LOGIN“Did you see someone wearing a wedding gown?” tanong ng isang boses na pamilyar sa akin—isa sa mga tauhan ni Marcus na kanina pa humahabol sa akin.
Sandali muna siyang nagtapon ng tingin sa akin bago muling ibinalik ang tuon sa mga lalaki sa labas.
Ibinuka niya ang kan’yang bibig at nagsalita, “There’s…”
“...There's,” ulit nito, ang boses ay seryoso at walang emosyon.
Para akong mauubusan ng hininga nangininig ang buong katawan ko. Nanlalambot ang tuhod ko. Mali yatang pumasok ako dito. Sasabihin niyang nandito ako.,
“...nothing here but my own mess. Leave.” Seryosong saad nito, walang kaemo-emosyon.
Para akong nabutunan ng malaking tinik sa lalamunan. Hindi niya sinabi.
“But, I saw her run this wa—” muling sabat ng humahabol sa akin.
“This is a fucking private property…” mababa pero parang nagbabanta ang boses niya niya, “Are you sure you want to question me?!”
“H-hindi po…” parang nauutal na saad ng lalaki. Parang bigla itong natakot sa lalaking kausap.
Sino ba kasi itong napasukan ko?
Ilang sandali pa, narinig ko ang mahinang yabag ng mga paalis na lalaki , walang nagawa ang mga ito.
Habang nanatili akong nakatago, ang puso ko ay parang sasabog na sa kaba.
But finally! Natapos na rin ang halos isang araw na habulan at taguan. Nakahinga ako ng maluwag at halos mapaupo sa sahig dahil sa relief na nararamdaman ko.
Hinarap ako ng lalaki matapos niyang isara ang pinto. Kalmado lang siyang nakatingin sakin, mula ulo hanggang paa. Parang sinusuri ang bawat bahagi ng pagkatao ko.
“Now,” wika niya habang muling sumandal sa pader, “You’ll have to pay for what I did…” anito habang ang mga mata ay nakatingin sa akin.
Bayad na naman? Wala pa akong pera sa ngayon!
“B-babayaran kita… m-maraming salamat, p-pero pwede bang h-hulugan ko nalang? W-wala pa kasi akong—”
“Sinong nagsabing pera ang hihingin kong kapalit?”
Napatigil ako at napamaang. Nanlaki ang mga mata ko. Bago pa tuluyang maproseso ng isip ko ang kahulugan ng mga binitawan niyang salita, naramdaman ko na ang pagdapo ng malalaki at maiinit niyang palad sa magkabilang braso ko.
Ang higpit ng hawak niya ay nagpadala ng matinding kaba sa buong sistema ko.
Lasing siya. Ang tapang ng amoy ng mamahaling alak na humahalo sa panlalaking pabango at amoy ng sigarilyo ay pumuno sa pang-amoy ko.
Ang mga mata niya ay madilim, nanlilisik, at tila isa siyang sugatang halimaw na naghahanap ng mapagbabalingan ng kung anumang sakit na nararamdaman niya.
Humakbang siya palapit. Awtomatiko akong napaatras, ang mga paa ko ay nanginginig hanggang sa maramdaman ko ang pagtama ng likod ng mga binti ko sa gilid ng malaking leather sofa.
“P-please… w-wag po—”
Hindi niya ako pinatapos. Sa isang marahas na hila, bumangga ang dibdib ko sa matigas at mainit niyang katawan.
At bago pa ako makasigaw o makapanlaban, mabilis at walang awang sinakop ng mga labi niya ang bibig ko.
Napasinghap ako. Hindi ito banayad na halik. Isa itong mapusok, nagugutom, at nagwawalang pag-angkin.
Ibinuka niya ang bibig ko gamit ang sarili niyang dila, malalim at pilit na sinasaliksik ang bawat sulok nito, lasang lasa ko ang alak sa bawat hagod niya.
Ang mga kamay niyang magagaspang ay mahigpit na nakakapit sa baywang ko, tila ibinabaon ang mga daliri niya sa laman ko.
“M-mmmph!” Pilit ko siyang itinutulak gamit ang nanginginig kong mga kamay sa dibdib niya, pero parang matigas na pader ang binabangga ko.
Sa halip na lumayo, mas lalo pa niyang idiniin ang katawan niya sa akin.
Sa isang mabilis na galaw, itinulak niya ako pababa. Bumagsak ang likod ko sa malambot ngunit malamig na leather ng sofa. Wala siyang inaksayang sandali.
