MasukCEO's Regret | หย่ารักประธานอย่าหวง Ep.153"แต่..." นิลินทำท่าจะอ้าปากบอกความจริงว่าคนที่อุ้มใบหม่อนมาส่งก็คือแฟนหนุ่มของเจ้าตัวนั่นแหละ เมษากลับรีบสะกิดห้ามไว้เสียก่อน เพราะดูจากสถานการณ์ตอนนี้ หากพูดออกไปคงทำให้ทั้งคู่เสียหน้ากันเปล่าๆ เดี๋ยวแฟนของใบหม่อนก็คงหาทางบอกความจริงกับเธอเองนั่นแหละช่วงบ่ายใบหม่อนไม่ได้กลับไปร่วมกิจกรรมรับน้องต่อ เพราะต้องนอนพักผ่อนอยู่ที่จุดปฐมพยาบาลจนถึงช่วงเย็น พอได้เวลากลับบ้าน เธอก็เดินออกมารอรถโดยสารประจำทางที่ป้ายหน้ามหาวิทยาลัยความจริงที่บ้านก็มีรถพร้อมคนขับคอยให้บริการอยู่ตลอด หากเธอไม่สะดวกขับรถมาเอง ธันวาผู้เป็นพ่อเลี้ยงก็พร้อมจะส่งคนขับรถมารับมาส่งทุกวัน ทว่าใบหม่อนกลับปฏิเสธ เพราะอยากลองใช้ชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัยแบบคนธรรมดาทั่วไปดูบ้าง จะได้รู้ซึ้งถึงรสชาติของชีวิตจริงๆระหว่างที่เธอกำลังยืนชะเง้อรอรถเมล์อยู่ริมถนน รถสปอร์ตคันหรูของคินน์ก็แล่นโฉบผ่านหน้าไป"เชอะ! ทำตัวเป็นคุณชายไปได้" ใบหม่อนเบ้ปากใส่ท้ายรถอย่างหมั่นไส้ ก่อนจะหันกลับมามองหารถเมล์ต่อแม้จะกินยาแก้ปวดประจำเดือนไปแล้ว แต่ไม่รู้ทำไมวันนี้ถึงยังปวดหน่วงผิดปกติ อาจเป็นเพราะช่วงสองวั
CEO's Regret | หย่ารักประธานอย่าหวง Ep.152"รับน้องใหม่เป็นยังไงบ้างลูก" น้ำชาในวัยสี่สิบเอ่ยถาม เมื่อเห็นลูกสาวเดินกลับเข้าบ้านมาด้วยสภาพสะบักสะบอม แม้เจ้าตัวจะล้างคราบสีที่เปรอะเปื้อนออกไปแล้ว แต่ก็ยังคงทิ้งร่องรอยจางๆ ไว้บนใบหน้าสวยหวานของใบหม่อน"เหนื่อยมากเลยค่ะแม่""เราไม่ได้ไปแกล้งอะไรพี่เขาใช่ไหม""จะไปแกล้งอะไรได้ล่ะคะ มีแต่เขานั่นแหละที่แกล้งหนู แล้วอีกอย่างนะ เกิดก่อนแค่ไม่กี่วันยังจะมาให้เรียกพี่อีก" แม้ทั้งคู่จะเกิดคนละเดือน แต่ก็เป็นการคาบเกี่ยวระหว่างปลายเดือนกับต้นเดือน ถ้านับวันดูแล้วอายุห่างกันไม่ถึงหนึ่งอาทิตย์ด้วยซ้ำ เธอยังนึกเสียดายอยู่เลยว่าทำไมแม่ไม่รีบคลอดเธอก่อน จะผ่าคลอดออกมาก่อนกำหนดก็ได้ เธอจะได้เรียกไอ้บ้านั่นว่าน้องให้สาแก่ใจ!"ดูพูดเข้าสิ ไม่น่ารักเลยนะลูก อย่าไปพูดแบบนี้ให้คุณลุงคุณป้าได้ยินเชียว"ไม่รับปากหรอกค่ะแม่ ยังไงใบหม่อนคนนี้ก็จะหาทางคาบข่าวไปฟ้อง ให้ไอ้บ้านั่นโดนไม้เรียวสักครั้งสองครั้งให้ได้! เธอได้แต่แอบเถียงในใจ เพราะขืนพูดออกไปตรงๆ มีหวังได้โดนฝ่ามือพิฆาตของคุณแม่ก่อนแน่วันต่อมายังคงเป็นกิจกรรมรับน้องเช่นเคย ซึ่งปีนี้ทางคณะจัดกิจกรรมรับน้
