All Chapters of CEO's Regret | หย่ารักประธานอย่าหวง: Chapter 1 - Chapter 5

มัทนาคิดว่าตัวเองตาฝาดไป.. ​แต่ต่อให้เธอจะกะพริบตาซ้ำ ๆ อีกกี่ครั้ง ภาพตรงหน้าก็ยังคงไม่เปลี่ยนไป ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ที่ยืนอยู่ตรงนั้นยังคงเป็นคนเดิม ​คีริน.. ​อดีตสามีที่อันตรธานหายไปจากชีวิตของเธอนานกว่าสามปี ​ก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายกระตุกวูบอย่างรุนแรงจนตั้งตัวไม่ทัน ตอนที่เห็นเขายืนอยู่ไม่ไกลนักท่ามกลางผู้คนพลุกพล่านในงานกิจกรรมครอบครัวของโรงเรียนอนุบาล แต่สิ่งที่ทำให้หญิงสาวต้องชะงักคือภาพของผู้หญิงหน้าตาสะสวยคนหนึ่งที่เคียงข้างเขาอยู่ ​และที่สะเทือนใจยิ่งกว่า.. คือมืออีกข้างของคีรินกำลังเกาะกุมมือเล็ก ๆ ของเด็กหญิงตัวน้อยคนหนึ่ง ซึ่งมีอายุอานามไล่เลี่ยกับคินน์ลูกชายของเธอ ​ภาพตรงหน้าดูอบอุ่นและสมบูรณ์แบบเสียจนคนมองรู้สึกร้าวราน มัทนารู้สึกเหมือนมีมือที่มองไม่เห็นเอื้อมมาบีบเค้นหัวใจของเธออย่างโหดร้าย ทั้งที่เธอและเขาหย่าขาดจากกันไปนานแล้ว ทั้งที่เธอบอกตัวเองว่าควรจะเลิกสนใจเรื่องของเขาได้แล้ว ..แต่ทำไมข้างในมันถึงยังเจ็บปวดเจียนตายเช่นนี้ ​"แม่ครับ" เสียงเล็กดังขึ้นข้างกาย ​หญิงสาวสะดุ้งเฮือกพลันได้สติ รีบก้มลงมองลูกชายตัวน้อยที่กำลังยืนเงยหน้ามองเธอด้วยดวงตาใสแจ๋ว มือป้อม ๆ

"ขอบคุณมากนะคะที่มาส่ง คุณไม่ต้องลำบากกับฉันขนาดนี้ก็ได้ค่ะ"​เมื่อรถยนต์คันหรูแล่นมาจอดสนิทที่หน้าบ้านเช่าขนาดกะทัดรัด หญิงสาวก็หันไปเอ่ยขอบคุณธันวา ..ผู้ชายที่ก้าวเข้ามาอยู่ในทุกช่วงชีวิตของเธอนับตั้งแต่วันที่หย่าขาดจากอดีตสามี จะว่าเขาอยู่ร่วมรับรู้ทุกความเจ็บปวดของเธอก็คงไม่ผิด ตั้งแต่เธอเริ่มตั้งครรภ์จนถึงวันคลอด ก็ได้เขานี่แหละที่คอยยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือ​มัทนาไม่มีครอบครัวที่ไหนให้พึ่งพิงอีกแล้ว หากวันนั้นตอนที่เซ็นใบหย่าเธอได้เงินสินสมรสมาสักก้อน ชีวิตก็คงไม่ต้องกระเสือกกระสนขนาดนี้ หลังจากเลิกรากับคีรินได้ไม่นาน ธุรกิจของพ่อแม่เธอก็ประสบภาวะล้มละลาย ซ้ำร้ายพวกท่านยังมาด่วนจากไปพร้อมกันด้วยอุบัติเหตุทางรถยนต์ ทุกสิ่งทุกอย่างที่เคยมีดับสลายไปในพริบตา เธอจึงต้องซมซานมาเช่าบ้านหลังเล็ก ๆ หลังนี้และดิ้นรนหางานทำ​ปัจจุบันมัทนาทำงานเป็นพนักงานบัญชีอยู่ในบริษัทเอกชนแห่งหนึ่ง ซึ่งเป็นเพียงบริษัทในเครือข่ายเล็ก ๆ ที่อยู่ไม่ไกลจากบ้านเช่านัก โชคดีที่เธอเรียนจบด้านบัญชีมาโดยตรงจึงพอจะหางานได้ไม่ยาก แต่เงินเดือนก็น้อยนิดเหลือเกินเมื่อเทียบกับค่าครองชีพในปัจจุบันที่ลูกชายตัวน้อยกำลังเข้า

​เช้าวันใหม่พิมพ์ พี่เลี้ยงคนเดิมรีบเดินทางมาถึงบ้านเช่าตั้งแต่เช้าตรู่​"ขอบใจมากนะพิมพ์ที่ยอมกลับมารับงานนี้" มัทนาเอ่ยด้วยน้ำเสียงซาบซึ้งใจ​"พิมพ์เองต่างหากค่ะที่ต้องขอบคุณคุณมัท ดีใจมากเลยค่ะที่คุณมัทยังไม่ลืมพิมพ์"​หลังจากพูดคุยตกลงเรื่องตารางเวลาเรียบร้อยแล้ว มัทนาก็ส่งน้องคินน์ให้กับพิมพ์ช่วยดูแล วันนี้เธอจำเป็นต้องออกจากบ้านแต่เช้ากว่าปกติ จึงไม่สามารถไปส่งลูกชายด้วยตัวเองเหมือนทุกวันได้​โชคดีเหลือเกินที่น้องคินน์และพิมพ์สนิทสนมกันมากเป็นทุนเดิม เด็กน้อยจึงไม่มีอาการงอแงเลยสักนิด แถมตอนที่เห็นผู้เป็นแม่กำลังจะก้าวออกจากประตูบ้าน หนูน้อยยังใจดีชูมือป้อม ๆ ขึ้นโบกบ๊ายบายส่งยิ้มหวานให้อีกด้วย​มัทนากดเรียกบริการรถยนต์ผ่านแอปพลิเคชัน ไม่นานนักยานพาหนะก็มาจอดเทียบรับถึงหน้าบ้าน หญิงสาวก้าวขึ้นรถแล้วแจ้งจุดหมายปลายทางให้โชเฟอร์ดู ก่อนที่รถจะเคลื่อนตัวมุ่งหน้าตรงไปยังบริษัทที่เป็นอนาคตใหม่ของเธอทันที​พอรถจอดสนิทและเธอก้าวขาลงมา ดวงตาคู่สวยกลับทอดมองป้ายชื่อบริษัทตรงหน้าด้วยความรู้สึกเอะใจแปลก ๆ ทำไมมันถึงได้ดูคุ้นตาอย่างประหลาด วันนั้นเพราะความลนลานและดีใจเธอจึงไม่ได้เช็กชื่อบริษ