“มีหน้าที่แค่ตอบสนอง”

>> 12.00 น.

บรรยากาศในห้องทำงานประธานบริหารอบอวลไปด้วยความเงียบสงบที่ชวนอึดอัด เสียงเครื่องปรับอากาศทำงานแผ่วเบาตัดกับเสียงเข็มนาฬิกาบนผนังที่ชี้บอกเวลา 12:00 น. มินตรา เดินถือแฟ้มรายงานที่ปรับแก้และตรวจเช็กอย่างละเอียดเรียบร้อยแล้วเข้ามาในห้องด้วยก้าวขาที่สั่นเทา อาการหน้ามืดและปวดทิ่มที่ท้องน้อยยังคงเล่นงานเธอไม่หยุดพัก แต่เธอก็ฝืนทนทำจนเสร็จทันเวลาเพื่อไม่ให้เขาหาเรื่องไล่เธอออกได้อีก

"งานที่คุณสั่งเรียบร้อยแล้วค่ะ..." 

มินตราวางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะทำงานตัวใหญ่ด้วยท่าทางสุภาพและเว้นระยะห่างตามกฎที่เขาตั้งไว้

ธันวา ในชุดเสื้อเชิ้ตสีดำพับแขนขึ้นถึงข้อศอกไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองแฟ้มตรงหน้าด้วยซ้ำ เขาส่งสัญญาณให้เลขาฯ หน้าห้องออกไปพักเที่ยง และทันทีที่เสียงประตูกลอนไฟฟ้าล็อกลงอย่างเป็นทางการ สายตาเรียบเฉยเย็นชาเมื่อเช้าก็พลันแปรเปลี่ยนเป็นสายตานักล่าที่เต็มไปด้วยความตัณหาและครอบครอง

“หมับ!”

"อ๊ะ! คุณธัน!"

มินตราอุทานด้วยความตกใจเมื่อจู่ๆ ร่างสูงใหญ่ก็ลุกขึ้นมากระชากแขนเธออย่างแรงจนตัวลอยเข้าไปปะทะกับอกแกร่ง ธันวาไม่พูดพ่ามทำเพลง เขาดันร่างบางของเธอขึ้นไปนั่งบนโต๊ะทำงานไม้เนื้อดีทันที แฟ้มเอกสารสำคัญและปากการาคาแพงถูกมือหนาปัดทิ้งลงไปกองกับพื้นอย่างไม่แยแส

"คุณธันคะ! อย่าทำแบบนี้... นี่ยังอยู่ในเวลางานนะคะ แล้วมินก็กำลังป่วย..." 

มินตราพยายามยกมือดันอกกว้าง แต่แรงอันน้อยนิดของเด็กสาวที่เพิ่งผ่านอาการหน้ามืดมาไม่อาจต้านทานเขาได้เลย

"ป่วย?" 

ธันวาเค่นยิ้มมุมปากอย่างเลือดเย็น มือหนาบีบคางเล็กบังคับให้เธอเงยหน้าขึ้นสบตา 

"เมื่อเช้าเธอยังมีแรงก้มหน้าก้มตารับคำสั่งฉันอยู่เลยไม่ใช่หรือไง .. อย่ามามารยาใส่ฉัน"

"มินไม่ได้มารยา..." 

หยาดน้ำตาเม็ดโตเอ่อล้นออกจากเบ้า ภาพตรงหน้าคือผู้ชายที่เพิ่งต่อว่าเธออย่างใจร้ายต่อหน้าพนักงานนับสิบ ด่าว่าเธอเป็นเด็กฝากไร้ประสิทธิภาพ ด่าว่าเรื่องสุขภาพของเธอเป็นเรื่องไร้สาระ แต่พออยู่กันสองคนในห้องทำงาน...เขากลับมองเธอเป็นเพียงเครื่องมือระบายอารมณ์ทางเพศ!

