"ไม่ยอมขาดทุน"

>> เวลา 18:30 น.

แสงอาทิตย์อัสดงยามเย็นเริ่มลับขอบฟ้าไปแล้ว พนักงานในชั้นบริหารทยอยกันกลับบ้านจนหมด เหลือเพียงความเงียบสงบที่ครอบคลุมไปทั่วทั้งชั้น มินตรารอจนกระทั่งแน่ใจว่าเลขาฯ หน้าห้องประธานกลับไปแล้ว เธอจึงพาตัวเองไปหยุดยืนอยู่หน้าประตูห้องทำงานใหญ่ของธันวา มือบางสั่นเทายกขึ้นเคาะประตูสามครั้งเบาๆ

"เข้ามา"

น้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบดังออกมาจากด้านใน มินตราสูดหายใจเข้าลึกๆ หมุนลูกบิดประตูแล้วก้าวเข้าไปข้างใน ห้องทำงานกว้างขวางถูกตกแต่งด้วยโทนสีดำและเทาหรูหรา ไฟสปอตไลท์ดวงใหญ่ส่องสว่างลงมาที่โต๊ะทำงานไม้เนื้อดี โต๊ะตัวเดียวกับที่เคยเป็นสมรภูมิความเงียบและบทรักเอาแต่ใจเมื่อกลางวัน

ธันวานั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน ในชุดเสื้อเชิ้ตสีดำที่ปลดกระดุมเม็ดบนออกสองเม็ด แขนเสื้อถูกพับขึ้นถึงข้อศอกเผยให้เห็นท่อนแขนแกร่ง เขากำลังจดจ่ออยู่กับหน้าจอโน้ตบุ๊ก โดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองคนที่เพิ่งเดินเข้ามา

"ฉันบอกแล้วใช่ไหม มินตรา... ว่าถ้าไม่มีเรื่องงานสำคัญ ไม่ต้องเข้ามาเกะกะ" 

น้ำเสียงเย็นชาเอ่ยขึ้นโดยไม่อะลุ่มอล่วย มินตรายืนกำมือแน่นอยู่กลางห้อง ความอดทนและความเจ็บปวดที่กักเก็บมาทั้งวันทลายลง เธอตัดสินใจเดินตรงเข้าไปหาเขา ยอมลดตัวทิ้งตัวลงเข่าลงกับพื้นข้างเก้าอี้ทำงานของเขา ก้มหน้าลงต่ำจนแทบติดพื้นกระเบื้อง

"คุณธันคะ... มินขอร้องล่ะค่ะ" มินตราเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเต็มไปด้วยความเว้าวอน 

"อึก..อึก.. ได้โปรดช่วยมินด้วยนะคะ"

การกระทำนั้นทำให้ธันวาละสายตาจากหน้าจอโน้ตบุ๊ก ชายหนุ่มปาดสายตาลงมองเด็กสาวที่กำลังคุกเข่าอ้อนวอนอยู่ข้างกายด้วยสายตาเรียบเฉย ไร้ซึ่งความตกใจหรือสงสาร มีเพียงความรำคาญใจที่ฉายชัดอยู่ในดวงตาคู่คม

"ทำบ้าอะไรของเธอ มินตรา" ธันวาเอ่ยเสียงเรียบ 

"ลุกขึ้นมา"

"มินไม่ลุกค่ะ... จนกว่าคุณธันจะยอมฟังมิน" หยาดน้ำตาเม็ดโตร่วงหยดลงบนพื้นกระเบื้อง 

"แม่ของมิน... อาการแม่ไม่ดีเลยค่ะ หมอบอกว่าต้องเปลี่ยนตัวยานำเข้าฉุกเฉิน มันต้องใช้เงินแปดแสนบาทภายในเดือนนี้ มินไม่มีเงินจริงๆ ค่ะคุณธัน มินขอร้อง... คุณธันช่วยเบิกเงินค่าตอบแทนล่วงหน้า หรือให้มินยืมก่อนได้ไหมคะ? มินสัญญาว่าจะยอมทำทุกอย่าง จะยอมรับเงื่อนไขทุกอย่างที่คุณธันต้องการ มินจะไม่ดื้อ ไม่หึง ไม่หวง ไม่ยุ่งเกี่ยวกับชีวิตของคุณธันเลยสักนิด... ได้โปรดเถอะนะคะคุณธัน ช่วยแม่มินด้วย..อึก..อึก"