Mabilis siyang sumampa sa ibabaw ko, ikinukulong ako sa pagitan ng malalapad niyang balikat at mga hita niya.
Ang bigat niya ay nagpahirap sa paghinga ko, pero mas nakakapanghina ang titig niyang ibinibigay niya sa akin ngayon.
“You’re going to help me forget tonight,” paos, mababa, at madiin niyang bulong. Ang mainit niyang hininga ay dumampi sa leeg ko, nagpatindig sa lahat ng balahibo ko sa katawan. “And you don't have a choice.”
Bumaba ang labi niya sa leeg ko, mariin na kumagat at s******p sa balat ko hanggang sa mapadaing ako sa magkahalong sakit at… kakaibang init na hindi ko pamilyar.
“A-ano ba… nasasaktan ako!” nanginginig ang boses ko, ang mga luha ko ay nag-uunahang bumagsak.
Takot ako. Tumakas ako kay Marcus para hindi maging laruan, pero heto ako ngayon, nasa ilalim ng isang hindi ko kilala na balak akong gawing gamitin?! Nakatakbo nga ako pero sa ganitong tao naman ako napadpad.
Tumigil siya. Umangat ang mukha niya at pinagmasdan ang mga luhang naglalandas sa pisngi ko. May dumaan na emosyon sa mga mata niya, pero mabilis din itong napalitan ng dilim at matinding pagnanasa.
“Then cry,” malalim na anas niya. “Cry while I take everything from you.”
Malakas niyang kinapitan ang laylayan ng neckline ng dumi-dumi kong wedding gown. Sa isang marahas na paghila, narinig ko ang malakas na pagkapunit ng tela. Tumambad ang hubad kong mga balikat at ang itaas ng
dibdib ko na nanginginig sa lamig ng aircon ng mansyon.
“Huwag!” sigaw ko, pilit itinatago ang sarili ko.
Pero walang awa niyang hinawakan ang magkabilang pulso ko at sapilitang ipinaibabaw sa ulo ko, pinipigilan ng isang malaki niyang kamay.
Ang isa naman niyang kamay ay walang pag-aalinlangang gumapang sa hubad kong balat. Ang magaspang niyang palad ay nag-iwan ng nagbabagang init sa bawat madaanan nito, mula sa leeg ko, pababa sa dibdib ko.
Hinawakan niya nang mariin ang aking hinaharap, pinipisil iyon nang may kasamang gigil habang ang kaniyang hinlalaki ay walang-awang pinaglalaruan ang naninigas kong mga u***g.
“A-ahhh…” Isang hindi pamilyar na ungol ang kumawala sa mga labi ko. Gusto kong magalit sa sarili ko. Bakit ganito ang reaksyon ng katawan ko? Takot ako, pero bakit parang unti-unting nilalamon ng init ng ginagawa niya ang katinuan ko?
“You’re shaking,” mapanukso pero basag niyang bulong. “Are you scared, runaway bride? Or are you starting to like how rough I am with you?”
“P-please… wag niyo po itong gawin—”
“I will do it whether you like it or not! Because you’re mine for tonight,” mariin niyang anas, bago tuluyang hinubad ang lahat ng suot niya.
Tumambad sa mata ko ang pagkahaba niyang pagk*lalaki! Matigas, kumikislot at maugat-ugat pa.
Napalunok ako, nilamon ng kilabot ang buong katawan ko.
Hindi ko kakayanin ang ganiyang kalaki.
Kita ko ang sandali niyang pagngisi, pinagbalingan ang punit kong gown at mas sinira pa ito hanggang sa maging hubad akong buo sa harap niya. Tanging bra at panty na kulay puti nalang ang tanging naiwan sa katawan ko.
“N-nakikiusap po ako…” niiyak na bulong ko pero parang wala siyang narinig.
Bumaba ang tingin niya sa puti at manipis kong panty, hinaplos ito gamit ang mainit niyang hintuturo.
“Please wag po…”
Pero imbes na makinig marahas niyang binaba at halos magkasira ito.
Ilang saglit pa, bago pa man ako makagalaw at makapagsalita, naramdaman ko nalang ang mabilis niyang pag-angat sa isang binti ko.
At walang pasabing pinasok ng buo ang kahabaan niya sa loob ko.
“UGGGGGGH~” matinis kong sigaw, awtomatikong napakapit sa balikat niya.
“Fuck! You’re fucking virgin!”
