“เด็กฝากของเพื่อน”

>> ปัจจุบัน

บรรยากาศภายในชั้นบริหารของบริษัทเคพี โฮลดิ้ง เต็มไปด้วยความเงียบสงบและกดดัน เสียงแป้นพิมพ์และเสียงกระดาษพลิกไปมาเป็นเพียงสิ่งเดียวที่เล็ดลอดออกมา พนักงานทุกคนต่างก้มหน้าก้มตาทำงานด้วยความระมัดระวัง เพราะทุกคนรู้ดีว่า คุณธันวา ประธานบริหารผู้เพียบพร้อมและเจ้าระเบียบ ไม่เคยอลุ่มอล่วยให้ความผิดพลาดแม้เพียงเล็กน้อย

มินตรา ในชุดนักศึกษาเรียบร้อยปักเข็มมหาวิทยาลัย ก้าวออกมาจากลิฟต์ด้วยสองขาที่สั่นเทา ใบหน้าหวานซีดเผือดจนแทบไร้สีเลือด แสงไฟนีออนสว่างจ้าในออฟฟิศยิ่งทำให้เธอรู้สึกเวียนหัวจนโลกหมุน ผลข้างเคียงจากยาฉุกเฉินสองเข็มรวดที่เขายัดเยียดให้เมื่อเช้ากำลังฤทธิ์ เล่นงานระบบในร่างกายจนกะเพาะอาหารปั่นป่วนและศีรษะหนักอึ้งเหมือนมีใครเอาหินมาถ่วงไว้ เธอพยายามพาย้อนรอยสังขาร หอบแฟ้มเอกสารรายงานประจำไตรมาสที่ต้องนำส่งห้องประธานตรงไปข้างหน้า ทว่าเข็มนาฬิกาบนผนังกลับชี้ไปที่เวลา 09:03 น.

สายไปสามนาที...เพียงแค่สามนาทีที่เธอต้องแวะเข้าห้องน้ำเพื่ออาเจียนเอาคราบน้ำย่อยออกมา

“ครืด…”

ประตูห้องทำงานใหญ่เปิดออกพร้อมกับร่างสูงสง่าในชุดสูทสรีระเนียบกริบของธันวาที่ก้าวออกมา ใบหน้าคมคายดุจรูปสลักเต็มไปด้วยความราบเรียบ แต่แววตาหลังกรอบแว่นกลับแผ่รังสีเย็นเยียบจนพนักงานรอบๆ ต่างพาเกร็งตัวโดยอัตโนมัติ สายตาคมกริบคู่เดิมที่เคยโลมเลียและมองเรือนร่างของเธออย่างจาบจ้วงเมื่อกี่ชั่วโมงก่อน บัดนี้กลับปาดมามองมินตราด้วยความว่างเปล่า... ราวกับมองอากาศธาตุที่ไร้ค่า

"คุณมินตรา"

น้ำเสียงทุ้มต่ำและเป็นทางการดังขึ้นขัดความเงียบ ประธานหนุ่มหยุดยืนอยู่ตรงหน้าโต๊ะทำงานของเธอ ท่ามกลางสายตาของพนักงานรุ่นพี่นับสิบคนที่เริ่มหันมามองเป็นตาเดียว

"คะ... คุณธัน" 

มินตราพยายามรวบรวมสติ กดความอลหม่านในหัว แล้วยกมือไหว้พร้อมเอ่ยตอบเสียงแผ่ว 

"ขอโทษค่ะ พอดีมิน..."

"เอกสารนี้กำหนดส่งเวลาเก้านาฬิกาตรง" 

ธันวาเอ่ยขัดขึ้นโดยไม่รอฟังคำแก้ตัว น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบขาดและก้องไปทั่วบริเวณ 

"คุณเลทไปสามนาที"

"ขอโทษจริงๆ ค่ะ พอดีมินรู้สึกไม่ค่อยสบาย... หน้ามืดนิดหน่อยค่ะ" 

เธอพยายามอธิบาย พลางฝืนยิ้มแห้งๆ หวังเพียงความเมตตาหรือเศษเสี้ยวแห่งความห่วงใยในฐานะมนุษย์คนหนึ่ง แต่สิ่งที่ได้รับกลับมีเพียงความเงียบงันอันแสนเย็นชา

"ผมไม่ได้ถามถึงสุขภาพของคุณ" 