CEO's Regret | หย่ารักประธานอย่าหวง Ep.151หลายปีผ่านไป ตอนนี้น้องคินน์ ลูกชายของคีรินและมัทนาก็เติบโตเป็นหนุ่มเต็มวัย ก้าวเข้าสู่รั้วมหาวิทยาลัยปีหนึ่งพร้อมกับน้องใบหม่อน ลูกสาวบุญธรรมของน้ำชา ซึ่งตอนนี้ครอบครัวของน้ำชาก็มีทายาทเพิ่มมาอีกคน เป็นลูกชายที่กำลังเรียนอยู่ชั้นมัธยมแล้ว"มหาวิทยาลัยก็มีตั้งเยอะแยะ แล้วเธอจะตามฉันมาเรียนที่นี่ทำไมเนี่ย" แม้ทั้งสองครอบครัวจะสนิทสนมและไปมาหาสู่กันอยู่เสมอ แต่คินน์กลับไม่ค่อยลงรอยกับใบหม่อนเท่าไรนัก เพราะไม่ว่าเขาจะทำอะไร ยัยตัวแสบก็มักจะคาบข่าวไปฟ้องพ่อกับแม่ของเขาอยู่เสมอ จนโดนทำโทษอยู่บ่อยครั้ง"หึ! ถ้ากลัวฉันเอาเรื่องไปฟ้องคุณลุงคุณป้า นายก็ทำตัวดีๆ สิ""อย่าหาว่าฉันไม่เตือนนะ เข้ามหาวิทยาลัยแล้ว ถ้าเธอยังมาก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวของฉันอยู่อีก ฉันไม่เก็บเธอไว้แน่ ยัยใบหม่อน!""อุ๊ย กลัวจังเลย" ใบหม่อนลอยหน้าลอยตาตอบแบบกวนประสาท"ยัยนี่! คิดจะเล่นงานฉันตั้งแต่วันแรกเลยหรือไง!"ทั้งคู่เลือกเรียนคณะบริหารธุรกิจเหมือนกัน เพราะเป็นสาขาที่ต้องนำความรู้ไปสานต่อธุรกิจของครอบครัวโดยตรง แต่คินน์ก็ยังพอใจชื้นขึ้นมาได้บ้าง ที่อย่างน้อยเขากับใบหม่อนก็ไม่
"น้องใบหม่อน... เป็นลูกสาวของพี่สาวฉันเองค่ะ ตอนนั้นพี่สาวคิดจะไปทำแท้ง แต่ฉันขอร้องไว้ ยอมให้พี่คลอดแกออกมาแล้วฉันจะเป็นคนเลี้ยงดูในฐานะแม่เอง..." พูดได้แค่นั้นเธอก็สะอึกสะอื้นไห้ มือหนาเอื้อมมาลูบเรือนผมของเธออย่างอ่อนโยน "คุณเก่งมากเลยนะน้ำชา" "ฉันสงสารหลานค่ะ อยากให้แกได้ลืมตาขึ้นมาดูโลก ฉันเลยยอมแบกรับคำว่าแม่เลี้ยงเดี่ยว แล้วทำงานหาเงินสร้างอนาคตให้แก" "หลังจากนี้ไป... คุณไม่ต้องเหนื่อยคนเดียวอีกแล้วนะ ภาระหน้าที่ทั้งหมดนี้ ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของสามีคนนี้เอง" ชายหนุ่มโน้มตัวลงไปจุมพิตหน้าผากมนเนิ่นนาน "ขอบคุณมากนะคะคุณธันวา แต่ตราบใดที่ฉันยังไหว