Se connecter[Part Plernta]
01:35 น.
@คอนโดG
หลังจากที่จัดการตัวเองให้อยู่ในสภาพพร้อมนอนเรียบร้อย แต่โคมไฟหัวเตียงยังเปิด สายตาโฟกัสหน้าจอมือถือซึ่งปรากฏแชทที่โคตรจะหนักขวา เพราะไร้การตอบกลับจากผู้รับ
ฉันยันตัวขึ้นนั่งพิงพนักหัวเตียง ก่อนจะตัดสินใจพิมพ์ข้อความส่งไปอีกครั้ง
ขอบคุณสำหรับวันนี้นะคะ : Plern_TA
ต่อมาฉันดีดแผ่นหลังขึ้นตั้งตรงเมื่อหน้าจอโชว์ว่า ‘เห็นแล้ว’ หลังจากข้อความถูกส่งไปได้ไม่ถึงนาที ริมฝีปากผลิบานทันควัน
ตึกตัก…ตึกตัก…ตึกตัก
เสียงหัวใจเต้นเร็วและแรงจนสัมผัสได้ เมื่อมีสัญญาลักษณ์ว่าฝ่ายตรงข้ามกำลังพิมพ์ แสดงขึ้นในหน้าแชท
De.FiEw : อืม ถือว่าหายกัน
“อร๊ายยยยย!!!” ฉันหลุดกรี๊ดเสียงลั่นจนตัวเองยังตกใจ ก่อนจะดึงผ้านวมขึ้นมากัดไว้ ทั้งแขนและขาดีดดิ้น อยู่ไม่สุข แถมยังม้วนกลิ้งไปมาบนที่นอน นี่ฉันเขินกว่าตอนที่เขาจับมืออีกนะ…ดีใจยิ่งว่าตอนได้แต๊ะเอียจากป๊าม้าหลายร้อยเท่า
“ตอบแล้ว เขาตอบกลับฉันแล้ว ในที่สุด อ๊ายยย!” อยากจะประกาศให้คนทั้งโลกรู้ ไปจนถึงดาวเคราะห์ดวงที่แปดโน่นเลยจริงๆ
มือเล็กถูกยกขึ้นทาบอกในตอนที่ดีดตัวขึ้นนั่ง พยายามผ่อนลมหายใจเข้าออก ก่อนจะกลับมาจับจ้องหน้าจอมือถืออีกครั้ง
แต่ประโยคที่เขาพูดหมายถึง...? หายกันเรื่องอะไร
เรื่องอะไรคะ ที่ว่าหายกัน : Plern_TA
แต่คราวนี้เงียบแฮะ…อ่าน แต่ไม่ตอบ ฉันทิ้งเวลาผ่านไปราวๆ ห้านาที และนึกขึ้นได้ว่ายังมีอีกเรื่องที่จะเอามาคุยกับเขาได้
พรุ่งนี้เพลินเอาเสื้อไปคืนให้ที่ชั้นบนได้ไหม : Plern_TA
De.FiEw : ฝากมิณมา
(ส่งสติกเกอร์หมาคอตก) : Plern_TA
ว่าแล้วเชียว…คอฉันตก เหมือนสติกเกอร์ที่ส่งให้เขานั่นแหละ
เช้าวันต่อมา….
08:30 น.
“อื้ออออ…”
ฉันรู้สึกตัวตื่นเพราะเสียงกริ่งหน้าคอนโดดังรัวไม่หยุด ก่อนจะม้วนหมอนหนุนเข้าแนบหูพลิกตัวนอนคว่ำเพื่อหวังว่าจะไม่ได้ยินและนอนต่อ
แต่มันไม่ได้ไง…ฉันดีดตัวขึ้นนั่ง ยกมือยีผมตัวเองด้วยความหงุดหงิดทั้งที่เปลือกตายังปิดสนิท ก่อนจะหย่อนเท้าลงสวมสลิปเปอร์ข้างเตียงพลางหรี่ตาขึ้นเล็กน้อย แล้วกระแทกเท้าไปยังประตู
“อีมิณนะอีมิณ มาทำห่าอะไรแต่เช้าวะ…แม่จะด่าให้ยับเลย ไม่ได้นอนเต็มอิ่มสักวัน” บ่นพึมพำไปตลอดทางเดิน
ฉันดึงประตูเปิดพร้อมกับอ้าปากเตรียมจะด่าเต็มที่
“…” แต่ยังไม่ทันได้เริ่มก็ต้องเม้มริมฝีปากเข้าหากันซะก่อน คำด่ามากมายถูกกลืนกลับลงคอไปพร้อมก้อนน้ำลายอึกใหญ่
“ลูกม้าตื่นสายขนาดนี้เลยเหรอ หืม?” เสียงจากผู้เป็นแม่ทำให้ฉันตื่นขึ้นเต็มตาและมองตามผู้มาเยือนทั้งสองที่ถือวิสาสะเดินเข้ามาด้านในโดยไม่ได้รับคำเชิญ
สุดท้ายฉันทำได้แค่ดันประตูปิด...