คำพูดดั่งมีดโกนอาบนพยาบาทถูกเอ่ยออกมาจากปากของคนที่ได้ชื่อว่าบริหารคนนับพัน 

"ที่นี่คือบริษัท ไม่ใช่โรงพยาบาล และผมจ่ายเงินจ้างคุณมาทำงาน ไม่ได้จ่ายเงินมานั่งฟังคำแก้ตัวเรื่องสุขภาพไร้สาระของเด็กฝึกงาน"

คำพูดนั้นสะกดให้พนักงานทั้งชั้นเงียบกริบ มินตราหน้าชาจนไร้ความรู้สึก หยาดน้ำตาคลอเบ้าด้วยความอับอายและจุกแน่นในอก เธอยืนตัวสั่นอยู่ตรงนั้น ท่ามกลางสายตาเวทนาของเพื่อนๆ พี่ๆ พนักงานในบริษัท

“ขอโทษค่ะ จะไม่ให้เกิดขึ้นอีกค่ะ”

"คำขอโทษมันไม่สามารถเอามาชดใช้ความผิดพลาดได้ ผมรับคุณเข้ามาทำงานที่นี่ เพราะเห็นแก่หน้า คุณโปรดปราณ เพื่อนของผมที่ฝากฝังคุณมา" ธันวาเอ่ยต่อเนิบๆ ยิ่งเน้นย้ำสถานะความห่างเหินอย่างใจร้าย 

"แต่ถ้าการเป็นเด็กฝาก มันทำให้คุณคิดว่าตัวเองมีสิทธิพิเศษ จนสามารถละเลยวินัยและไม่มีความรับผิดชอบแบบนี้ได้..."

ชายหนุ่มหยุดเว้นช่วง เลื่อนสายตามองใบหน้าที่ซีดเผือดและดวงตาที่เอ่อล้นไปด้วยหยาดน้ำตาของมินตราอย่างไม่ไยดีสักนิด

"ผมก็พร้อมจะยกเลิกสัญญาการฝึกงานของคุณ แล้วส่งตัวคุณกลับทันที... เพราะคนอย่างผม ไม่ต้องการคนที่ไม่มีประสิทธิภาพมาเกะกะในบริษัท"

มินตรากำแฟ้มเอกสารในมือแน่นจนข้อสีกระดาษขาวซีด คำว่า 'โปรดปราณ' ที่ถูกหยิบยกขึ้นมาอ้าง เป็นเพียงฉากหน้าบังตาที่เขาใช้กลบเกลื่อนความสัมพันธ์เน่าหนาของเขากับเธอ ต่อหน้าทุกคน เธอเป็นแค่เด็กฝึกงานที่ถูกเพื่อนสนิทของเขาฝากมาทำงาน ส่วนลับหลัง... เธอคือเมียลับที่เขาเพิ่งเคี่ยวกรำอย่างป่าเถื่อนบนเตียงเมื่อเช้านี้

เขาเห็นเธอนั่งหน้ามืดจนแทบจะล้มพับลงไปต่อหน้าต่อตา เขารู้ดีที่สุดว่าสาเหตุที่เธอป่วยมันมาจากยาที่เขาบังคับให้เธอกิน... แต่เขากลับไม่ถามสักคำ ไม่ห่วงสักนิด แถมยังคอยเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของเธอต่อหน้าคนนับสิบได้อย่างเลือดเย็น

"เข้าใจที่ผมพูดไหมครับ... คุณมินตรา"

"ขะ... เข้าใจค่" 

มินตราก้มหน้าลงต่ำสุดชีวิต เพื่อซ่อนหยาดน้ำตาที่หยดลงบนปกเสื้อนักศึกษา 

"มินขอโทษค่ะ... จะไม่ให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นอีก"

"ดีครับ"

 ธันวารับแฟ้มเอกสารไปจากมือสั่นเทาของเธอ โดยไม่แม้แต่จะสัมผัสโดนปลายนิ้วของเด็กสาว

 "เคลียร์งานบนโต๊ะให้เสร็จก่อนเที่ยง ถ้าทำไม่ได้ตามมาตรฐาน... คุณก็พิจารณาตัวเองได้เลย"

ร่างสูงหมุนตัวเดินกลับเข้าห้องทำงานส่วนตัวไปพร้อมกับเสียงปิดประตูดัง ปัง ทิ้งให้มินตรายืนโงนเงนอยู่ท่ามกลางความอับอายและความเจ็บปวดที่กัดกินหัวใจจนแหลกสลาย... ชัดเจนแล้วว่า ต่อให้เธอจะนอนครางอยู่ใต้ร่างเขา หรือต้องแลกด้วยชีวิต เขาก็ไม่เคยเห็นเธอเป็น 'คน' ในสายตาเลยสักครั้ง