มินตราละล่ำละลักพูดทั้งน้ำตา เธอซบหน้าลงกับขอบเก้าอี้ของเขา ยอมทิ้งศักดิ์ศรีทั้งหมดของความเป็นมนุษย์ เพียงเพื่อแลกกับเศษเงินแปดแสนบาทจากประธานบริหารผู้ร่ำรวยติดอันดับประเทศ

ธันวามองภาพเด็กสาวที่กำลังร้องไห้เหมือนจะขาดใจอยู่ตรงหน้า เขาสูดหายใจเข้าเบาๆ หมุนเก้าอี้กลับมาเผชิญหน้ากับเธอ มือหนายื่นออกไปบีบคางเล็กของมินตราแล้วยกขึ้น บังคับให้เธอสบตากับเขาตรงๆ ดวงตาคมกริบหลังกรอบแว่นยังคงเย็นชาดุจน้ำแข็งในมหาสมุทร ไร้ซึ่งร่องรอยของความเมตตา

"แปดแสนบาท?" ธันวาเค่นยิ้มมุมปากอย่างเย้ยหยัน 

"หึ…เธอคิดว่าเงินแปดแสนบาทมันน้อยมากหรือไง มินตรา? หรือเธอคิดว่าแค่การที่เธอนอนครางอยู่ใต้ร่างฉัน มันมีมูลค่าสูงพอที่จะเดินมาขอเงินแปดแสนบาทเมื่อไหร่ก็ได้?"

คำพูดเหยียดหยามนั้นทำให้น้ำตาของมินตราไหลพรูหนักกว่าเดิม 

"มินไม่ได้คิดแบบนั้นค่ะ... มินรู้ว่ามินไม่มีค่าขนาดนั้น แต่มินหมดทางแล้วจริงๆ ค่ะคุณธัน มินไม่มีใครให้พึ่งอีกแล้ว..."

"นั่นมันปัญหาของเธอ ไม่ใช่ปัญหาของฉัน" 

ธันวาตอบกลับทันควัน น้ำเสียงใจร้ายจนคนฟังแทบหยุดหายใจ 

"สัญญาของเราชัดเจนตั้งแต่แรก เงินที่ฉันจ่ายให้เธอในแต่ละเดือน มันครอบคลุมค่าดูแลและค่ายาพื้นฐานตามข้อตกลง ส่วนเรื่องที่แม่เธอจะอาการหนักขึ้น หรือต้องใช้ยาพิเศษราคาแปดแสน... มันอยู่นอกเหนือข้อตกลง"

"คุณธัน..."

"ฉันเป็นนักธุรกิจ... ไม่ใช่สมาคมการกุศล" 

ธันวาใช้นิ้วโป้งไล้ไปตามริมฝีปากสั่นระริกของเธอเบาๆ แต่สัมผัสนั้นกลับแฝงไปด้วยความกดดันอันมหาศาล 

"ฉันไม่เคยลงทุนกับอะไรที่ไม่ได้ผลตอบแทนที่คุ้มค่า และการเพิ่มเงินอีกแปดแสนบาทสำหรับเด็กเลี้ยงที่เริ่มจะทำตัวสร้างปัญหาอย่างเธอ... มันเป็นการลงทุนที่ขาดทุน"

"ถ้าอย่างนั้น... มินต้องทำยังไงคะ?" มินตราสะอื้นถามด้วยความสิ้นหวัง 

"ต้องให้มินทำยังไง คุณธันถึงจะยอมช่วยแม่มิน? ให้มินขายตัวให้คุณตลอดไปเลยไหมคะ? หรือจะให้มินทำอะไรก็ได้... มินยอมทุกอย่างแล้วจริงๆ"

ธันวานิ่งไปครู่หนึ่ง สายตาของเขากวาดมองใบหน้าหวานที่เปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำตา เรือนร่างบอบช้ำที่สั่นเทาอยู่ใต้ชุดนักศึกษา ความยโสและความถือดีในตัวเขาเคี่ยวกรำให้เขารู้สึกสะใจที่เห็นเธอสยบยอมอยู่ใต้โอวาทอย่างสมบูรณ์แบบ

"ยอมทุกอย่างงั้นเหรอ?" 