“ป๊าม้า มาทำอะไร ไม่เปิดร้านรึไง” ฉันเอ่ยถามขณะสาวเท้าไปขนาบข้างผู้เป็นแม่ของทุกสรรพสิ่งในบ้าน
“เปิดก็มาได้ ทำไม ไม่อยากให้ป๊าม้ามา?” ป๊าตอบพลางกวาดสายตาสำรวจรอบคอนโด ส่วนม้าก็เดินตรงไปยังโต๊ะอาหารขนาดกลางก่อนจะวางข้าวของที่หอบมาลงบนนั้น
“ไม่ใช่สักหน่อย ก็ป๊าม้าชอบมาแบบไม่บอกอะ” ฉันพูดขึ้น แต่ยังจับจ้องอยู่กับอาหารหลายอย่างที่ม้าเตรียมมา
“ก็ลูกสาวคนเดียวของม้าไม่ยอมกลับบ้านเลย ปิดเทอมตั้งเป็นเดือนก็ไม่ยอมกลับ” ม้าบ่นไป จัดอาหารไปตามสไตล์ของมารดาที่แท้ทรู ด้วยความที่เป็นลูกสาวคนเดียว ป๊ากับม้าก็เลยหวงมากเป็นพิเศษ แต่ที่ได้แยกออกมาอยู่คอนโดก็เพราะฉันทำคะแนนได้ดีมาตลอด นี่คือสิ่งที่ได้ตอบแทน และมันโคตรคุ้มค่ากับการลงทุนตั้งใจเรียน
“ไม่ใช่ไม่อยากกลับ แต่ว่าลูกเตรียมเรื่องฝึกงานไง อีกสองอาทิตย์ก็เปิดเทอมแล้ว ต้องไปเริ่มฝึกงานเลยด้วย” ฉันอธิบายขณะสอดแขนเข้าโอบรอบเอวผู้ให้กำเนิดแน่น
“ลูกได้ที่ฝึกงานแล้วเหรอ” เสียงป๊าดังออกมาจากห้องนอน ฉันเบิกตากว้างหันไปมองด้วยความตกใจ เข้าไปตั้งแต่ตอนไหนนะ ไม่นานผู้เป็นพ่อก็เดินมือไขว้หลังออกมา
นี่นักสำรวจตัวยงเลยนะเนี่ย
“ได้แล้วซิคะ” ฉันตอบกลับเรื่องที่คุยกันค้างไว้ “บริษัทใหญ่ด้วยน้า กว่าจะได้ ลูกส่งไปตั้งหลายรอบแน่ะ”
“ได้ที่ไหน ไม่เห็นบอกม้าเลย”
“พีพีเอ็นค่ะ” ฉันตอบด้วยความภาคภูมิใจ นี่ไม่ใช่ใครนึกอยากจะเข้าไปฝึกงานก็ไปได้ง่ายๆ หรอกนะ เกรดต้องดีแถมต้องผ่านบทสัมภาษณ์ตั้งหลายรอบและฉันติดหนึ่งในสองคนของปีนี้ หนึ่งปี พีพีเอ็น จะรับเด็กเข้าฝึกงานแค่สองคนจากมหาวิทยาลัยดังทั้งจังหวัด ไม่มีการใช้เส้นสายใดๆ ทั้งสิ้น
อีกอย่างนี่เป็นบริษัทของครอบครัว ภูริศิรินันท์ ฉันจะได้เจอเขาทุกวันตลอดเวลาที่ฝึกงานอย่างแน่นอน
“ว้าว...สุดยอดเลย” ม้าตาลุกวาว แน่นอนว่าไม่มีใครไม่รู้จัก พีพีเอ็น
“ใช่ไหมล่ะคะ อ๊ะ!” ฉันยกยอตัวเองหน้าชื่นตาบานพลางเอื้อมมือไปหยิบของโปรดอย่าง ฮะเก๋ากุ้ง ที่อยู่ในกล่องอาหารแต่ถูกม้าตีอย่างแรง
“ไปอาบน้ำแปรงฟันก่อน ค่อยมากิน”
“ม้าอะ” ฉันลูบมือตัวเองป้อยๆ พลางทำหน้ามุ่ยใส่ผู้เป็นแม่
“ไปเลย”
