LOGINจังหวะนั้น สายตาของมัทนาก็ประสานเข้ากับดวงตาคมเข้มคู่หนึ่งที่กำลังมองตรงมาพอดี
"ฉันว่าเรากลับกันดีกว่าค่ะ เดี๋ยวฉันจะแจ้งกับอาจารย์ในไลน์กลุ่มว่าไม่สะดวกอยู่ต่อ" มัทนาเอ่ยเสียงสั่น เธอไม่สามารถนั่งร่วมโต๊ะอาหารกับเขาได้อีกต่อไปแล้ว ในใจมีแต่ความหวาดกลัว กลัวเหลือเกินว่าความลับเรื่องลูกชายจะถูกเปิดเผย "ไปสิครับ" ธันวากระตุกยิ้มมุมปากอย่างรู้ทัน อันที่จริงต่อให้ไม่ต้องหันกลับไปมอง เขาก็รู้ดีอยู่แล้วว่าผู้ชายคนนั้นมาร่วมกิจกรรมที่นี่ด้วย เพียงแต่ทำทีเป็นไม่สนใจก็เท่านั้น ชายหนุ่มโน้มตัวลงไปอุ้มเด็กน้อยขึ้นมาแนบอก ส่วนมืออีกข้างเอื้อมไปหมายจะจูงมือแม่ของเด็ก แต่มัทนากลับรีบชักมือออกตามสัญชาตญาณ ก่อนจะก้มหน้าก้มตาเดินนำลิ่วออกไปก่อน ชั่วขณะหนึ่งสายตาของธันวาเหลือบมองไปยังอดีตสามีของเธอ.. เขาจงใจยกยิ้มมุมปากส่งไปให้คู่แข่งทางธุรกิจอย่างผู้ชนะ ไม่ใช่แค่คีรินหรอกที่ไม่อยากหายใจร่วมโลกกับเขา ธันวาก็เช่นกัน ครั้งหนึ่ง ทีดับบลิว ดีเวลลอปเมนท์ ของเขากับบริษัท เตชะ เอสเตท ของคีริน เคยเปิดศึกแย่งชิงลูกค้ารายใหญ่จนเกิดเป็นข่าวฉาวโฉ่ไปทั้งวงการ โชคดีที่รากฐานของบริษัทแน่นหนาพอกัน ทั้งสองฝ่ายจึงยังไม่ล้มพับไปเสียก่อน "คุณคีรินรู้จักคนพวกนั้นด้วยหรือคะ" น้ำชาเลขานุการส่วนตัวของเขาเอ่ยถามขึ้น เธอพ่วงตำแหน่งเป็นน้าแท้ ๆ ของ น้องใบหม่อน เด็กหญิงตัวน้อยที่มาร่วมงานในวันนี้ด้วย ความจริงแล้วนิชา พี่สาวของเธอตั้งท้องโดยไม่มีพ่อ ทีแรกนิชาตั้งใจจะเอาเด็กออก แต่น้ำชาขอร้องไว้และอาสาจะเป็นแม่ให้เด็กคนนี้เอง และเธอก็คือผู้หญิงคนที่มัทนาเข้าใจผิดคิดว่าเป็นครอบครัวใหม่ของเขา "ไม่รู้จักหรอก" ปากบอกไม่รู้จัก แต่สายตาคมกริบมองตามจนทั้งสามเดินไปลับสายตา หากน้ำชาได้เห็นผู้ชายคนนั้นชัด ๆ เธอคงจะจำได้ เพราะน้ำชาทำหน้าที่เป็นเลขาฯ ให้คีรินมานานจนรู้ดีว่าใครคือปรปักษ์ของบริษัทบ้าง แต่นี่ระยะห่างค่อนข้างไกล แถมผู้ชายคนนั้นยังอุ้มลูกจูงเมียดูอบอุ่นจนผิดวิสัยของศัตรูคู่อาฆาต "เดี๋ยวผมไปส่งคุณที่บ้านก่อนนะ" หลังจากขับรถแยกตัวออกมาจากโรงเรียนอนุบาล