Revised: May 23, 2026
Sa paglipas ng mga araw, mas lalong naging malupit si Vanessa.Nababagalan siya. Naiinip.Unti-unti nitong nararamdaman na hindi umuubra ang kaniyang plano. At ang mas nakakainis pa, mas napapansin ni Vanessa ang pagbabago sa aura ng kaniyang asawa kapag nakatingin ito kay Charlotte.“Tanga ka ba?!” matinis na sigaw ni Vanessa, inihagis ang isang mamahaling kwintas sa mukha ni Charlotte.Tumama ang matigas na metal sa pisngi ng dalaga, nag-iwan ng isang mapulang marka. Napayuko si Charlotte, hindi lumalaban, habang ang kaniyang mga luha ay nagbabadyang tumulo.“Sinabi ko sa 'yong linisin mo 'yan nang maayos! Ano bang ginagawa mo sa mansyong 'to, ha?!” patuloy na bulyaw ni Vanessa, ang kaniyang mukha ay namumula sa matinding galit at paninibugho na pilit niyang itinatago sa likod ng kaniyang pagiging mapagmataas.Ang bawat salita ay parang kutsilyong humihiwa sa puso ni Charlotte. Sa loob ng mahabang panahon, tinanggap niya ang lahat ng pang-aabuso dahil naniniwala siyang utang niya an
Isang linggo matapos ang gabi sa library at ang insidente sa study room, isang hindi nakikitang pagbabago ang naganap sa loob ng mansyon.Alas-sais ng gabi. Maagang natapos ni Niorr ang kaniyang mga meeting para sa araw na iyon. Isang himala para sa mga empleyado ng Figarlan Empire na makitang nag-ayos ng gamit ang kanilang CEO bago sumapit ang alas-otso.Pagdating ni Niorr sa mansyon, dumiretso siya sa kaniyang opisina, ngunit ang kaniyang isip ay wala sa mga dokumento. Napatingin siya sa nakabukas na pinto nang marinig niya ang pamilyar na yabag.Dumaan si Charlotte sa pasilyo, may bitbit na dalawang malalaking kahon ng mamahaling sapatos na bagong order ni Vanessa.Halatang mabigat ang mga ito, at bakas sa mukha ng dalaga ang pagod sa buong araw na pagsunod sa walang katapusang utos ng nag-aastang reyna ng mansyon.Naglakad palabas ng study room si Niorr at humalukipkip sa hamba ng pinto.“Are you running a marathon inside my house, Charlotte?” kaswal na tanong ng lalaki, ang boses
Kinabukasan.Ang European merger na pinoprotektahan ni Niorr gamit ang kaniyang pekeng kasal kay Vanessa ay biglang nagkaroon ng kumplikasyon.Mula pa kaninang umaga, walang ibang maririnig sa West Wing kundi ang malamig at nagngangalit na boses ng bilyonaryo habang sinisigawan nito ang kaniyang mga ehekutibo sa telepono.Pati ang mga kasambahay ay natatakot na lumapit sa study room ni Niorr. Kahit si Vanessa ay umiwas at nagkulong sa kaniyang sariling suite, ayaw humarap sa asawang tila isang halimaw na nagwawala sa galit.Nakatayo si Charlotte sa malaking kusina ng mansyon, pinagmamasdan ang mga nanginginig na staff na hindi alam kung sino ang magdadala ng tanghalian sa bilyonaryo. Dalawang tray na ng pagkain ang ipinabalik ni Niorr nang hindi man lang ginagalaw.“Charlotte, ikaw na lang po ang magdala, please?” pagmamakaawa ng head chef, ang mga kamay ay pinagpapawisan. “Baka kapag kami ang pumasok, masante kami lahat.”Tinitigan ni Charlotte ang mamahaling steak na inihanda nila,
Bumabalot ang nakabibinging katahimikan sa loob ng silid ni Charlotte, ngunit sa kaniyang isipan, walang tigil na umalingawngaw ang mga huling sinabi ni Vanessa.Pabaling-baling si Charlotte sa kaniyang kama, ramdam ang malamig na pawis sa kaniyang noo sa kabila ng malakas na aircon ng mansyon.Paano nagawang sabihin iyon ni Vanessa?Alas tres na ng madaling araw, ngunit hindi pa rin siya dalawin ng antok. Ang bigat ng kaniyang konsensya ay tila isang malaking batong nakadagan sa kaniyang dibdib.Ngunit ang mas nakakatakot na katotohanang pilit niyang tinatakasan ay ang mabilis na pagtibok ng kaniyang puso sa tuwing maaalala niya ang mga titig ni Niorr.Upang takasan ang nakakasakal na apat na sulok ng kaniyang kwarto, nagdesisyon si Charlotte na bumangon.Isinuot niya ang kaniyang manipis na cardigan sa ibabaw ng kaniyang pantulog at tahimik na lumabas ng silid. Ang mahahabang pasilyo ng mansyon ay madilim at tahimik, tila isang natutulog na higante.Dinala siya ng kaniyang mga paa p
