"คนดีที่แม่พูดถึง"

มินตรารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังพังครืนลงมาต่อหน้าต่อตา เสียงแก้วกาแฟกระทบโต๊ะประชุมดัง แก๊ก ยังคงก้องกังวานอยู่ในหัว พร้อมกับสายตาเย็นชาเหยียดหยามของ ‘คุณธัน’ ที่มองเธอต่อหน้าผู้บริหารนับสิบคน

"ผมไม่มีเวลาว่างมาฟังเรื่องส่วนตัวของเด็กฝึกงานในเวลางาน คุณกับผมไม่ได้สนิทกันขนาดนั้น ออกไปได้แล้วครับ"

ถ้อยคำราบเรียบที่แฝงไปด้วยความใจร้ายนั้นปักลงกลางอกของเธออย่างจัง มินตราพาร่างกายที่บอบช้ำและไร้เรี่ยวแรงก้าวออกมาจากห้องประชุมใหญ่ เสียงประตูอัตโนมัติปิดลงตามหลังเบาๆ ราวกับกั้นแบ่งโลกสองใบ โลกใบหนึ่งคือห้องประชุมสุดหรูของบริษัทระดับแสนล้านที่มี CEO ผู้เพียบพร้อม นั่งเป็นใหญ่รับคำปะเหลาะของผู้คน ส่วนอีกโลกใบหนึ่ง... คือโลกของเด็กฝึกงานยากจนคนหนึ่งที่กำลังจะถูกความสิ้นหวังกลืนกิน

มินตราเดินโงนเงนไปจนถึงห้องน้ำหญิงท้ายชั้นบริหาร เธอรีบเข้าไปในห้องโถงกว้าง กดล็อกประตูลงสลัก แล้วปล่อยให้ร่างของตัวเองทรุดลงไปกองกับพื้นกระเบื้องเย็นเชียบ หยาดน้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ต่อหน้าผู้คนทะลักทลายออกมาเป็นสาย พร้อมกับเสียงสะอื้นไห้ระทมทุกข์ที่ไม่อาจกักเก็บได้อีกต่อไป

"อึก อึก"

ความเจ็บปวดรวดเรี่ยวที่ช่องท้องน้อยยังคงทำหน้าที่ของมันอย่างซื่อสัตย์ ฤทธิ์ของยาฉุกเฉินสองเม็ดรวดที่ธันวาบังคับให้เธอกินเมื่อเช้า ผสมผสานกับบทรักป่าเถื่อนบนเตียงและบนโต๊ะทำงาน กำลังส่งผลกระทบอย่างรุนแรง ลำไส้ของเธอปั่นป่วนจนรู้สึกอยากอาเจียนตลอดเวลา ร่างกายสั่นระริกด้วยไข้ต่ำๆ แต่สิ่งที่ปวดร้าวยิ่งกว่าร่างกาย คือหัวใจที่แหลกสลายจนไม่เหลือชิ้นดี

แปดแสนบาท... เงินจำนวนแปดแสนบาทสำหรับค่าเปลี่ยนยารักษาชีวิตของแม่ ปลิวหายไปพร้อมกับคำปฏิเสธไร้หัวใจของเขา

มินตรานั่งกอดเข่าสะอื้นอยู่บนพื้นห้องน้ำนานเท่าไหร่ไม่ทราบได้ กระทั่งเสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงดังขึ้น เธอรีบใช้นิ้วมือสั่นเทาปาดน้ำตาบนแก้ม กดรับสายด้วยน้ำเสียงที่พยายามปรับให้ปกติที่สุด

📞"สวัสดีค่ะแม่..."

📞"มินลูก..." 

เสียงของแม่ที่ส่งมาจากปลายสายแหบแห้งและแผ่วเบา ร่องรอยของความเหนื่อยล้าจากโรคร้ายชัดเจนจนมินตราต้องเม้มริมฝีปากแน่นเพื่อไม่ให้เสียงสะอื้นหลุดออกไป 

📞"กินข้าวหรือยังลูก? วันนี้ทำงานเหนื่อยไหม?"

