”
“Sinong nagsabing pera ang hihingin kong kapalit?”
Napatigil ako at napamaang. Nanlaki ang mga mata ko. Bago pa tuluyang maproseso ng isip ko ang kahulugan ng mga binitawan niyang salita, naramdaman ko na ang pagdapo ng malalaki at maiinit niyang palad sa magkabilang braso ko.
Ang higpit ng hawak niya ay nagpadala ng matinding kaba sa buong sistema ko.
Lasing siya. Ang tapang ng amoy ng mamahaling alak na humahalo sa panlalaking pabango at amoy ng sigarilyo ay pumuno sa pang-amoy ko.
Ang mga mata niya ay madilim, nanlilisik, at tila isa siyang sugatang halimaw na naghahanap ng mapagbabalingan ng kung anumang sakit na nararamdaman niya.
Humakbang siya palapit. Awtomatiko akong napaatras, ang mga paa ko ay nanginginig hanggang sa maramdaman ko ang pagtama ng likod ng mga binti ko sa gilid ng malaking leather sofa.
“P-please… w-wag po—”
Hindi niya ako pinatapos. Sa isang marahas na hila, bumangga ang dibdib ko sa matigas at mainit niyang katawan.
At bago pa ako makasigaw o makapanlaban, mabilis at walang awang sinakop ng mga labi niya ang bibig ko.
Napasinghap ako. Hindi ito banayad na halik. Isa itong mapusok, nagugutom, at nagwawalang pag-angkin.
Ibinuka niya ang bibig ko gamit ang sarili niyang dila, malalim at pilit na sinasaliksik ang bawat sulok nito, lasang lasa ko ang alak sa bawat hagod niya.
Ang mga kamay niyang magagaspang ay mahigpit na nakakapit sa baywang ko, tila ibinabaon ang mga daliri niya sa laman ko.
“M-mmmph!” Pilit ko siyang itinutulak gamit ang nanginginig kong mga kamay sa dibdib niya, pero parang matigas na pader ang binabangga ko.
Sa halip na lumayo, mas lalo pa niyang idiniin ang katawan niya sa akin.
Sa isang mabilis na galaw, itinulak niya ako pababa. Bumagsak ang likod ko sa malambot ngunit malamig na leather ng sofa. Wala siyang inaksayang sandali.
Mabilis siyang sumampa sa ibabaw ko, ikinukulong ako sa pagitan ng malalapad niyang balikat at mga hita niya.
Ang bigat niya ay nagpahirap sa paghinga ko, pero mas nakakapanghina ang titig niyang ibinibigay niya sa akin ngayon.
“You’re going to help me forget tonight,” paos, mababa, at madiin niyang bulong. Ang mainit niyang hininga ay dumampi sa leeg ko, nagpatindig sa lahat ng balahibo ko sa katawan. “And you don't have a choice.”
Bumaba ang labi niya sa leeg ko, mariin na kumagat at s******p sa balat ko hanggang sa mapadaing ako sa magkahalong sakit at… kakaibang init na hindi ko pamilyar.
“A-ano ba… nasasaktan ako!” nanginginig ang boses ko, ang mga luha ko ay nag-uunahang bumagsak.
Takot ako. Tumakas ako kay Marcus para hindi maging laruan, pero heto ako ngayon, nasa ilalim ng isang hindi ko kilala na balak akong gawing gamitin?! Nakatakbo nga ako pero sa ganitong tao naman ako napadpad.
Tumigil siya. Umangat ang mukha niya at pinagmasdan ang mga luhang naglalandas sa pisngi ko. May dumaan na emosyon sa mga mata niya, pero mabilis din itong napalitan ng dilim at matinding pagnanasa.
“Then cry,” malalim na anas niya. “Cry while I take everything from you.”