Kinagabihan, binalot ng matinding katahimikan ang mansyon. Umuulan sa labas, at ang tunog ng mga patak ng tubig sa malalaking salamin ng estate ay nagbibigay ng isang nakakapanlumong himig.Nakatayo si Charlotte sa harap ng pinto ng master suite. May dala siyang tray na naglalaman ng mainit na gatas at mga bitamina ni Vanessa.Nanginginig ang kaniyang mga kamay, hindi dahil sa lamig ng aircon, kundi dahil sa bigat ng konsensyang dala-dala niya nitong mga nakaraang araw.Bawat pag-iwas niya kay Niorr ay tila isang kutsilyong humihiwa sa kaniyang dibdib. Hindi niya maintindihan kung bakit sa tuwing magkakatitigan sila ng bilyonaryo, pakiramdam niya ay siya ang asawa, at hindi si Vanessa.Isang malaking kasalanan ang magkaroon ng ganoong pakiramdam sa taong pag-aari na ng iba—lalo na ng babaeng nagligtas sa kaniya sa hirap.Huminga nang malalim si Charlotte bago kumatok at dahan-dahang binuksan ang pinto.Pagkapasok niya, nadatnan niya si Vanessa na nakaupo sa gilid ng kama.Madilim ang
Lumipas ang mga araw matapos ang huling pagtatalo nina Niorr at Vanessa sa loob ng master suite.Umaga. Ang sikat ng araw ay tumatagos sa malalaking bintana ng dining hall.Nakaupo si Vanessa sa dulo ng mahabang hapag, humihigop ng kaniyang decaffeinated tea. Sa kabilang dulo, abala si Niorr sa pagbabasa ng kaniyang business tablet habang pormal na umiinom ng kaniyang itim na kape.Tahimik. Hindi man lang sila nag-uusap. Ngunit ang mga mata ni Vanessa ay hindi nakatuon sa kaniyang asawa, kundi sa babaeng tahimik na nag-aayos ng mga bulaklak sa gilid ng silid—si Charlotte.Simula nang bumalik sila mula sa dalawang araw pagkatapos mastranded ng bagyo—napansin ni Vanessa ang isang kakaibang tensyon na bumabalot sa dalawa.Hindi iyon agad mapapansin ng mga kasambahay o ng mga guwardiya.Ngunit para kay Vanessa, na sanay basahin ang bawat galaw ng mga tao upang makapanlamang, ang mga maliliit na detalye ay hindi niya pinalalagpas.“Charlotte,” tawag ni Niorr. Ang baritono nitong boses ay b
He pulled my head closer to his again, kissing me while riding him. Ramdam ko na rin na parang lalabasan na ako kaya bahagyang bumilis ang paggalaw ko. I felt his kisses traveling back up to my face, “You’re mine, Viea. Only mine,” he whispered against my lips before we both reached the peak of our
He opened my mouth using his tongue, playing it hard kaya nalalasahan ko ang pait ng mismong alak na ininom niya. Mas lalong nagwala ang mga paru-paru sa tiyan ko, parang masyadong tahimik ang paligid at rinig na rinig ko ang tunog ng mga labi naming naghahalikan na sinasabayang ng nakakakiliti niy
“N-Niro!” tawag ko nang makapasok kami sa loob. “Gusto mo bang ipagluto kita ng hapunan—”“We already have helpers, Viea.” Putol nito sa sasabihin ko.Humarap ito sa akin, “I’m gonna be busy on my study room tonight, magpahinga kana sa kwarto. Take rest alam kong napagod ka.” aniya bago muling tumal
Nanginginig ang buong pagkatao ko habang hila-hila ang upuan sa harap ni Marcus. Matigas ang mga titig ko habang nakangisi itong nakatingin sa akin, ibang iba ang pustora nito ngayon, at ang ipinagtataka ko ay bakit dito sa mall nito napiling makipagkita at hind isa dati naming kinikitaan, sa office







