Ep. 9 หมากบนกระดาน

"ไม่ต้องคิดแล้วค่ะผู้จัดการ มัทขอรับข้อเสนอนี้ค่ะ" มัทนารีบตอบตกลงทันควัน เงินเดือนที่เพิ่มขึ้นตั้งหลายเท่าขนาดนี้จะปล่อยให้หลุดมือไปได้อย่างไร

​"อ่านรายละเอียดให้ถี่ถ้วนก่อนเถอะมัทนา.. มันมีเงื่อนไขค่าปรับหากคุณเป็นฝ่ายผิดสัญญานะ"

​หญิงสาวก้มลงอ่านทบทวนข้อความฉบับนั้นอีกครั้ง ในสัญญาระบุไว้เพียงว่า หากเธอเป็นฝ่ายขอยกเลิกสัญญากลางคันหรือไม่ยินยอมทำงานจนครบกำหนดหนึ่งปี เธอจะต้องชดใช้ค่าเสียหายเป็นเงินจำนวนไม่น้อย

ตัวเลขค่าปรับนั้นทำให้เธอตกใจอยู่บ้าง...

มัทนาคิดทบทวนดูแล้ว ไม่มีเหตุผลอะไรเลยที่เธอจะลาออก งานบัญชีของบริษัทใหญ่ต่อให้สเกลงานจะกว้างขึ้น แต่ก็ย่อมต้องมีทีมงานคอยช่วยกันทำอยู่แล้ว ไม่น่าจะเหลือบ่ากว่าแรงอะไร

​คิดได้ดังนั้น มือบางจึงจับปากกาจรดลายเซ็นชื่อของตัวเองลงบนท้ายเอกสารสัญญาฉบับนั้นทันทีด้วยหัวใจที่พองโตและเปี่ยมไปด้วยความหวัง

​หลังจากจัดการเรื่องเซ็นสัญญาฉบับใหม่เสร็จสิ้น สิ่งแรกที่มัทนาต้องรีบคิดหาลู่ทางรับมือคือเรื่องของลูกชาย เนื่องจากสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ใจกลางเมือง ซึ่งห่างไกลจากบ้านพักและโรงเรียนอนุบาลของน้องคินน์มาก หากเธอต้องเดินทางไปกลับคงไม่สามารถมาทันรับลูกด้วยตัวเองได้เหมือนอย่างเคย

​หญิงสาวพลันนึกถึงพิมพ์ พี่เลี้ยงคนเดิมที่เคยมาช่วยดูแลน้องคินน์ตั้งแต่ตอนที่แกยังเป็นทารกและยังไม่ได้เข้าเรียน หวังว่าพิมพ์จะยังไม่ได้รับงานที่ไหนไปเสียก่อนนะ

​เมื่อพอมีเวลาว่างช่วงพัก มัทนาก็รีบต่อสายตรงหาอดีตพี่เลี้ยงทันที ซึ่งคำตอบที่ได้รับกลับมาก็ทำให้เธอโล่งอกไปทีเดียว พิมพ์บอกว่าคิดถึงน้องคินน์อยู่เหมือนกัน ส่วนงานพาร์ตไทม์ที่ทำอยู่ในตอนนี้ก็สามารถพูดคุยกับนายจ้างเพื่อขอลาออกมารับงานดูแลน้องคินน์ได้ไม่มีปัญหา

​วันต่อมา หลังจากเลิกงาน มัทนาเดินลงมาจากอาณาจักรตึกแถวของสาขาย่อย สายตาก็ปะทะเข้ากับรถยนต์คุ้นตาของธันวาที่จอดสตาร์ตเครื่องรออยู่ล่วงหน้าแล้ว

​"วันนี้ผ่านมาแถวนี้อีกแล้วหรือคะ ถึงได้มารอรับได้" หญิงสาวก้าวเดินไปเปิดประตูรถฝั่งข้างคนขับแล้วสอดตัวเข้าไปนั่งอย่างคุ้นชิน ราวกับมันเป็นที่นั่งประจำของเธอไปแล้ว

​"ไม่เจอกันหลายวันแล้วครับ ผมเลยคิดถึง" ธันวาเอ่ยตอบตรง ๆ ด้วยรอยยิ้ม

​มัทนาได้แต่ยิ้มรับ นึกขึ้นได้ว่าเธอไม่ได้ติดต่อเขาไปหลายวันแล้วจริง ๆ แต่ตามปกติเธอก็แทบจะไม่เป็นฝ่ายทักไปหาเขาก่อนอยู่แล้ว ยกเว้นแต่ว่าจะมีเรื่องด่วนคอขาดบาดตาย อย่างเช่นตอนที่ลูกชายไม่สบายจนต้องรีบตามให้เขามาช่วยรับส่ง

และ​เรื่องที่ธันวามารับเธอถึงหน้าบริษัทสาขาย่อยก็ถึงหูของคีริน ประธานหนุ่มขบฟันแน่น ก่อนจะตวัดปากกาเซ็นคำสั่งด่วนที่สุดออกไป สั่งให้มัทนาเข้ามารายงานตัวที่สำนักงานใหญ่ในวันพรุ่งนี้ทันที

​อยากรู้นัก.. ว่าถ้าไอ้หมอนั่นรู้ว่าเมียเก็บของตัวเองกำลังจะย้ายกลับมาทำงานใต้โอวาทของเขา มันจะทำหน้ายังไง?