ธันวาก็ละสายตาจากท้องถนนหันมาเอ่ยกับหญิงสาวที่นั่งอยู่เบาะข้าง ๆ ในความทรงจำวูบหนึ่ง ชายหนุ่มหวนคิดถึงภาพหญิงสาวร่างระหงในชุดสลวย ควงแขนคู่แข่งทางธุรกิจของเขาเดินเข้าไปในงานเลี้ยงหรูเมื่อหลายปีก่อน วันนั้นเธอสวยเด่นจนสะดุดตา ขนาดตัวเขาที่เกลียดขี้หน้าคนข้างกายเธอเข้าไส้ ยังไม่สามารถละสายตาไปจากใบหน้าหวานละมุนของเธอได้เลย และผู้หญิงคนนั้นก็คือคนคนเดียวกับที่นั่งอยู่ข้างเขาในเวลานี้ มัทนาไม่เคยรู้จักเขามาก่อน ในคืนวันงานเลี้ยงเธอไม่ได้สนใจใครรอบข้างเลยด้วยซ้ำ แถมยังถูกสามีทิ้งขว้างให้อยู่ลำพังอย่างไม่ไยดี ตอนนั้นธันวาอยากจะเดินเข้าไปทักทายไปทำความรู้จัก แต่ก็ทำได้เพียงแค่ยืนมองอยู่ห่าง ๆ จนกระทั่งโอกาสประจวบเหมาะเมื่อได้ยินข่าวว่าเธอ หย่าขาดจากสามี เขาจึงแกล้งเข้ามาตีสนิท หวังจะใช้เธอเป็นเครื่องมือแก้แค้นและเอาคืนคีริน แต่ยิ่งได้ชิดใกล้ความผูกพันก็ยิ่งถักทอ.. จากที่เคยโกหกคำโตไว้ในวันแรกว่าเขาเป็นแค่พนักงานในบริษัทเล็ก ๆ ก็เลยต้องเลยตามเลย ตกกระไดพลอยโจนโกหกเธอมาจนถึงทุกวันนี้ "หน้าฉันมีอะไรติดอยู่หรือเปล่าคะ" มัทนาทักขึ้นเมื่อเห็นอีกฝ่ายเอาแต่จ้องหน้าเธอไม่วางตา จนแอบนึกหวั่นว่าจะเกิดอุบัติเหตุขึ้น "เปล่าครับ" ธันวาปฏิเสธ แต่นัยน์ตาหลากอารมณ์กลับทอดมองเธออย่างลึกซึ้ง "ผมแค่กำลังคิดว่า.. ถ้าวันใดวันหนึ่งคุณยอมเปิดใจให้ผมบ้างก็คงจะดี" แต่พอคำพูดนี้ออกจากปากของธันวา มันกลับทำให้เธอหวนคิดถึงอดีตอันแสนขมขื่น ..อดีตที่พังทลายจนกลายเป็นกำแพงหนาชัน ทำให้เธอไม่สามารถเปิดใจให้ผู้ชายคนไหนได้อีกเลย แม้ว่าคนคนนั้นจะเป็นธันวาที่ดีแสนดีกับเธอทุกอย่างก็ตาม ภาพวันวานย้อนกลับเข้ามาในหัว วันที่เธอรวบรวมความกล้าเอ่ยปากขอจบความสัมพันธ์ที่ไร้ค่านี้ลง 'เราหย่ากันเถอะค่ะ' 'ไว้ฉันว่างก่อนแล้วกัน' คีรินในวันนั้นตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงเฉยชาอย่างไม่ไยดี เขาไม่ได้ปฏิเสธ แต่ก็เอาแต่บ่ายเบี่ยงว่าไม่ว่าง เพราะช่วงนั้นบริษัท เตชะ เอสเตท กำลังประสบปัญหาใหญ่รุมเร้า เขาจึงไม่อยากเอาเรื่องเมียขอหย่ามาคิดให้รกสมอง เธอเอ่ยปากชวนเขาไปหย่าถึงสองครั้งสองครา