LOGIN1 ปีต่อมา...@P HOSPITAL “บัว เรามาทันเวลาใช่ป่ะ” พอมาถึงลานจอดรถของโรงพยาบาล ลีโอก็จอดรถแล้วหันไปถามคนเป็นภรรยา ตอนนี้เขากับเธอเรียนจบและแต่งงานกันเรียบร้อยแล้ว ที่สำคัญตอนนี้ กอบัวก็กำลังจะมีเบบี๋น้อยให้กับคนเป็นสามีแล้วด้วย แน่นอนว่าตอนที่ได้รู้ว่ากำลังจะได้เป็นพ่อคน ชายหนุ่มโคตรจะดีใจ และที่วันนี้เขากับเธอมาโรงพยาบาล ก็เพราะว่าหมอนัดมาตรวจครรภ์“อืม ทัน ทันเกินไปด้วยซ้ำ” เธอหมายถึงเขารีบพามาก่อนเวลาหมอนัดตั้งเยอะ เลยอดเหน็บสามีไปไม่ได้“ก็แหม คนมันกลัวเลทนี่นา เอาน่า มาเร็วก็ดีกว่ามาช้าไม่ใช่เหรอจ๊ะเมียจ๋าา”“ค่าา ถูกของผัวขาค่าา มาเร็วดีกว่ามาช้า งั้นไปกันเถอะค่าา เดี๋ยวจากเร็วจะกลายเป็าช้าเอานะค๊าา” กอบัวรับมุกแกมประชดประชันคนเป็นสามีก่อนจะเปิดประตูลงจากรถแล้วเดินนำไป โดยที่มีลีโอเดินตามไปติดๆก่อนจะจับมือเมียสุดที่รักเอาไว้แล้วเดินไปด้วยกัน ส่วนเรื่องที่หยอกล้อแกมประชดกันเมื่อกี้นี้ มันก็เป็นเรื่องปกติธรรมดาไปแล้วสำหรับเธอกับเขา พูดง่ายๆว่าแค่หยอกล้อกันปกติ ไม่ได้โกรธหรือถือสาเอาความอะไรกัน“อ้าว!? ลีโอ! บัว!?” ระหว่างทางที่เดินไป จู่ๆผู้หญิงคนนึงที่เดินสวนมาก็ร้องทักทั้งคู่
KORBUA PART วันนี้หลังจากเสร็จงานหมั้น แล้วก็ได้คุยอะไรๆกันกับลีโอพอให้ได้คลายคิดถึงกันแล้ว ฉันก็กลับบ้านมาพร้อมพ่อ ส่วนถ้าถามว่างานหมั้นใครน่ะเหรอ คำตอบก็คือ งานหมั้นฉันเอง ฉันกับลีโอน่ะ ใช่แล้วล่ะ ฟังไม่ผิดหรอก งานหมั้นของฉันกับลีโอจริงๆ แบบว่าได้ยินแล้วไม่อยากจะเชื่อว่าเป็นเรื่องจริงใช่มั้ย เพราะมันไม่น่าเป็นไปได้ อืม ฉันเองก็คิดอย่างนั้นแหละ แต่มันก็เป็นไปแล้ว ส่วนเรื่องมันเป็นมายังไงอ่ะเหรอ งั้นเดี๋ยวฉันจะเล่าให้ฟังก็แล้วกันย้อนไปวันนั้นที่มหาลัย...‘ฉันลิลลี่ พี่จำได้ใช่มั้ย’‘จะ...จำ จำได้ เธอ...มีอะไรเหรอ’‘ฉันมีเรื่องจะคุยด้วย เกี่ยวกับพี่ลีโอ’‘เกี่ยวกับลีโอ?’‘ใช่ ฉันกับพี่ลีโอ เราสองคนกำลังจะหมั้นกัน’‘หมั้น!?’ ฉันอุทานด้วยความตกใจสุดขีด หัวใจที่รวดร้าวอยู่แล้ว แทบแตกกระจายออกเป็นเสี่ยงๆ‘ตกใจเหรอ?’ ลิลลี่เอียงหน้าเล็กน้อยแล้วถามออกมา สีหน้าและสายตายังคงค่อนไปทางนิ่งๆและจริงจัง‘แต่พี่จะตกใจก็ไม่แปลกหรอก เพราะตอนแรกที่รู้ ฉันก็ตกใจเหมือนกัน แต่ตอนนี้ไม่แล้วล่ะ’ ตอนพูดประโยคท้าย จู่ๆเธอก็ยิ้มออกมา ทำเอาฉันปรับอารมณ์ตามแทบไม่ทัน ไม่งั้นฉันคงไม่ขมวดคิ้วมองเธออย่างงุนงงเข้าไ