Malakas niyang kinapitan ang laylayan ng neckline ng dumi-dumi kong wedding gown. Sa isang marahas na paghila, narinig ko ang malakas na pagkapunit ng tela. Tumambad ang hubad kong mga balikat at ang itaas ng
dibdib ko na nanginginig sa lamig ng aircon ng mansyon.
“Huwag!” sigaw ko, pilit itinatago ang sarili ko.
Pero walang awa niyang hinawakan ang magkabilang pulso ko at sapilitang ipinaibabaw sa ulo ko, pinipigilan ng isang malaki niyang kamay.
Ang isa naman niyang kamay ay walang pag-aalinlangang gumapang sa hubad kong balat. Ang magaspang niyang palad ay nag-iwan ng nagbabagang init sa bawat madaanan nito, mula sa leeg ko, pababa sa dibdib ko.
Hinawakan niya nang mariin ang aking hinaharap, pinipisil iyon nang may kasamang gigil habang ang kaniyang hinlalaki ay walang-awang pinaglalaruan ang naninigas kong mga u***g.
“A-ahhh…” Isang hindi pamilyar na ungol ang kumawala sa mga labi ko. Gusto kong magalit sa sarili ko. Bakit ganito ang reaksyon ng katawan ko? Takot ako, pero bakit parang unti-unting nilalamon ng init ng ginagawa niya ang katinuan ko?
“You’re shaking,” mapanukso pero basag niyang bulong. “Are you scared, runaway bride? Or are you starting to like how rough I am with you?”
“P-please… wag niyo po itong gawin—”
“I will do it whether you like it or not! Because you’re mine for tonight,” mariin niyang anas, bago tuluyang hinubad ang lahat ng suot niya.
Tumambad sa mata ko ang pagkahaba niyang pagk*lalaki! Matigas, kumikislot at maugat-ugat pa.
Napalunok ako, nilamon ng kilabot ang buong katawan ko.
Hindi ko kakayanin ang ganiyang kalaki.
Kita ko ang sandali niyang pagngisi, pinagbalingan ang punit kong gown at mas sinira pa ito hanggang sa maging hubad akong buo sa harap niya. Tanging bra at panty na kulay puti nalang ang tanging naiwan sa katawan ko.
“N-nakikiusap po ako…” niiyak na bulong ko pero parang wala siyang narinig.
Bumaba ang tingin niya sa puti at manipis kong panty, hinaplos ito gamit ang mainit niyang hintuturo.
“Please wag po…”
Pero imbes na makinig marahas niyang binaba at halos magkasira ito.
Ilang saglit pa, bago pa man ako makagalaw at makapagsalita, naramdaman ko nalang ang mabilis niyang pag-angat sa isang binti ko.
At walang pasabing pinasok ng buo ang kahabaan niya sa loob ko.
“UGGGGGGH~” matinis kong sigaw, awtomatikong napakapit sa balikat niya.
“Fuck! You’re fucking virgin!”