แต่สิ่งที่ได้กลับมามีเพียงความว่างเปล่า ตลอดเวลาที่ใช้ชีวิตคู่ร่วมกัน ความเย็นชาของคีรินแผ่ซ่านจนกัดกินหัวใจของเธอทีละน้อย เขาไม่เคยหยิบยื่นความอบอุ่นในฐานะสามีมาให้เธอเลยสักครั้ง มัทนารู้ดีว่าจุดเริ่มต้นของเธอกับเขาไม่ได้เกิดจากความรัก.. คืนนั้นเพราะความเมาทำให้เธอกับเขาพลาดท่ามีอะไรกัน หากไม่มีผู้ใหญ่มาเห็นเข้า เรื่องมันก็คงจบลงแค่นั้นและแยกย้ายกันไปตามทาง แต่เพราะพันธะทางสังคมและสายตาของครอบครัว ทำให้ทั้งสองคนจำต้องจูงมือเข้าพิธีวิวาห์อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ นับจากวันแต่งงาน คีรินเคยแตะต้องตัวเธออีกเพียงแค่ครั้งเดียว และมันก็เกิดขึ้นในคืนที่เขาเมามายอีกตามเคย อยู่ร่วมบ้านกันมานานหลายเดือน แต่กลับพูดกันแทบไม่กี่ประโยค ในเมื่อเขาไม่ได้มีใจให้เธอ แล้วเขาจะยื้อเวลาโอ้เอ้อยู่ทำไม? เธอไม่อยากให้ชีวิตที่เหลือต้องถูกผูกมัดและกักขังไว้ด้วยกระดาษทะเบียนสมรสเพียงใบเดียวอีกต่อไปแล้ว เมื่อคิดได้เช่นนั้น หญิงสาวจึงตัดสินใจติดต่อทนายความให้ช่วยร่างสัญญาสลัดรัก เธอระบุในเอกสารชัดเจนว่าจะไม่ขอรับทรัพย์สินหรือสินสมรสใด ๆ จากตระกูลเตชะวรานันท์เลยแม้แต่บาทเดียว.. สิ่งเดียวที่เธอต้องการคืออิสระ หลังจากทนายนำเอกสารชุดนั้นไปให้คีรินเซ็นยินยอมด้วยตัวเอง ทะเบียนสมรสก็กลายเป็นเพียงเศษกระดาษ ทั้งสองขาดการติดต่อกันอย่างสิ้นเชิงนับตั้งแต่วันนั้น จนกระทั่งได้กลับมาเวียนว่ายเจอกันอีกครั้งที่โรงเรียนอนุบาลแห่งนี้ และเธอก็เพิ่งจะกระจ่างแก่ใจในวันนี้เอง ที่แท้เหตุผลที่เขาเย็นชาและละเลยเธอมาตลอด เป็นเพราะในใจของเขามีผู้หญิงอีกคนจับจองอยู่แล้วนี่เอง ถ้าวันนั้นไม่มีผู้ใหญ่เข้ามาขัดจังหวะ ผู้หญิงที่ได้ยืนเคียงข้างคีรินในฐานะภรรยาอย่างถูกต้องและสง่างาม ก็คงจะเป็นผู้หญิงสะสวยคนนั้นไม่ใช่ผู้หญิงที่อมทุกข์แบบเธอ..CEO's Regret | หย่ารักประธานอย่าหวง Ep.151หลายปีผ่านไป ตอนนี้น้องคินน์ ลูกชายของคีรินและมัทนาก็เติบโตเป็นหนุ่มเต็มวัย ก้าวเข้าสู่รั้วมหาวิทยาลัยปีหนึ่งพร้อมกับน้องใบหม่อน ลูกสาวบุญธรรมของน้ำชา ซึ่งตอนนี้ครอบครัวของน้ำชาก็มีทายาทเพิ่มมาอีกคน