LEO PART ในที่สุดวันที่ผมไม่ได้รอคอยก็มาถึง ใช่ วันหมั้น!และจริงอยู่ ที่ผมยืนกรานว่าจะไม่หมั้น แต่ก็โดนแม่จับบังคับให้ใส่ชุดแล้วลากคอลงมานั่งแหมะอยู่ข้างล่างตรงห้องโถงที่ใช้จัดพิธีหมั้นจนได้ ตอนนี้พวกญาติผู้ใหญ่ที่สนิทๆกับพ่อแม่ผมก็เหมือนจะมากันหมดแล้ว ทั้งคนที่ผมรู้จักแล้วก็ไม่รู้จัก ส่วนพวกเพื่อนผม ทั้งไอ้แมค ไอ้อคินแล้วก็คนอื่นๆที่ค่อนข้างที่จะสนิทรวมทั้งไอ้เจมส์ด้วย ก็มากันแล้วเหมือนกัน สงสัยแม่จะจัดการชวนมาเองเสร็จสรรพ แล้วแบบนี้ผมจะทำยังไงดี ผมไม่อยากจะหมั้นเลย แต่เดี๋ยวนะ จะว่าไป ทำไมลิลลี่ยังไม่มา ทั้งๆที่เธอควรจะนั่งอยู่ตรงนี้ก่อนหน้าที่ผมจะ(โดนลากคอ)ลงมาแล้ว“มาแล้วค่ะ คนสำคัญมาแล้ว ขอโทษที่ให้รอนานนะคะ” เสียงนั้นจู่ๆก็ดังขึ้นมา ถ้าจำไม่ผิด มันคือเสียงของลิลลี่ และเสียงเธอทำให้ทุกคนต้องหันไปมองเป็นตาเดียวโดยอัตโนมัติรวมทั้งผมด้วย ก่อนภาพที่เห็นมันจะทำให้ผมอึ้งจนตาค้าง“กอบัว!?” ขาผมขยับพาตัวเองให้ลุกขึ้นยืนอย่างไม่ต้องสั่ง ถึงตอนนี้ยังไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเองเลยด้วยซ้ำ ไม่แน่ใจว่าภาพที่ผมกำลังเห็นอยู่ตรงหน้ามันใช่ความจริงมั้ย หรือผมคิดถึงกอบัวมากไปจนเห็นภาพหลอนเข้าให้แล
“อ้าว ลีโอ มาแล้วเหรอ นั่งสิ” แม่หันมาบอกผม ผมเลยเดินเข้าไปนั่งตรงโซฟาตัวที่ว่างอยู่“แม่มีเรื่องอะไรจะคุยกับผมเหรอ แล้วเรื่องนั้นมันเกี่ยวกับลิลลี่ด้วยหรือไง ยัยนี่ถึงได้มานั่งหน้าสลอนอยู่ตรงนี้ด้วย” ผมถามไปเลยตรงๆ โดยไม่ลืมกวาดสายตาไปหาลิลลี่ที่ตอนนี้ประเคนค้อนวงใหญ่มาให้ผม(โทษฐานที่ผมไปแกล้งพูดเหน็บเธอ) แต่อย่างผมเหรอจะสน“ใช่ เกี่ยว”“เกี่ยวยังไงครับ” “แม่จะให้เราสองคนหมั้นกัน”“อะไรนะครับ! / อะไรนะคะ!”ทั้งผมทั้งลิลลี่อุทานพร้อมกันด้วยความตกใจ เดี๋ยวนะ งั้นแสดงว่าลิลลี่เองก็ไม่รู้เรื่องนี้เหรอ ไม่งั้นเธอคงไม่ตกใจจนตาแทบถลนขนาดนั้น“หมั้นเหรอคะ นี่อย่าบอกนะคะว่าธุระสำคัญที่คุณน้าอยากคุยกับลิลลี่ให้ลิลลี่ช่วยมาหาที่บ้านก็คือเรื่องนี้!?”“ใช่จ้ะ เรื่องนี้แหละ น้าคุยกับพ่อหนูแล้ว แล้วก็หาฤกษ์เอาไว้ให้เราสองคนแล้วด้วย เป็นเดือนหน้าจ้ะ”“แต่ผมไม่หมั้น!” ผมแทรกกลางปล้องขึ้นมา ก็มันทนนั่งฟังอยู่เฉยๆไม่ได้จริงๆ“แม่ก็รู้ไม่ใช่เหรอ ว่าผมรักกอบัว แม่จะให้ผมหมั้นกับลิลลี่ได้ไงกัน” ผมบอกก่อนหันไปหาลิลลี่อีกคน“ลิลลี่ พี่ไม่หมั้นกับเธอ พี่มีคนที่พี่รักอยู่แล้ว จำกอบัวได้ใช่มั้ย”“กอบัว? คนที่