ธันวาพึมพำเสียงต่ำ เขาลุกขึ้นจากเก้าอี้ ถอดเสื้อสูทที่แขวนไว้ออก แล้วก้าวไปนั่งลงบนโซฟาหนังตัวใหญ่กลางห้อง 

"ถ้างั้นก็พิสูจน์สิ"

มินตรามองตามร่างสูงด้วยความสับสนและหวาดหวั่น ธันวาเอนหลังพิงเบาะโซฟา เอนกายด้วยท่าทางผ่อนคลายและทรงอำนาจ เขาแยกขาออกจากกัน แล้วปลดกระดุมกางเกงเข็มขัดหนังสดออกช้าๆ สายตาเย็นชามองตรงมาที่เธอ

"มานี่" 

น้ำเสียงเรียบสั่งการดั่งพญามัจจุราช 

"คลานเข้ามาหาฉัน... แล้วทำให้ฉันพอใจ ถ้าคืนนี้เธอทำให้ฉันรู้สึกว่าเงินแปดแสนบาทมันคุ้มค่าที่จะจ่าย... ฉันจะโอนเข้าบัญชีโรงพยาบาลพรุ่งนี้เช้า"

คำพูดไร้เกียรติและสั่งให้เธอ คลานเข้าไปหาเขา ดั่งสัตว์เลี้ยงไร้ศักดิ์ศรี ทำให้น้ำตาของมินตรร่วงร่วงทะลักล้นขอบตา ความอับอายและอัปยศอดสูรุมสกรัมหัวใจของเธอจนแหลกละเอียดเป็นผุยผง

เขารู้ดีว่าเธอป่วย... เขารู้ดีว่าเธอเวียนหัวจนแทบจะล้มพับ เขารู้ดีว่าแม่ของเธอกำลังจะตาย... แต่เขากลับใช้ความเจ็บปวดและความสิ้นหวังของเธอ มาเป็นเครื่องมือกลั่นแกล้งและบดขยี้ศักดิ์ศรีของเธอให้จมดิน!

"ว่ายังไง?" ธันวาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ความเห็นอกเห็นใจ 

"เวลาของแม่เธอเหลือไม่มากนะ มินตรา... จะทำ หรือจะเดินออกไปแล้วปล่อยให้แม่เธอตาย?"

ไร้ซึ่งทางเลือก ไร้ซึ่งทางถอย...มินตราสูดหายใจเข้าลึกๆ ยอมจำนนต่อโชคชะตาอันโหดร้าย เธอค่อยๆ ก้าวเข่าลงกับพื้นกระเบื้องเย็นเชียบ คลานเข่าเข้าไปหาร่างสูงของธันวาที่นั่งรออยู่ช้าๆ ทีละก้าว... ทีละก้าว... หยาดน้ำตาหยดลงบนพื้นกระเบื้องเป็นทางยาว

เมื่อคลานมาหยุดอยู่ตรงหน้าขาของเขา มินตรายกมือสั่นเทาขึ้นแตะที่เข่าของธันวา เงยหน้ามองประธานบริหารผู้ไร้หัวใจด้วยดวงตาที่แหลกสลาย

"มินยอมแล้วค่ะ..." เธอพึมพำด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง ไร้ซึ่งชีวิตชีวา 

"มินยอมทำตามที่คุณธันต้องการทุกอย่างแล้วค่ะ..."

ธันวายิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ เขายื่นมือไปบิดเรือนผมของเธอ แล้วบังคับให้เธอโน้มตัวลงมาสยบยอมอยู่ตรงกลางลำตัวของเขา 

"มิน..ซี๊ดดด อ่าส์"

กิจกรรมอันป่าเถื่อน ไร้ความรัก และเต็มไปด้วยการกดขี่ข่มเหงเริ่มต้นขึ้นอีกครั้งภายในห้องทำงานประธานบริหารอันมิดชิด เสียงสะอื้นไห้เบาๆ ผสานไปกับเสียงหายใจกระเส่าของชายหนุ่มผู้ทรงอิทธิพล มินตราหลับตาลง ปล่อยให้ร่างการของตัวเองถูกย่ำยีไปตามอารมณ์เอาแต่ใจของเขา โดยหัวใจของเธอได้ตายจากไปแล้วอย่างสมบูรณ์...

ในโลกใบนี้ สำหรับ คุณธันของเธอ... เธอไม่ใช่คน ไม่ใช่สิ่งมีชีวิตที่มีความรู้สึก แต่เธอเป็นเพียงแค่ผู้หญิงไร้ค่า ไร้ตัวตน ที่เขาจะเหยียบย่ำ ย่ำยี หรือบดขยี้อย่างไรก็ได้ ตราบใดที่เขายังถือเงินแปดแสนบาทที่เป็นสายป่านชีวิตของแม่เธอไว้ในมือ!