Revised: May 23, 2026
Niro... please...” garalgal at nauutal kong pakiusap.Hindi niya muna hinubad ang kaniyang board shorts. Sa halip, hinawakan niya ang magkabilang hita ko at ibinuka iyon nang maluwang. Marahan siyang yumukod at ipinosisyon ang kaniyang mukha tapat sa aking pagkababae.Napaigtad ang buong likod ko nang dumampi sa sensitibo kong balat ang mainit at basang dila niya.“Ughhh~!” Halos sigaw kong ungol, napakapit nang mahigpit sa bedsheets at nagusot iyon sa tindi ng kakaibang kuryenteng gumapang sa sistema ko.Ang kaniyang labi ay marahas na humalik sa aking bukana, habang ang kaniyang dila ay walang-awang gumagawa ng malalalim na hagod pataas at pababa.“Ugh, Niro~” wala sa sariling ungol ko.Mas lalo siyang nanggigil. Ipinasok niya ang dalawa niyang daliri sa loob ko kasabay ng walang-awang pagdila sa aking pagkababae.“N-Niro… ah! Shit… ughmm!” napatingala ako at napakagat-labi. Ilang saglit pa ay ramdam kong naabot ko ang kakaibang rurok ng kaligayahan. Nanigas ang binti ko habang sunod
“Don't you think...” nag-alangan siyang ituloy, namumula ang mga tainga. “Don't you think it's time he gets a baby sister? O kaya baby brother?”Nanlaki ang mga mata ko. Bumilis ang tibok ng puso ko dahil sa halo-halong excitement at gulat. “Niro... are you asking me for another baby?”Ngumisi siya nang malawak, ang klase ng ngiti na nagpapatunay na nakuha niya ang gusto niya. “I'm just saying, ang laki ng mansion natin. Masyadong tahimik kapag nasa school si Niorr. At saka... gusto kong maranasan mula simula. Gusto kong makita kang magbuntis, gusto kong alagaan ka, gusto kong nasa labas ako ng delivery room habang hinihintay kitang manganak. Gusto kong bumawi sa mga panahong wala ako noong ipinagbuntis mo si Niorr.”Nangilid ang luha sa mga mata ko dahil sa sinabi niya. Ang mga alaalang iyon, ang pagbubuntis ko nang mag-isa sa loob ng malamig na selda, ay pinalitan niya ngayon ng isang matamis at punong-puno ng pag-asang pangako.Hinila ko siya sa kwelyo ng floral polo niya at siniil
Inabot niya ang laylayan ng silk nightgown ko, handa na sana itong itaas nang...Creak.Isang mahinang pagbukas ng pinto ang nagpatigil sa mundo namin.Nanigas si Niro sa ibabaw ko. Pareho kaming napalingon sa direksyon ng pinto.Doon, nakatayo ang limang taong gulang naming anak, kuskos-kuskos ang isang mata habang hawak ang paborito niyang stuffed lion sa kabilang kamay. Nakasuot siya ng dinosaur pajamas niya.“Mommy? Daddy?” inosenteng tawag ni Niorr, ang boses ay paos dahil bagong gising. “May monster po sa ilalim ng bed ko.”Para akong binuhusan ng malamig na tubig. Mabilis kong itinulak si Niro at nag-aayos ng damit. Si Niro naman ay bumagsak nang patihaya sa tabi ko, nakapikit nang mariin at humihinga nang malalim. Narinig ko ang mahina at frustrated niyang pag-ungol.“Damn it,” pabulong na mura ni Niro, pinipisil ang tulay ng kaniyang ilong.Pinigilan kong matawa sa reaksyon ng asawa ko. Umupo ako sa gilid ng kama at nagbukas ng maliit na lampshade.“Come here, baby,” malambin
SYLVIEA’S POINT OF VIEWKung may magsasabi sa akin limang taon na ang nakararaan na ganito ang magiging buhay ko, baka tinawanan ko lang siya o sinabing nababaliw siya.Nakaupo ako ngayon sa malambot na lounge chair sa malawak na balcony ng master's bedroom ng mansion ni Niro, o mas tamang sabihin, mansion namin.Ang malamig na simoy ng hangin sa gabi ay humahaplos sa balat ko, bitbit ang amoy ng mga namumukadkad na bulaklak mula sa garden sa ibaba. Hawak ko ang isang baso ng red wine habang pinagmamasdan ang tahimik na siyudad sa di kalayuan.Payapa.Iyan ang salitang matagal kong ipinagdasal na maramdaman. Matapos ang tagumpay ng grand opening ng Inner Glow, at matapos masiguro na nabubulok na si Marcus sa isang maximum security prison, tila ba tuluyan nang naglaho ang madilim na ulap na matagal nang nakalambong sa buhay ko.“Thinking deep, Mrs. Figarlan?”Isang pamilyar na malalim at garalgal na boses ang bumasag sa katahimikan. Bago pa ako makalingon, naramdaman ko na ang malalaki