เป็นลูกชายที่กำลังเรียนอยู่ชั้นมัธยมแล้ว"มหาวิทยาลัยก็มีตั้งเยอะแยะ แล้วเธอจะตามฉันมาเรียนที่นี่ทำไมเนี่ย" แม้ทั้งสองครอบครัวจะสนิทสนมและไปมาหาสู่กันอยู่เสมอ แต่คินน์กลับไม่ค่อยลงรอยกับใบหม่อนเท่าไรนัก เพราะไม่ว่าเขาจะทำอะไร ยัยตัวแสบก็มักจะคาบข่าวไปฟ้องพ่อกับแม่ของเขาอยู่เสมอ จนโดนทำโทษอยู่บ่อยครั้ง"หึ! ถ้ากลัวฉันเอาเรื่องไปฟ้องคุณลุงคุณป้า นายก็ทำตัวดีๆ สิ""อย่าหาว่าฉันไม่เตือนนะ เข้ามหาวิทยาลัยแล้ว ถ้าเธอยังมาก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวของฉันอยู่อีก ฉันไม่เก็บเธอไว้แน่ ยัยใบหม่อน!""อุ๊ย กลัวจังเลย" ใบหม่อนลอยหน้าลอยตาตอบแบบกวนประสาท"ยัยนี่! คิดจะเล่นงานฉันตั้งแต่วันแรกเลยหรือไง!"ทั้งคู่เลือกเรียนคณะบริหารธุรกิจเหมือนกัน เพราะเป็นสาขาที่ต้องนำความรู้ไปสานต่อธุรกิจของครอบครัวโดยตรง แต่คินน์ก็ยังพอใจชื้นขึ้นมาได้บ้าง ที่อย่างน้อยเขากับใบหม่อนก็ไม่
"น้องใบหม่อน... เป็นลูกสาวของพี่สาวฉันเองค่ะ ตอนนั้นพี่สาวคิดจะไปทำแท้ง แต่ฉันขอร้องไว้ ยอมให้พี่คลอดแกออกมาแล้วฉันจะเป็นคนเลี้ยงดูในฐานะแม่เอง..." พูดได้แค่นั้นเธอก็สะอึกสะอื้นไห้ มือหนาเอื้อมมาลูบเรือนผมของเธออย่างอ่อนโยน "คุณเก่งมากเลยนะน้ำชา" "ฉันสงสารหลานค่ะ อยากให้แกได้ลืมตาขึ้นมาดูโลก ฉันเลยยอมแบกรับคำว่าแม่เลี้ยงเดี่ยว แล้วทำงานหาเงินสร้างอนาคตให้แก" "หลังจากนี้ไป... คุณไม่ต้องเหนื่อยคนเดียวอีกแล้วนะ ภาระหน้าที่ทั้งหมดนี้ ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของสามีคนนี้เอง" ชายหนุ่มโน้มตัวลงไปจุมพิตหน้าผากมนเนิ่นนาน "ขอบคุณมากนะคะคุณธันวา แต่ตราบใดที่ฉันยังไหว ฉันก็ยังอยากทำงานต่อนะคะ" "นี่คุณถามผมหรือยัง ว่าผมจะยอมให้คุณออกไปทำงานต่อไหม" น้ำชาเงียบไปนิด... จะให้เธออยู่บ้านเกาะเขากินเฉย ๆ ได้ยังไงล่ะ "แล้ว... เรื่องเมื่อเช้า ท่านประธานเล่าให้คุณฟังหมดแล้วใช่ไหมคะ" "คุณไม่ต้องกังวลเรื่องนั้นหรอกครับ ผมกับคีรินจัดการกัลยาเรียบร้อยแล้ว ที่เหลือก็แค่รอส่งฟ้องศาล" "ถึงขั้นขึ้นโรงขึ้นศาลเลยเหรอคะ?!" เธอตกใจ แค่เธอหกล้มเนี่ยนะ "กัลยาคิดไม่ซื่อ วางแผนจะเล่นงานทั้งบริษัทของผมและของไอ้
