All Chapters of CEO's Regret | หย่ารักประธานอย่าหวง: Chapter 1 - Chapter 10

มัทนาคิดว่าตัวเองตาฝาดไป.. ​แต่ต่อให้เธอจะกระพริบตาซ้ำ ๆ อีกกี่ครั้ง ภาพตรงหน้าก็ยังคงไม่เปลี่ยนไป ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ที่ยืนอยู่ตรงนั้นยังคงเป็นคนเดิม ​คีริน.. ​อดีตสามีที่อันตรธานหายไปจากชีวิตของเธอนานกว่าสามปี ​ก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายกระตุกวูบอย่างรุนแรงจนตั้งตัวไม่ทัน ตอนที่เห็นเขายืนอยู่ไม่ไกลนักท่ามกลางผู้คนพลุกพล่านในงานกิจกรรมครอบครัวของโรงเรียนอนุบาล แต่สิ่งที่ทำให้หญิงสาวต้องชะงักคือภาพของผู้หญิงหน้าตาสะสวยคนหนึ่งที่เคียงข้างเขาอยู่ ​และที่สะเทือนใจยิ่งกว่า.. คือมืออีกข้างของคีรินกำลังเกาะกุมมือเล็ก ๆ ของเด็กหญิงตัวน้อยคนหนึ่ง ซึ่งมีอายุอานามไล่เลี่ยกับคินน์ลูกชายของเธอ ​ภาพตรงหน้าดูอบอุ่นและสมบูรณ์แบบเสียจนคนมองรู้สึกร้าวราน มัทนารู้สึกเหมือนมีมือที่มองไม่เห็นเอื้อมมาบีบเค้นหัวใจของเธออย่างโหดร้าย ทั้งที่เธอและเขาหย่าขาดจากกันไปนานแล้ว ทั้งที่เธอบอกตัวเองว่าควรจะเลิกสนใจเรื่องของเขาได้แล้ว ..แต่ทำไมข้างในมันถึงยังเจ็บปวดเจียนตายเช่นนี้ ​"แม่ครับ" เสียงเล็กดังขึ้นข้างกาย ​หญิงสาวสะดุ้งเฮือกพลันได้สติ รีบก้มลงมองลูกชายตัวน้อยที่กำลังยืนเงยหน้ามองเธอด้วยดวงตาใสแจ๋ว มือป้อม ๆ

​"แม่ครับ.."​เสียงเล็ก ๆ ที่ดังขึ้นพร้อมแรงสะกิดเบา ๆ ที่ต้นแขน ดึงสติของมัทนาให้หลุดออกจากภวังค์ความคิดอันแสนขมขื่น​"มีอะไรครับคนเก่ง" หญิงสาวก้มลงถามลูกชายตัวน้อยในอ้อมแขน​"ถึงบ้านแล้วครับแม่"​มัทนาเงยหน้าขึ้นมองผ่านกระจกหน้ารถ ทัศนียภาพเบื้องหน้าคือบ้านจัดสรรหลังย่อม ร่มรื่นซึ่งเป็นที่พักพิงของเธอและลูกนี่เธอใจลอยจนลืมสังเกตเลยหรือว่ารถมาหยุดอยู่ที่หน้าบ้านแล้ว ..หญิงสาวเบนสายตาไปมองชายหนุ่มใจดีที่ทำหน้าที่ขับรถมาส่งในวันนี้​รถยนต์ซีดานคันเก่าสภาพมือสองที่ธันวาขับอยู่ตอนนี้ เธอจำได้ดีว่าเขาเคยเล่าด้วยนํ้าเสียงภาคภูมิใจว่าต้องทำงานหนักและเก็บหอมรอมริบอยู่นานกว่าจะซื้อมันมาได้ เหตุผลเพียงเพราะเขาอยากให้เธอและคินน์มีรถนั่งสบาย ๆ ไม่ต้องลำบากตากแดดตากฝน​ความแสนดีอย่างสม่ำเสมอของธันวาขยับเข้ามาสั่นคลอนกำแพงหนาในใจของเธออยู่บ่อยครั้ง บางเสี้ยววินาทีมัทนาเกือบจะเผลอใจยอมเปิดรับเขาเข้ามาแต่พอก้มลงมองลูกชายตัวน้อย..ความจริงที่ว่าเธอมีพันธะและภาระอันยิ่งใหญ่ก็ฉุดรั้งความรู้สึกนั้นไว้ เธอจะเห็นแก่ตัวเอาภาระของตัวเองไปผูกไว้กับคอของคนอื่นได้อย่างไร แม้จะรู้เต็มอกว่าผู้ชายคนนี้พร้อมที่