📞"มิน... มินกินแล้วค่ะแม่ วันนี้งานไม่ค่อยเยอะเท่าไหร่ค่ะ มินสบายดี" 

มินตราโกหกคำโต ทั้งที่ในปากยังคงมีรสขมของคราบน้ำย่อย และทั่วทั้งร่างยังระบมไปด้วยรอยบอบช้ำ 

📞"แม่ล่ะคะ วันนี้เป็นยังไงบ้าง? อาการดีขึ้นไหม?"

📞"แม่สบายดีลูก หมอเขาดูแลดีมาก..." 

ปลายสายเว้นจังหวะไปถอนหายใจยาว ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเกรงใจ 

📞"แต่เมื่อกี้ คุณพยาบาลเดินเอาเอกสารค่าใช้จ่ายงวดใหม่มาให้... มันเยอะมากเลยใช่มั้ยลูก? หมอเขาบอกว่าต้องเปลี่ยนยาใหม่ ถ้า... ถ้ามันแพงเกินไป มินไม่ต้องลำบากนะลูก แม่ใช้ยาตัวเดิมก็ได้ แม่ทนไหว..."

คำพูดของแม่เหมือนมีดโกนที่กรีดซ้ำลงบนแผลเหวอะหวะในหัวใจ มินตรารู้ดีว่ายาตัวเดิมไม่ได้ผลอีกต่อไปแล้ว หากไม่เปลี่ยนยา... แม่ของเธอจะมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่กี่เดือน มินตราพยายามกลืนก้อนแข็งๆ ลงคอ บีบมือตัวเองแน่นจนเล็บแทรกเข้าไปในเนื้อ

📞"ไม่ได้นะคะ!" มินตราบอกเสียงแข็ง 

📞"เรื่องเงินแม่ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ มิน... มินหาได้ค่ะ ท่านประธานที่บริษัทเขามีสวัสดิการช่วยเหลือพนักงาน แล้วเขาก็... เขาก็ใจดีกับมินมาก ให้มินเบิกเงินล่วงหน้าได้ แม่ไม่ต้องคิดมากนะคะ ตั้งใจรักษาตัวก็พอ มินจัดการได้จริงๆ ค่ะ"

📞"จริงเหรอมิน..ประธานเขาใจดีขนาดนั้นเลยเหรอลูก... โชคดีจริงนะที่มินได้เจอคนดีๆ" 

เสียงของแม่ดูคลายความกังวลลงอย่างเห็นได้ชัด 

📞"ขอบใจมากนะลูก มินของแม่เก่งที่สุดเลย..."

📞"ค่ะ...แม่ต้องตั้งใจรับการรักษา ทำตามที่คุณหมอแนะนำนะคะ มินรักแม่นะ อยากให้แม่อยู่กับมินไปนานๆ"

📞"แม่ก็รักมินนะลูก..."

"อึก ฮือออ"

หลังจากวางสายจากแม่ มินตราก็ปล่อยโฮออกมาอีกครั้ง ความจริงอันแสนสาหัสกำลังทับถมเธอจนหายใจไม่ออก คนดีๆ อย่างนั้นหรือ? ประธานผู้ใจดีอย่างนั้นหรือ? ชายคนที่เพิ่งเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของเธอต่อหน้าคนนับสิบ ชายคนที่มองเธอเป็นเพียงขยะไร้ค่าและเครื่องมือระบายความใคร่... คนๆ นั้นเนี่ยนะคือคนดีที่แม่พูดถึง?

มินตราพาย้อนรอยสังขาร ลุกขึ้นมาล้างหน้าล้างตาที่อ่างกักน้ำ มองสะท้อนภาพตัวเองในกระจกเงา ดวงตาบวมช้ำ ใบหน้าซีดเซียวราวกับศพ รอยแดงเป็นจุดตามซอกคอที่ธันวาทิ้งไว้เมื่อเที่ยงบนโต๊ะทำงานยังคงเด่นชัด เธอติดกระดุมเสื้อนักศึกษาเม็ดบนสุดเพื่อปกปิดมันไว้ ก่อนจะสูดหายใจเข้าลึกๆ บอกตัวเองว่าเธอไม่มีทางเลือกอื่นอีกแล้ว หากจะรอด หากจะรักษาชีวิตของแม่ไว้... เธอต้องแลกมันด้วยศักดิ์ศรีที่เหลืออยู่น้อยนิดนี้