ก่อนจะสะบัดตูดปั่นปึงไปจัดการตัวเองตามที่ม้าสั่งด้วยความจำยอม เพราะท้องร้องโครกครากไม่หยุดในตอนที่ได้กลิ่นอาหารหลากหลายของร้าน ไท่เหยียนติ่มซำ เป็นร้านที่ป๊ากับม้าช่วยกันสร้างขึ้นมาจนฉันมีชีวิตสุขสบายในวันนี้
ใช้เวลาไม่นานฉันก็พาตัวเองมานั่งเขี้ยวอาหารตุ้ยๆ อย่างเอร็ดอร่อยพร้อมหน้าพร้อมตา ท่านคงจะเหงาที่ฉันไม่อยู่บ้าน
“เออ ในกล่องนั่นของมิณกับนนท์นะ ม้าแยกให้แล้ว ฝากลูกไปให้พวกเขาด้วย”
“ได้ค่ะ” ฉันพยักหน้ารับ ก่อนจะคิดได้ว่าเขาขึ้นไปกรุงเทพในช่วงปิดเทอมนี้ คนที่ม้าพูดถึง พี่นนท์ พี่ชายข้างบ้านที่รู้จักกันมาตั้งแต่ยังเด็ก ป๊ากับม้ารักและเอ็นดูเขามาก พอๆ กับมิณนั่นแหละ ถึงมิณจะเป็นเพื่อนช่วงมหาลัยแต่ป๊ากับม้าก็รักมันมากๆ ด้วยเหตุผลที่ว่ามันขาดอะไรหลายๆ อย่าง แต่สู้ชีวิตสุดยอด
เพราะฉะนั้น ในเมื่อพี่นนท์ไม่อยู่ ของฝากเหลือชุดหนึ่ง
ฉันวางตะเกียบลงพร้อมไอเดียดีๆ ในหัว
“จะไปไหน” ม้าเอ่ยถามในตอนที่ฉันผุดลุกจากเก้าอี้พุ่งตัวไปยังของฝากที่ม้าเตรียมมา
“เอาของไปให้มิณ” ฉันบอกพร้อมกับหยิบกล่องอาหารหนึ่งชุดมาถือไว้ในมือสาวเท้าไปที่ประตูด้วยความเร่งรีบ
“เอ้?…ทำไมต้องรีบละ กินให้อิ่มก่อนก็ได้”
“ลูกอิ่มแล้วค่ะ”
ประตูถูกปิดหลังจากสิ้นเสียงฉัน
แน่นอนว่าจุดประสงค์ที่แท้จริงไม่ใช่การเอาของไปให้เพื่อนรักอย่างเดียวอยู่แล้ว แต่ฉันต้องได้ข้อมูลอะไรกลับมาด้วย…
เฮียฟิวส์เอื้อมไปหยิบสิ่งที่ฉันกำลังหาบนโต๊ะหัวเตียงแล้วยื่นมาให้จากนั้นเขาก็กดจูบลงบนหัวฉันก่อนจะลุกขึ้นจากเตียง เดินลงบันไดไปในสภาพที่มีกางเกงขายาวสวมใส่เรียบร้อย แสดงว่าเขาตื่นก่อนนานพอสมควรระหว่างที่รอเปิดเครื่องอุปกรณ์สื่อสาร ฉันไล่สายตาสำรวจไปรอบๆ ทุกอย่างถูกเก็บกวาดจนหมดไม่เหลือร่องรอยของกิจกรรมเร่าร้อนเมื่อคืน จะมีก็แต่คราบที่เข้มจัดขึ้นเป็นดวง แต่ถ้าไม่สังเกตให้ดี ก็ไม่เห็นหรอก เนื่องจากเครื่องนอนเป็นสีดำอยู่แล้วอีกอย่างที่ฉันเหลือบไปเห็นแล้วเผลออมยิ้มออกมา เจ้าตาข่ายดักฝันที่ฉันเคยให้เขา มันถูกห้อยต้องแต่งอยู่นอกระเบียง เขาไม่ทิ้งมันจริงๆ ด้วยและสิ่งที่ฉันต้องการค้นหาตอนนี้ก็คือความแตกต่างระหว่างเซ็กซ์ กับ เมคเลิฟ ก่อนหน้าไม่เคยสนใจเรื่องพวกนี้เพราะคิดว่ามันไกลตัว และเข้าใจว่ามันคือความหมายเดียวกันมาโดยตลอด จนกระทั่งวันนี้…พอได้รู้ถึงความลึกซึ้งที่เขาต้องการจะสื่อ มันยิ่งทำให้หัวใจฉันพองโตขึ้นเป็นเท่าทวี รู้สึกถึงการเป็นผู้หญิงที่โชคดีที่สุด ทำไมเขาถึงเป็นผู้ชายที่ละเอียดอ่อนขนาดนี้นะ