“แม่!!?” ลีโอหันไปแล้วอุทานออกมาด้วยความตกใจ ฉันเองก็ตกใจเหมือนกัน ไม่รู้ว่าแม่ของลีโอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง“ใช่ ฉันเอง” แม่ลีโอตอบแล้วขยับเท้าเข้ามาใกล้เราสองคนมากขึ้นอีกก้าว ก่อนจะมองจ้องเขม็งมาที่ฉัน“จำได้ว่าฉันสั่งจบงานเธอไปแล้วไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมถึงยังมาเกาะแกะลูกชายฉันอยู่อีก หรือเธอคิดการใหญ่ อยากจะจับลูกชายฉันเพื่อหวังจะรวยทางลัด”“เอ่อ หนูเปล่านะคะ มันไม่ใช่อย่างนั้น หนูไม่ได้...”“ถ้าไม่ใช่อย่างนั้นแล้วมันอะไร ฉันมันผิดเองแหละ ที่เหมือนเอาชิ้นเนื้อไปป้อนเข้าปากผู้หญิงหิวโซอย่างเธอตั้งแต่แรก เธอถึงได้คาบไม่ยอมปล่อย ฉันมันไม่น่าเผลอลืมไปเลย ว่าลูกสาวไอ้คนขี้โกงอย่างเธอ สันดานมันก็คงไม่ทิ้งพ่อมา” แม่ของลีโอแทรกขึ้นมา และคำด่าทอต่อว่าพวกนั้นทำเอาฉันจุกจนพูดไม่ออก“แม่ ทำไมแม่พูดแบบนี้อ่ะ กอบัวไม่ใช่คนแบบนั้นนะครับ เธอไม่ได้มาเกาะแกะไม่ยอมปล่อยผม แต่เราสองคนคบกัน เรารักกัน” ลีโอพูดขึ้นมาเหมือนจะออกหน้ารับแทนฉัน และในขณะที่พูด เขาจับมือฉันไว้แน่นเหมือนต้องการจะบอกว่าฉันไม่ต้องกลัว เขาจะอยู่ข้างๆและคอยปกป้องฉันเอง“รักเหรอ อย่างแกเคยรักผู้หญิงคนไหนด้วยเหรอลีโอ ไม่หรอก แกไม่ได้รักผ
LEO PART หลังจากสะสางคดีกับกอบัวแล้วเธอก็วิ่งร้องไห้ออกไปจากห้อง ผมก็หันหลังเดินกลับมากระแทกก้นลงบนโซฟาอย่างไม่ค่อยจะสบอารมณ์เท่าไหร่หรอก และผมก็ไม่ได้คิดจะตามเธอไปด้วย ผู้หญิงคนนั้น คราวนี้ผมจะต้องตัดเธอให้ขาดจริงๆสักที ผมจะพยายามไม่รู้สึกอะไรกับเธออีกแล้ว ถึงแม้คำพูดของเธอเมื่อกี้นี้มันจะแทงใจผมจนเจ็บแปลบเหมือนถูกเข็มแหลมๆทะลวงลึกลงไปกลางหัวใจก็ตาม‘คนที่หน้าโง่มันไม่ใช่นายหรอก แต่เป็นฉันเอง ฉันเองที่โง่ หลงคิดและเชื่อว่านายจะไม่ใจร้ายกับฉันอีกแล้ว ทั้งๆที่มันไม่ใช่อย่างนั้นเลย นายก็ยังเป็นคนใจร้ายคนเดิม คำสัญญาของนาย มันก็เป็นแค่ลมปากเท่านั้น’“ไอ้สัส เมื่อกี้มันเกิดอะไรขึ้นวะ ทำไมกอบัวถึงวิ่งร้องไห้ออกไปแบบนั้น!” จู่ๆไอ้แมคกับไอ้อคินก็พรวดพราดเข้ามาตรงหน้า ไอ้ผมก็ตกใจน่ะสิ“ไอ้แมค ไอ้อคิน นี่พวกมึงมาได้ไงวะ” ผมลุกขึ้นพร้อมยิงคำถามใส่พวกมันด้วยความแปลกใจ“ก็ขับรถตามมึงมาไง““ตาม? ตามมาทำไม”“ก็ตามมาอธิบายเรื่องที่มหาลัยให้มึงฟังไง เรื่องทั้งหมดมันไม่ใช่อย่างที่มึงคิด มันไม่ได้เป็นแบบนั้นนะเว้ย มึงกำลังเข้าใจผิด ความจริงแล้วคนที่คิดแผนนั้นคือพวกกูเอง ไม่ใช่กอบัว”...ว่าไงนะ ไม่ใช่ก