ฉันก็ยังอยากทำงานต่อนะคะ" "นี่คุณถามผมหรือยัง ว่าผมจะยอมให้คุณออกไปทำงานต่อไหม" น้ำชาเงียบไปนิด... จะให้เธออยู่บ้านเกาะเขากินเฉย ๆ ได้ยังไงล่ะ "แล้ว... เรื่องเมื่อเช้า ท่านประธานเล่าให้คุณฟังหมดแล้วใช่ไหมคะ" "คุณไม่ต้องกังวลเรื่องนั้นหรอกครับ ผมกับคีรินจัดการกัลยาเรียบร้อยแล้ว ที่เหลือก็แค่รอส่งฟ้องศาล" "ถึงขั้นขึ้นโรงขึ้นศาลเลยเหรอคะ?!" เธอตกใจ แค่เธอหกล้มเนี่ยนะ "กัลยาคิดไม่ซื่อ วางแผนจะเล่นงานทั้งบริษัทของผมและของไอ้
"ผู้หญิงพวกนั้นมีอะไรดีนักหนา ฉันไม่เข้าใจผู้ชายอย่างพวกคุณสองคนเลยจริง ๆ... ตาต่ำ!""หึ!" ธันวาตวัดสายตาคมกริบมองผู้หญิงที่หลงคิดว่าตัวเองสูงส่งกว่าคนอื่น "ถ้าอย่างคุณมัทนากับคุณน้ำชาเรียกว่าต่ำ... ผู้หญิงอย่างคุณก็คงจมปลักอยู่ในโคลนตมแล้วมั้งครับ"คีรินปรายตามองอย่างพึงพอใจ ไม่คิดว่าฝีปากของไอ้คู่แข่งคนนี้จะจัดจ้านถึงใจได้ขนาดนี้ ไม่นานนัก เจ้าหน้าที่ฝ่ายกฎหมายพร้อมด้วยเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยก็ก้าวเข้ามาในห้องทำงาน"พาตัวออกไปดำเนินคดีตามกฎหมายได้เลยครับ" คีรินออกคำสั่งเสียงเฉียบ"อะไรกันคะ! ฉันไม่ได้ทำอะไรผิด พวกคุณต่างหากที่จงใจเซ็นสัญญาทับซ้อนกันเอง!""คุณลองเอาเวลานี้ไปปรึกษาทนายดูดีกว่านะ ว่าไอ้สิ่งที่คุณทำลงไป มันจะต้องเข้าไปนอนในคุกกี่ปี" คีรินตัดบทอย่างตัดรำคาญ เขาไม่คิดเลยว่าจะเคยรู้จักกับคนพรรค์นี้ สมัยเด็ก ๆ กัลยาก็ไม่ได้มีนิสัยร้ายกาจขนาดนี้ หรือเพราะไปใช้ชีวิตอยู่ต่างประเทศจนเหลิง... แต่ก็คงไม่ใช่หรอก สันดานคนมันต้องมาจากกมลสันดานของตัวเองล้วน ๆฝ่ายกฎหมายและ รปภ. ตรงเข้าคุมตัว กัลยาพยายามดิ้นรนขัดขืนแต่ก็สู้แรงผู้ชายไม่ได้ จึงถูกลากตัวออกไปจากห้องทำงาน ท่าม
เวลาที่กัลยารอคอยก็มาถึง ในวันต่อมาหญิงสาวถือแฟ้มสัญญาฉบับนั้นบุกมาหาคีรินถึงบริษัทตั้งแต่เช้าตรู่เธอเดินเชิดหน้าตรงดิ่งเข้ามาในห้องทำงานของท่านประธานโดยไม่ได้แจ้งล่วงหน้า มิหนำซ้ำยังไม่คิดจะบอกกล่าวเลขาฯ หน้าห้อง ถือวิสาสะเคาะประตูแล้วผลักเข้าไปทันทีน้ำชาที่พยายามรีบผุดลุกขึ้นตามไปขวางแต่ก็ไม่ทัน จึงรีบก้าวเท้าตามเข้าไปห้ามปรามเสียงแข็ง "คุณกัลยาคะ ทำแบบนี้ไม่ได้นะคะ มันผิดกฎระเบียบของบริษัท!""