เช้าวันต่อมา...ฉันรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาในตอนที่มีแสงแดดสาดส่อง จากการถูกไล่ขบเม้มแผ่วเบาไปทั่วบริเวณซอกคอซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ใช่ว่าจะมีแรงดันผู้ร้ายจอมฉวยโอกาสออกให้พ้นร่างกาย แม้แต่การลืมตาที่ดูเป็นเรื่องง่ายยังทำได้ไม่เต็มที่“อื้อ…เฮีย” ทำได้แค่เปล่งเสียงงัวเงียร้องท้วง ทว่าไม่มีผลเลยสักนิด ราวกับมันเป็นสายลมที่พัดผ่าน เฮียฟิวส์ไม่หยุดจู่โจม ทั้งที่ฉันจำได้ว่าเมื่อคืนเขาใช้เวลากับฉันเกือบทั้งคืน จนถึงตอนนี้ที่ตื่นขึ้นมา ร่างกายฉันอยากจะทักท้วงว่าเพิ่งได้พักผ่อนไปไม่กี่ชั่วโมงเองมือเล็กเริ่มยกขึ้นมาดันแผงอกแกร่งออก แต่เขากลับคว้าทั้งสองข้างรวบขึ้นกดลงไปกับหมอนหนุนเหนือศีรษะนี่เขากะจะฆ่าฉันให้ตายเลยใช่ไหมเนี่ย ไม่รู้ไปเอาเรี่ยวแรงมาจากไหนนักหนาต่อมาเกิดเอฟเฟกต์กับบริเวณที่ถูกรุกล้ำในตอนที่ฉันเริ่มขยับท่อนขา จนเล็ดลอดเสียงซี้ดออกมาอย่างห้ามไม่ได้นี่จึงเป็นตอนที่เขาหยุดการกระทำ และเงยหน้าขึ้นสบตา“ยังเจ็บอยู่เหรอ”“เจ็บสิคะ” โหมหนักซะขนาดนั้น เอาอะไรมาไม่เจ็บก่อน เขาลืมไปรึเปล่าว่านี่มันเป็นครั้งแรกนะ…ห
“อ๊ะ!!” ฉันผวาโอบร่างกายกำยำในตอนที่ตัวตนใหญ่โตถูกดันเข้ามาได้เพียงเล็กน้อย น้ำลายถูกกลืนลงคอด้วยความยากลำบาก มีความกังวลเกิดขึ้นเล็กน้อย ขณะที่หัวใจก็ยังกระหน่ำเต้นรัวไม่ทุเลา สิ่งนี้ทำให้การเคลื่อนไหวหยุดชะงัก คนตัวโตขบกรามแน่นจนขึ้นเป็นสัน กดเสียงต่ำขณะเอ่ยถาม“เจ็บเหรอ” เขาเลื่อนมือขึ้นลูบหน้าผากฉันอย่างแผ่วเบา“นะ…นิดหน่อย” มันไม่ได้มากจนถึงขั้นทนไม่ไหว แถมยังมีความเสียวแปลบแทรกเข้ามาระหว่างความเจ็บปวด หรือบางทีฉันอาจจะแค่ตกใจก็เป็นได้“หยุดไหม”“...” ฉันส่ายหน้าปฏิเสธ ให้หยุดตอนนี้ไม่ใช่ฉันหรอกที่ลำบาก เป็นเขาต่างหากเปลือกตาปิดลงในตอนที่ริมฝีปากเราสัมผัสกันอย่างลึกซึ้ง เรียวลิ้นร้อนทำหน้าที่ชักจูงให้ฉันทะยานขึ้นสู่ที่สูงจนละทิ้งส่วนอ่อนไหวเบื้องล่างเสียงร้องยังดังขึ้นในลำคออย่างต่อเนื่อง ฉันหลับตาแน่น ตอนที่เขาค่อยๆ แทรกแกนกายเข้ามา แล้วแช่ค้างไว้แบบนั้นสักพัก“หมาน้อย อืม ผ่อนคลายหน่อย” น้ำเสียงทุ้มต่ำที่คล้ายกับการวิงวอนดังขึ้นอู้อี้หลังจากที่เขาถ