Huminga ako nang malalim at tumango. “Handa na, Pa. Sobrang handa na.”Bumukas ang malalaking pintuan. Kasabay nito ay ang pagtugtog ng isang live string quartet ng paborito kong kanta. Ang buong paligid ay napuno ng libu-libong puting rosas at mga nakasinding kandila, nagbibigay ng napakaromantikong ginto at puting liwanag sa buong chapel.Pero wala akong pakialam sa mga bulaklak, sa mga sikat na bisitang negosyante, o sa ganda ng paligid.Ang mga mata ko ay nakapako lang sa dalawang lalaking naghihintay sa dulo ng aisle.Si Niorr, na nakasuot ng maliit na puting tuxedo, ay masiglang kumakaway sa akin habang hawak ang isang maliit na unan kung saan nakapatong ang aming mga singsing.At sa likuran niya, nakatayo ang lalaking nag-iisang nagpatibok, sumira, at bumuo muli sa puso ko.Si Niro. Nakasuot siya ng isang perpektong itim na tuxedo. Ang buhok niya ay maayos na nakasuklay, at ang tindig niya ay nag-uumapaw sa awtoridad. Ngunit habang naglalakad ako palapit sa kaniya... nakita ko
“Limang taon,” panimula niya, ang boses ay mababa at malambot. “Limang taon kong pinaniwala ang sarili ko na galit ako sa'yo. Pero ang totoo... galit ako sa sarili ko dahil hindi kita naprotektahan. Noong nakita kong hawak ka ni Marcus kanina... pakiramdam ko pinapatay ako nang buhay.”Hinaplos ko ang pisngi niya gamit ang malaya kong kamay. “Tapos na, Niro. Nahuli na siya. Hindi na siya makakapankit pa.”Pumikit siya, dinadama ang haplos ko. “I don't deserve this easily, Viea. I know I broke you. I know the pain I caused you while you were in that cell... at kahit noong nakalabas ka na.”Nagmulat siya ng mata, at ang paningin niya ay punong-puno ng sinseridad. “Pero pangako, uubusin ko ang buong buhay ko para bumawi sa'yo. Hahayaan kitang maging malaya, hahayaan kitang palaguin ang kumpanya mo, susuportahan kita sa lahat ng gusto mo... just please, let me be beside you while you conquer the world.”Ngumiti ako. Isang ngiti na nanggagaling sa kailaliman ng kaluluwa ko. “You don't have
Habang naglalakad kami pabalik, nangyari ang hindi inaasahan.Dahil sa pagdami ng mga tao na papunta sa stage para sa grand raffle, biglang nagkagulo ang daloy ng mga naglalakad. Isang grupo ng mga naghahabulang bata ang biglang sumulpot mula sa gilid. Isa sa kanila ang malakas na nabunggo sa braso
SYLVIEA’S POINT OF VIEWHindi ko kailanman inakala na darating ang araw na ito.Nakatayo ako sa gitna ng isang napakalawak na eco-park na eksklusibong nirenta ng Figarlan Group.Ang buong paligid ay ginawang isang malaking amusement park—may mga higanteng inflatables, maliliwanag na carousel, mga f
“Wag na nating pag-usap ang tapos na Niro—”Napapikit siya nang mariin. Ang kaniyang panga ay umigting. “I was a monster. I was hurting so deeply that I wanted to drag you down to the same hell I was in. At ngayon... hinding-hindi ko na mapapatawad ang sarili ko dahil doon.”Bumuntong-hininga ako,
Sylviea’s Point of ViewHalos wala akong naging tulog.Sa bawat pagpikit ng aking mga mata, bumabalik sa akin ang boses ni Niorr bago siya tuluyang lamunin ng antok kagabi.“I hope I can have both my mommy and daddy... together.”Ang inosenteng hiling na iyon ng anak ko ay winawasak ang damdamin ko