อีกไม่นาน... กฎระเบียบของบริษัทนี้ ฉันก็จะเป็นคนตั้งมันขึ้นมาใหม่เอง!"ว่าแล้วกัลยาก็ใช้ฝ่ามือผลักร่างของน้ำชาให้ออกไปพ้นทางอย่างแรง จนร่างบางเซถลาล้มพับลงไปกับพื้น รองเท้าส้นสูงคู่สวยรับแรงกระแทกไม่ไหวจนส้นหักสะบั้นมัทนาที่อยู่ในห้องเตรียมเครื่องดื่มได้ยินเสียงเอะอะโวยวายก็รีบวิ่งออกมาดู ทันเห็นสินธุผู้ช่วยกำลังรีบก้มลงประคองน้ำชาให้ลุกขึ้นพอดี"คุณน้ำชาเป็นอะไรมากไหมคะ!" มัทนาถลันเข้าไปถามด้วยความตกใจ เมื่อเห็นน้ำชาหน้าซีดเผือด เอามือกุมท้องน้อยของตัวเองไว้แน่น"เจ็บ... น้ำชาเจ็บท้องค่ะคุณมัท""ฉันไม่ได้ผลักแรงอะไรเลยนะยะ! อย่ามาแกล้งสำออยทำเป็นล้มหน่อยเลย!" กัลยาตะคอกใส่เสียงแหลม
แล้วเราต้องเริ่มต้นจัดการชีวิตยังไงก่อนดีเนี่ย...มัทนาได้แต่คิดอย่างว้าวุ่นใจอยู่ภายในห้องนอน เธอยังไม่ทันได้จัดระเบียบชีวิตหรือเตรียมความพร้อมอะไรเลยแม้แต่น้อย เพราะในตอนแรกเข้าใจว่าจะเริ่มงานในสัปดาห์หน้า ซึ่งคิดว่ายังมีเวลาเหลือให้เตรียมตัวอีกตั้งสองสามวัน แต่คำสั่งด่วนที่ให้ไปรายงานตัววันพรุ่
"คุณแม่กับคุณลุงคุยอะไรกันครับ ทำไมทำหน้าเครียดจังเลย" เสียงเล็ก ๆ ดังแทรกขึ้นมาขัดจังหวะ บรรยากาศอึดอัดภายในรถจึงค่อย ๆ คลายลง"เปล่าหรอกครับคนเก่ง พอดีต่อจากนี้ไปแม่ต้องย้ายไปทำงานที่บริษัทใหม่นะลูก เวลาเลิกเรียนเดี๋ยวจะมีพี่พิมพ์ พี่เลี้ยงคนเดิมของเรามารับหนูกลับบ้านแทนแม่นะครับ"มัทนาหันไปชวน
ภายในบ้านจัดสรร.. มัทนารีบปิดประตูล็อกลงกลอนอย่างแน่นหนา ก่อนจะทรุดตัวลงเข้าไปโอบกอดลูกชายตัวน้อยที่รออยู่"เมื่อกี้แม่คุยกับใครครับ" คินน์น้อยเอ่ยถามด้วยความสงสัย"หนูได้ยินด้วยหรือลูก..." หญิงสาวพยายามปรับนํ้าเสียงให้ปกติที่สุดและลูบแก้มกลมเบา ๆ"ได้ยินครับ... คนไม่ดีหรือเปล่าครับ ทำไมแม่ถึงร
งับ!มัทนาพยายามรวบรวมสติเฮือกสุดท้ายที่เหลืออยู่ ขบฟันลงบนริมฝีปากหนาของคนตัวโตอย่างแรงจนได้กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้ง ความเจ็บแปรปรวนทำให้นิ้วแกร่งที่บีบรัดต้นแขนเธอชะงัก คีรินสะดุ้งสุดตัวก่อนจะยอมผละริมฝีปากออกอย่างจำนนมือหนายกขึ้นแตะมุมปากตัวเองเบา ๆ นัยน์ตาคมตวัดมองปลายนิ้วที่มีหยาดเลือดสีสดซึมอ