"ผู้หญิงพวกนั้นมีอะไรดีนักหนา ฉันไม่เข้าใจผู้ชายอย่างพวกคุณสองคนเลยจริง ๆ... ตาต่ำ!""หึ!" ธันวาตวัดสายตาคมกริบมองผู้หญิงที่หลงคิดว่าตัวเองสูงส่งกว่าคนอื่น "ถ้าอย่างคุณมัทนากับคุณน้ำชาเรียกว่าต่ำ... ผู้หญิงอย่างคุณก็คงจมปลักอยู่ในโคลนตมแล้วมั้งครับ"คีรินปรายตามองอย่างพึงพอใจ ไม่คิดว่าฝีปากของไอ้คู่แข่งคนนี้จะจัดจ้านถึงใจได้ขนาดนี้ ไม่นานนัก เจ้าหน้าที่ฝ่ายกฎหมายพร้อมด้วยเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยก็ก้าวเข้ามาในห้องทำงาน"พาตัวออกไปดำเนินคดีตามกฎหมายได้เลยครับ" คีรินออกคำสั่งเสียงเฉียบ"อะไรกันคะ! ฉันไม่ได้ทำอะไรผิด พวกคุณต่างหากที่จงใจเซ็นสัญญาทับซ้อนกันเอง!""คุณลองเอาเวลานี้ไปปรึกษาทนายดูดีกว่านะ ว่าไอ้สิ่งที่คุณทำลงไป มันจะต้องเข้าไปนอนในคุกกี่ปี" คีรินตัดบทอย่างตัดรำคาญ เขาไม่คิดเลยว่าจะเคยรู้จักกับคนพรรค์นี้ สมัยเด็ก ๆ กัลยาก็ไม่ได้มีนิสัยร้ายกาจขนาดนี้ หรือเพราะไปใช้ชีวิตอยู่ต่างประเทศจนเหลิง... แต่ก็คงไม่ใช่หรอก สันดานคนมันต้องมาจากกมลสันดานของตัวเองล้วน ๆฝ่ายกฎหมายและ รปภ. ตรงเข้าคุมตัว กัลยาพยายามดิ้นรนขัดขืนแต่ก็สู้แรงผู้ชายไม่ได้ จึงถูกลากตัวออกไปจากห้องทำงาน ท่าม
เวลาที่กัลยารอคอยก็มาถึง ในวันต่อมาหญิงสาวถือแฟ้มสัญญาฉบับนั้นบุกมาหาคีรินถึงบริษัทตั้งแต่เช้าตรู่เธอเดินเชิดหน้าตรงดิ่งเข้ามาในห้องทำงานของท่านประธานโดยไม่ได้แจ้งล่วงหน้า มิหนำซ้ำยังไม่คิดจะบอกกล่าวเลขาฯ หน้าห้อง ถือวิสาสะเคาะประตูแล้วผลักเข้าไปทันทีน้ำชาที่พยายามรีบผุดลุกขึ้นตามไปขวางแต่ก็ไม่ทัน จึงรีบก้าวเท้าตามเข้าไปห้ามปรามเสียงแข็ง "คุณกัลยาคะ ทำแบบนี้ไม่ได้นะคะ มันผิดกฎระเบียบของบริษัท!""อีกไม่นาน... กฎระเบียบของบริษัทนี้ ฉันก็จะเป็นคนตั้งมันขึ้นมาใหม่เอง!"