เมื่อมาถึงโรงเรียนอนุบาล มัทนาก็รีบสาวเท้าตรงดิ่งเข้าไปยังห้องพักของเด็กอนุบาลด้วยหัวใจที่ร้อนรุ่มราวกับไฟลน ทันทีที่บานประตูเปิดออก ภาพลูกชายตัวน้อยที่นั่งรออยู่ก็ทำให้คนเป็นแม่แทบกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่​"แม่ครับ.." เสียงเล็ก ๆ ออดอ้อนสั่นเครือดังขึ้นทันทีที่เห็นหน้ามารดา​"น้องคินน์! เป็นยังไงบ้างลูกปวดหัวไหมครับ"​หญิงสาวตรงดิ่งเข้าไปทรุดตัวลงโอบกอดร่างป้อมของลูกชายไว้แนบอกด้วยความห่วงใยสุดแสน สัมผัสจากผิวกายที่ร้อนรุ่มของลูกทำให้หัวใจของเธอเจ็บปวด​"คุณครูบอกว่าน้องคินน์ไม่สบายครับแม่" เด็กน้อยซบหน้าลงกับอกอุ่น พึมพำบอกด้วยความซื่อบริสุทธิ์ตามประสาเด็ก​"ช่วงนี้อากาศเปลี่ยนบ่อยค่ะคุณแม่ เด็ก ๆ ในห้องเริ่มทยอยป่วยติดไข้หวัดลามกันมาสองสามคนแล้วค่ะ" คุณครูประจำชั้นเอ่ยอธิบายด้วยสีหน้าเห็นใจ​"ขอบคุณมากนะคะคุณครูที่ช่วยดูแลน้องคินน์ให้ ถ้างั้นมัทขอพาน้องคินน์ไปหาหมอก่อนนะคะ"​มัทนากล่าวขอบคุณครูประจำชั้น ขยับตัวจะอุ้มลูกชายขึ้นแนบอก แต่ยังไม่ทันที่เธอจะได้ออกแรง ร่างสูงของธันวาที่เดินตามหลังมาติด ๆ ก็ก้าวเข้ามาแทรกช้อนตัวอุ้มเด็กชายตัวน้อยขึ้นมาไว้ในอ้อมแขนกว้างแทนอย่างแผ่วเบา​"ผมอุ้มแ

งับ!​มัทนาพยายามรวบรวมสติเฮือกสุดท้ายที่เหลืออยู่ ขบฟันลงบนริมฝีปากหนาของคนตัวโตอย่างแรงจนได้กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้ง ความเจ็บแปรปรวนทำให้นิ้วแกร่งที่บีบรัดต้นแขนเธอชะงัก คีรินสะดุ้งสุดตัวก่อนจะยอมผละริมฝีปากออกอย่างจำนน​มือหนายกขึ้นแตะมุมปากตัวเองเบา ๆ นัยน์ตาคมตวัดมองปลายนิ้วที่มีหยาดเลือดสีสดซึมออกมาด้วยแววตาคุกรุ่นมัทนาไม่ปล่อยให้เขาได้ตั้งตัว หญิงสาวเงื้อมือขึ้นสูงหมายจะฟาดฝ่ามือลงบนใบหน้าหล่อเหลาเพื่อเรียกศักดิ์ศรีคืน แต่คีรินกลับตาไวและคว้าหมับเข้าที่ข้อมือบางนั้นได้ทันท่วงที​"ปล่อยฉันนะ! คุณไม่มีสิทธิ์มาทำระยำแบบนี้กับฉันอีกแล้ว!" มัทนาตวาดลั่น นัยน์ตาคู่สวยคลอไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความโกรธแค้น​คำว่าสิทธิ์ของเขา.. สำหรับมัทนาแล้วมันช่างริบหรี่และว่างเปล่า ตลอดเวลาที่ใช้ชีวิตคู่ร่วมกัน คีรินไม่เคยแตะต้องตัวเธอด้วยความรักเลยสักครั้ง สองครั้งคราที่เขามีสัมพันธ์ลึกซึ้งกับเธอก็ล้วนเกิดขึ้นเพราะความเมาทั้งสิ้น ครั้งแรกนั้นอาจเป็นเพราะความผิดพลาดที่เมามายด้วยกันทั้งคู่ แต่ครั้งต่อมา.. เขาแต่งงานกับเธอแล้วแท้ ๆ คืนนั้นเขากลับดื่มหนักจนไร้สติ พอระบายอารมณ์โหมกระหน่ำความป่าเถื่อนใส่ร่างก

"ไม่ต้องคิดแล้วค่ะผู้จัดการ มัทขอรับข้อเสนอนี้ค่ะ" มัทนารีบตอบตกลงทันควัน เงินเดือนที่เพิ่มขึ้นตั้งหลายเท่าขนาดนี้จะปล่อยให้หลุดมือไปได้อย่างไร​"อ่านรายละเอียดให้ถี่ถ้วนก่อนเถอะมัทนา.. มันมีเงื่อนไขค่าปรับหากคุณเป็นฝ่ายผิดสัญญานะ"​หญิงสาวก้มลงอ่านทบทวนข้อความฉบับนั้นอีกครั้ง ในสัญญาระบุไว้เพียงว่า หากเธอเป็นฝ่ายขอยกเลิกสัญญากลางคันหรือไม่ยินยอมทำงานจนครบกำหนดหนึ่งปี เธอจะต้องชดใช้ค่าเสียหายเป็นเงินจำนวนไม่น้อยตัวเลขค่าปรับนั้นทำให้เธอตกใจอยู่บ้าง...มัทนาคิดทบทวนดูแล้ว ไม่มีเหตุผลอะไรเลยที่เธอจะลาออก งานบัญชีของบริษัทใหญ่ต่อให้สเกลงานจะกว้างขึ้น แต่ก็ย่อมต้องมีทีมงานคอยช่วยกันทำอยู่แล้ว ไม่น่าจะเหลือบ่ากว่าแรงอะไร​คิดได้ดังนั้น มือบางจึงจับปากกาจรดลายเซ็นชื่อของตัวเองลงบนท้ายเอกสารสัญญาฉบับนั้นทันทีด้วยหัวใจที่พองโตและเปี่ยมไปด้วยความหวัง​หลังจากจัดการเรื่องเซ็นสัญญาฉบับใหม่เสร็จสิ้น สิ่งแรกที่มัทนาต้องรีบคิดหาลู่ทางรับมือคือเรื่องของลูกชาย เนื่องจากสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ใจกลางเมือง ซึ่งห่างไกลจากบ้านพักและโรงเรียนอนุบาลของน้องคินน์มาก หากเธอต้องเดินทางไปกลับคงไม่สามารถมาทันรับลูกด