เชื่อฟังคำสั่งเจ้านายทุกอย่าง กระดุมเสื้อถูกปลดออกทีละเม็ดอย่างเชื่องช้าเม็ดแรกหลุดออกพร้อมกับใบหูที่ถูกกัดเบาๆ เม็ดที่สองแลกกับฝ่ามือหนาเลื่อนไปด้านหลังเพื่อปลดตะขอบราออก แต่ฉันยังดันแผ่นหลังติดกระจกแน่นไม่ให้มันล้วงลงพื้น เม็ดที่สามแลกกับจูบที่เร่าร้อน ฉันเองก็อยากจะมีเวลาชื่นชมกรามท้องแน่นๆ ตรงหน้าบ้าง แต่เขาไม่ปล่อยให้ฉันได้พาสติตัวเองกลับมาเลย จูบครั้งนี้เนิ่นนานจนปลดครบทุกเม็ด เขาถอดมันออกและโยนทิ้งอย่างไม่ไยดี รวมถึงบราของฉันด้วย สุดท้ายไม่เหลืออาภรณ์ปกปิดร่างกายสักชิ้น แต่ใช่ว่าจะมีเวลาให้เคอะเขิน“อื้อ…” เสียงครวญครางหลุดออกในตอนที่ถูกปลายลิ้นร้อนลากวนบริเวณยอดอก ความเสียวซ่านแล่นไปรวมอยู่กึ่งกลางเพียงจุดเดียว มันยิ่งกว่าตอนถูกดูดเม้มหนักๆ ซะอีก วูบหนึ่งในหัวคิดไปถึงว่าผู้ชายตรงหน้าฉันไม่เคยมีแฟนจริงเหรอทุกการกระทำ ทุกท่วงท่า เขาไปเรียนรู้มาจากไหนกันนะ ถึงจะสงสัยแต่ไม่มีโอกาสได้ถามตอนนี้มีแต่เสียงน่าอายที่เล็ดลอดออกมาอย่างลืมตัวเท่านั้น ด้วยถูกการปลุกเร้าจากทุกทาง หัวใจดวงน้อยทำงานอย่างหนัก สูบฉีดเลือดจนวิ่งพล่านไปทั่วร่าง
สิ้นเสียงฉัน ฝ่ายตรงข้ามนิ่งเงียบชั่วขณะ เหมือนเขาจะเริ่มอ่อนลงเล็กน้อย จากน้ำเสียงที่น่าฟังขึ้นในประโยคต่อมา“แค่ไม่ต้องมาถึงเนื้อถึงตัวแบบวันนี้ก็พอ”“อือ…” ฉันพยักหน้ารับพร้อมกับอมยิ้ม “เพลินจะไม่ปล่อยให้ผู้ชายคนไหนมาโดนตัวเพลินเลย รู้แล้วว่าแฟนหวงขนาดไหน” อาการแสดงออกชัดเจนขนาดนี้ จะกลบเกลื่อนด้วยวิธีไหนนะ“หึ…” เสียงแค่นหัวเราะหลุดออกมาจากคนขี้เก๊กพร้อมกระตุกยิ้มเล็กน้อยตามสไตล์“เจ็บไหมเนี่ย” ฉันเอื้อมมือไปแตะรอยช้ำบริเวณโหนกแก้มขวาของคนตรงหน้าอย่างแผ่วเบา ด้วยความเป็นห่วง แต่เขากลับส่ายหน้าปฏิเสธ ดูเหมือนเปลวไฟร้อนในดวงตาคู่คมจะค่อยๆ มอดลงแล้ว“กินน้ำไหมคะ เดี๋ยวเพลินไปเอาให้” ฉันกำลังจะก้าวไปยังตู้เย็นเพื่อเอาน้ำให้ตามคำบอก แต่ถูกคว้าข้อมือเอาไว้ เขาดึงรั้งให้กลับมาอยู่ในจุดเดิมวินาทีที่สบตา ฉันรับรู้ได้ถึงสถานการณ์ที่เปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน ราวกับหนังคนละม้วน แต่เขาไม่ทิ้งจังหวะให้ฉันได้ตั้งรับ แขนแกร่งข้างหนึ่งโอบรอบเอวคอดแล้วกระชับเข้าหาจนช่องว่าง