ว่าแล้วกัลยาก็ใช้ฝ่ามือผลักร่างของน้ำชาให้ออกไปพ้นทางอย่างแรง จนร่างบางเซถลาล้มพับลงไปกับพื้น รองเท้าส้นสูงคู่สวยรับแรงกระแทกไม่ไหวจนส้นหักสะบั้นมัทนาที่อยู่ในห้องเตรียมเครื่องดื่มได้ยินเสียงเอะอะโวยวายก็รีบวิ่งออกมาดู ทันเห็นสินธุผู้ช่วยกำลังรีบก้มลงประคองน้ำชาให้ลุกขึ้นพอดี"คุณน้ำชาเป็นอะไรมากไหมคะ!" มัทนาถลันเข้าไปถามด้วยความตกใจ เมื่อเห็นน้ำชาหน้าซีดเผือด เอามือกุมท้องน้อยของตัวเองไว้แน่น"เจ็บ... น้ำชาเจ็บท้องค่ะคุณมัท""ฉันไม่ได้ผลักแรงอะไรเลยนะยะ! อย่ามาแกล้งสำออยทำเป็นล้มหน่อยเลย!" กัลยาตะคอกใส่เสียงแหลม
ในบ่ายวันนั้นเอง สายเรียกเข้าสายหนึ่งต่อตรงเข้ามาหาคีรินจากเบอร์ของธันวา คู่แข่งทางธุรกิจเบอร์หนึ่งของเขา ประเด็นที่อีกฝ่ายโทรมาในวันนี้ กลับไม่ใช่เรื่องการห้ำหั่นทางผลประโยชน์แต่อย่างใด"บอสจะรับสายนี้ไหมครับ" สินธุเอ่ยถามผู้เป็นนายก่อนจะยื่นโทรศัพท์มือถือส่งให้>>{"ว่ามา"} คีรินรับเครื่องมาแนบหูแล้วกรอกเสียงเรียบลงไป{"เรื่องคุณกัลยา"}พอได้ยินชื่อที่หลุดออกมาจากปลายสาย คีรินก็นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะส่งเสียง "อืม" สั้น ๆ ในลำคอเพื่อหยั่งเชิงว่าอีกฝ่ายต้องการจะพูดอะไร{"ผู้หญิงคนนั้นชักจะล้ำเส้นมากเกินไปแล้ว"}ประโยคเดือดดาลที่หลุดจากปากธันวาทำเอาคีรินเลิกคิ้วขึ้นด้วยความประหลาดใจ นึกสงสัยอยู่ในใจว่ากัลยาไปก่อเรื่องอะไรไว้ ถึงทำให้ศัตรูหัวใจอย่างมันหัวร้อนจนต้องต่อสายตรงมาเคลียร์กับเขาถึงที่>>{"ว่ามาสิ ฉันฟังอยู่"}จากนั้นธันวาก็เล่าเรื่องราวทั้งหมดให้ฟังว่ากัลยาเล่นตุกติกและล้ำเส้นความสัมพันธ์ของเขาอย่างไร คีรินฟังแล้วก็กระตุกยิ้มมุมปาก ไม่ใช่รอยยิ้มเยาะเย้ย แต่เป็นความรู้สึกทึ่งปนคาดไม่ถึงเสียมากกว่า... ไอ้ธันวามันก็มีมุมร้อนรนและออกตัวปกป้องผู้หญิงของมันขนาดนี้เหมือนก
"ถ้าคุณยังไม่เลิกส่งสายตาหวานเชื่อมมองหน้าผมอยู่แบบนี้นะ... ผมจะไม่ยอมรอให้ถึงคืนนี้จริง ๆ ด้วย"ใบหน้าหล่อเหลาโน้มต่ำลงมาหมายจะประกบปากจูบอีกรอบ น้ำชาจึงรีบใช้สองมือดันหน้าเขาออกห่างแล้วผุดลุกขึ้นนั่งทันที"ฉันหิวข้าวแล้วค่ะ! จะรีบไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเดี๋ยวนี้แหละ!" หญิงสาวรีบคว้าผ้าเช็ดตัววิ่งเข้าห้องน้ำไปอย่างไว ปล่อยให้ชายหนุ่มนอนหัวเราะด้วยความเอ็นดูอยู่บนเตียงหลังทานมื้อค่ำเสร็จ น้ำชาก็ออกมายืนรับลมชมบรรยากาศอันแสนเงียบสงบยามค่ำคืนของขุนเขาพอมองทอดสายตาออกไปไกลจนสุดลูกหูลูกตา