"เมื่อเช้าเธอทำฉันหงุดหงิดที่สายไปสามนาที และเธอก็รู้ดี... ว่าวิธีไหนที่จะทำให้ฉันหายหงุดหงิดได้เร็วที่สุด"

คำพูดไร้เกียรติหลุดออกมาจากปากของประธานบริหารผู้แสนสมบูรณ์แบบโดยไม่มีความละอายใจแม้แต่น้อย ธันวาแทรกตัวเข้ามาระหว่างขาของเธอ เขาใช้มือข้างหนึ่งกดข้อมือทั้งสองข้างของมินตราล็อกไว้กับโต๊ะทำงาน ส่วนมืออีกข้างเริ่มปลดกระดุมเสื้อนักศึกษารูปทรงเรียบร้อยของเธออย่างรวดเร็วและเอาแต่ใจ

"อย่าค่ะคุณธัน... มินเวียนหัวจริงๆ คุณให้มินกินยาฉุกเฉินตั้งสองเม็ด..." 

มินตราเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาอย่างหมดทางสู้ ร่างกายที่บอบช้ำอยู่แล้วสั่นระริก

"เธอมีหน้าที่แค่ตอบสนองฉัน มีสิทธฺที่จะปฏิเสธตั้งแต่เมื่อไหร่?" 

เขาเอ่ยเสียงเย็นเยียบไร้ความสงสาร ก่อนจะก้มลงซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่นโดยไม่สนใจน้ำตาที่ไหลลงมาเลอะแก้มซีดของเธอสักหยด

“อื้ออ” 

"อย่าลืมว่าค่ารักษาพยาบาลแม่ของเธอในแต่ละเดือน ใครเป็นคนจ่าย... และตำแหน่งเด็กฝึกงานของเธอ ใครเป็นคนให้"

คำขู่กรรโชกเรื่องเงินและอนาคตถูกนำมาใช้พันธนาการเธอไว้อย่างเหี้ยมโหด ธันวาถอดเสื้อสูทตัวนอกของตัวเองออก นำรองศีรษะของเธอไว้บนโต๊ะทำงานอย่างเปรียบเทียบ ก่อนจะบดขยี้ริมฝีปากลงมาอย่างดุดันและเอาแต่ใจ

“อื้ออออ”

กิจกรรมบนเตียงอันเร่าร้อนและป่าเถื่อนถูกเปลี่ยนสถานที่มาเป็นบนโต๊ะทำงานประธานบริหาร โต๊ะตัวเดียวกับที่เขาใช้เซ็นอนุมัติเงินนับร้อยล้าน และเป็นโต๊ะตัวเดียวกับที่เขาเพิ่งวางแฟ้มเอกสารด่าเธอไปเมื่อเช้านี้

“อ๊ะ คุณธัน มินไม่ไหว”

“ซู่!...อย่างเสียงดังที่นี่ไม่ใช่คอนโด”

“อื้อออ อ๊ะ”

“ซี๊ดดด มิน..”

“ตับ! ตับ! ตับ!”

เสียงกระเส่าประสานกับเสียงสะอื้นไห้บาดหมางดังระงมอยู่ภายในห้องทำงานที่มิดชิด ธันวาตักตักความสุขจากเรือนร่างที่ไร้แรงขัดขืนอย่างตะกรุมตะกราม เขาแสดงความเป็นเจ้าของอย่างโหดร้ายโดยไม่สนใจเลยว่าร่างบางใต้ร่างจะทรมานและปวดเกร็งท้องมากแค่ไหน สำหรับประธานบริหารผู้เพียบพร้อมคนนี้ มินตราไม่ใช่คน... ไม่ใช่แม้แต่สัตว์เลี้ยงที่มีหัวใจ แต่เธอคือ 'ของของเขา' ที่เขาจะย่ำยีอย่างไรก็ได้ ตราบใดที่เขายังจ่ายเงินซื้อเธออยู่