​คีรินไม่รู้ด้วยซ้ำว่าธันวารู้เรื่องอดีตระหว่างเขากับมัทนามากน้อยแค่ไหน แต่สำหรับเขาแล้ว เกมนี้มันชักจะสนุกขึ้นมาทุกที กระดาษแผ่นที่เธอจรดลายเซ็นสัญญาว่าจะยอมทำงานที่นี่หนึ่งปีเต็มถูกมือหนาหยิบขึ้นมาเพ่งมอง ริมฝีปากกระตุกยิ้มร้ายอย่างมีเลศนัย

ต่อให้มัทนามารู้ทีหลังว่าทั้งหมดนี้คือแผนการที่ถูกวางเอาไว้ เธอก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี เงินค่าปรับมหาศาลขนาดนั้น ไอ้ธันวามันคงไม่กล้ายื่นมือเข้ามาเสี่ยงช่วยจ่ายให้หรอก

​"น้องคินน์ครับ" ​เสียงหวานของคนเป็นแม่เอ่ยเรียกหนูน้อยที่นั่งเล่นรออยู่ในห้องพักเด็กอนุบาล ทันทีที่หันมาเห็นมารดาเดินเคียงคู่มากับคุณลุงคนโปรด เด็กชายตัวน้อยก็รีบวิ่งยิ้มแป้นตรงดิ่งเข้ามาหาทันที

​"ดีใจจังเลยครับที่คุณลุงมากับแม่ด้วย" ถึงปากจะบอกว่าดีใจและคิดถึงคุณลุง แต่ร่างป้อมกลับโถมตัวเข้ากอดหมับที่เอวบางของผู้เป็นแม่เป็นอันดับแรกโดยไม่ได้วิ่งไปกอดธันวาก่อน

​"ลุงต้องดีใจไหมเนี่ย บอกว่าคิดถึงลุงแต่ทำไมวิ่งไปหาแม่ก่อนล่ะครับคนเก่ง" ธันวาแกล้งทำเสียงน้อยใจพร้อมกับลูบหัวเด็กชาย

​"ก็หนูคิดถึงแม่มากกว่านี่ครับ" เด็กน้อยตอบซื่อ ๆ ตามประสา เพราะหนูน้อยรู้ดีแก่ใจว่า แม่คือคนเดียวที่คอยอยู่เคียงข้างและกอดเขาเอาไว้ในทุก ๆ ช่วงเวลาชีวิต

​ในระหว่างที่นั่งรถกลับบ้าน มัทนาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเปิดดู เห็นข้อความแจ้งเตือนจากทางฝ่ายบุคคลของสำนักงานใหญ่ระบุว่าให้เธอไปเริ่มงานในวันพรุ่งนี้ทันที หญิงสาวก็ถึงกับอุทานออกมาเบา ๆ

​"พรุ่งนี้เลยเหรอ?" งานของเธอที่บริษัทส่งมอบยังไม่เรียบร้อยเลย

​"มีอะไรหรือเปล่าครับมัท?" ธันวาที่กำลังทำหน้าที่บังคับพวงมาลัยหันมาเอ่ยถามเมื่อเห็นสีหน้าของเธอ

​"คือ.. ทางบริษัทมีคำสั่งด่วนให้มัทไปช่วยงานบัญชีที่สำนักงานใหญ่ตั้งแต่วันพรุ่งนี้เลยค่ะ"

​"สำนักงานใหญ่?"

​หากมัทนาสังเกตอาการของคนข้าง ๆ สักนิด เธอคงจะทันเห็นว่าธันวาแอบกลืนน้ำลายลงคอดังอึกใหญ่ เขารู้ดีว่าสำนักงานใหญ่ที่เธอว่าคืออาณาจักรของใคร ไอ้คีรินมันเริ่มลงมือแล้วสินะ!

​"มีอะไรหรือเปล่าคะคุณธันวา?" มัทนาถามเมื่อเห็นเขาเงียบไป

​"ทำไมอยู่ ๆ ถึงอยากย้ายล่ะครับ?"

"ทางบริษัทใหญ่ยื่นข้อเสนอที่ดีกว่ามาให้ค่ะ"

"แล้วเขาให้เซ็นสัญญาด้วยไหม?"

"ทําไมคุณธันวารู้ล่ะคะ"

จากที่กำลังขับรถอยู่ด้วยความเร็วคงที่ ธันวารีบเหยียบเบรกจนล้อตื้อ ก่อนจะหักเลี้ยวพวงมาลัยเข้าข้างทางเพื่อหาที่จอดทันที "ทางนั้นให้คุณเซ็นสัญญาผูกมัดด้วยเหรอครับ?"

​"ใช่ค่ะ.. เป็นสัญญาดึงตัวไปช่วยงานบัญชีระยะเวลาหนึ่งปีเต็มค่ะ" มัทนาตอบตามจริง ท่าทางตกอกตกใจของธันวาทำให้เธอเริ่มรู้สึกแปลกใจ

​"แล้วในสัญญานั้นมีระบุเรื่องค่าปรับในกรณีผิดสัญญาด้วยไหมครับ?"

​"ทำไมคุณรู้?"

​ธันวาขบกรามแน่นจนขึ้นสันนูน.. ทําไมนักธุรกิจด้วยกันถึงจะไม่รู้ล่ะ นี่มันเล่นแผนสกปรกแบบนี้เลยงั้นเหรอเนี่ย! เขาจะต้องหาทางรู้ให้ได้ว่ารายละเอียดในสัญญาที่มัทนาเซ็นยอมรับไปนั้น มีข้อความหน้าเลือดตรงไหนซ่อนอยู่บ้าง