ก็เห็นแสงไฟสีส้มระยิบระยับจากตัวเมืองส่องสว่างอยู่เบื้องล่าง แหงนหน้ามองขึ้นไปบนผืนฟ้ากว้างก็พร่างพราวไปด้วยดวงดารานับล้านดวงที่ส่องแสงระยับตา"ถ้าคุณชอบ... ไว้พวกเราแวะมาเที่ยวที่นี่กันบ่อย ๆ ก็ได้นะ"เสียงทุ้มคุ้นหูดังขึ้นชิดแผ่นหลัง พร้อมกับสัมผัสอุ่นของผ้าห่มผืนนุ่มที่ถูกนำมาคลุมไหล่บางไว้ ก่อนที่สองแขนแกร่งจะกอดร่างเธอไว้แนบอก "ข้างนอกนี้อากาศเริ่มเย็นลงมากแล้ว อย่าออกมายืนตากลมหนาวนานนักสิครับ""ทำไมคุณถึงดีกับฉันขนาดนี้คะ" หญิงสาวแหงนหน้าขึ้นสบตากับคนที่กอดเธอจากทางด้านหลังธันวาโน้มใบหน้
แล้วเราต้องเริ่มต้นจัดการชีวิตยังไงก่อนดีเนี่ย...มัทนาได้แต่คิดอย่างว้าวุ่นใจอยู่ภายในห้องนอน เธอยังไม่ทันได้จัดระเบียบชีวิตหรือเตรียมความพร้อมอะไรเลยแม้แต่น้อย เพราะในตอนแรกเข้าใจว่าจะเริ่มงานในสัปดาห์หน้า ซึ่งคิดว่ายังมีเวลาเหลือให้เตรียมตัวอีกตั้งสองสามวัน แต่คำสั่งด่วนที่ให้ไปรายงานตัววันพรุ่
"คุณแม่กับคุณลุงคุยอะไรกันครับ ทำไมทำหน้าเครียดจังเลย" เสียงเล็ก ๆ ดังแทรกขึ้นมาขัดจังหวะ บรรยากาศอึดอัดภายในรถจึงค่อย ๆ คลายลง"เปล่าหรอกครับคนเก่ง พอดีต่อจากนี้ไปแม่ต้องย้ายไปทำงานที่บริษัทใหม่นะลูก เวลาเลิกเรียนเดี๋ยวจะมีพี่พิมพ์ พี่เลี้ยงคนเดิมของเรามารับหนูกลับบ้านแทนแม่นะครับ"มัทนาหันไปชวน
ภายในบ้านจัดสรร.. มัทนารีบปิดประตูล็อกลงกลอนอย่างแน่นหนา ก่อนจะทรุดตัวลงเข้าไปโอบกอดลูกชายตัวน้อยที่รออยู่"เมื่อกี้แม่คุยกับใครครับ" คินน์น้อยเอ่ยถามด้วยความสงสัย"หนูได้ยินด้วยหรือลูก..." หญิงสาวพยายามปรับนํ้าเสียงให้ปกติที่สุดและลูบแก้มกลมเบา ๆ"ได้ยินครับ... คนไม่ดีหรือเปล่าครับ ทำไมแม่ถึงร
งับ!มัทนาพยายามรวบรวมสติเฮือกสุดท้ายที่เหลืออยู่ ขบฟันลงบนริมฝีปากหนาของคนตัวโตอย่างแรงจนได้กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้ง ความเจ็บแปรปรวนทำให้นิ้วแกร่งที่บีบรัดต้นแขนเธอชะงัก คีรินสะดุ้งสุดตัวก่อนจะยอมผละริมฝีปากออกอย่างจำนนมือหนายกขึ้นแตะมุมปากตัวเองเบา ๆ นัยน์ตาคมตวัดมองปลายนิ้วที่มีหยาดเลือดสีสดซึมอ