“เพลิน!”ฝีเท้าเราสองคนหยุดกึกพร้อมกันแล้วหันกลับไปตามเสียงเรียกที่ดังมาจากด้านหลัง“พี่นนท์...” ได้แต่เอ่ยชื่อ ยังไม่ทันจะได้พูดอะไรต่อ พี่นนท์พุ่งเข้ามาคว้าข้อมือฉันอีกข้างอย่างอุกอาจแบบนี้ต้องเกิดเรื่องใหญ่แน่ วูบหนึ่งเฮียฟิวส์หลุบมองข้อมือฉัน ก่อนจะเลื่อนมองหน้าผู้มาเยือนใหม่อย่างเกรี้ยวกราด ฉันรีบสะบัดข้อมือให้หลุดจากการกอบกุมของพี่นนท์ทันที ใช้แรงทั้งหมดที่มีดันร่างเฮียฟิวส์ที่เตรียมพุ่งใส่พี่นนท์เอาไว้ก่อน“ไอ้นี่มันเป็นใคร ทำไมเพลินถึงออกมากับมัน” ฝั่งพี่นนท์ก็ใช่ย่อย ไม่พูดเปล่าเช่นกัน กลายเป็นว่าฉันอยู่กึ่งกลางระหว่างผู้ชายสองคนที่กำลังจะเกิดการปะทะ“เขาเป็นแฟนเพลิน” ฉันพูด พร้อมกับออกแรงดันร่างพี่นนท์ให้ถอยห่างออกไป“แฟน?”“ใช่” ฉันตอบรับ“ตอนไหน…เพลินไปมีแฟนตอนไหน”“จะมีตอนไหนแล้วมันเรื่องอะไรของมึง อย่าเสือก!” ประโยคแรกของคุณพีรกานต์หลังจากที่เงียบมาพักใหญ่ ดูเหมือนจะเป็นการจุดชนวนซะด้วย&ldqu
หลังเสียงสัญญาณรถพุ่งตัวออกด้วยความเร็วและไม่มีตกตลอดเส้นทาง ถึงจะไม่ใช่คันโปรดที่คุ้นเคย แต่มันก็ยังทำหน้าที่ได้ดี สมกับเป็นรถในสังกัดของไอ้วาโยจริงๆและดูเหมือนผมจะประเมินฝ่ายตรงข้ามต่ำไปหน่อย เพราะมันตีคู่สูสีมากับผมแบบไม่ทิ้งห่าง นั้นแปลว่าถ้าผมพลาดแม้แต่นิดเดียว โอกาสจะชนะอาจถูกแย่งไป
[Part Peerakan] ผมไม่เคยคิดว่าฝีมือตัวเองอร่อยมากขนาดนี้มาก่อน จนกระทั่งมีคนตั้งใจกินมันอย่างจริงจังพร้อมกับรอยยิ้มแสนสดใส ราวกับเด็กน้อยได้ของขวัญแสนพิเศษ จนผมไม่อาจละสายตาจากเธอได้แม้แต่วินาที บรรยากาศท่ามกลางโต๊ะอาหารในสถานที่ที่เปลี่ยนไป
เขาชะงักชั่วครู่ ก่อนจะหลุบมองพื้นพลางถอนหายใจยาวผ่านปลายจมูกสักอึดใจเดียว เฮียฟิวส์เหลือกตาขึ้นมองกันอีกครั้งพร้อมขยับริมฝีปากตอบอย่างตรงไปตรงมา“ฉันกับเจนิสา เคยมีเรื่องบาดหมางกัน แต่มันนานมากแล้วละ”“อ๋อ…” ฉันพยักหน้าเข้าใจ ไม่ต่างจากที่คิดไ
ฉันตามประกบข้าง เท้าคางจ้องมองเฮียพ่อครัวคนใหม่ทีละขั้นตอนด้วยความตื่นเต้น ไม่ว่าเขาจะเดินไปไหน หยิบจับอะไร ยังมีฉันเป็นเงาอยู่เขียงข้าง ทุกการกระทำของเขาในวันนี้ ฉันจดใส่เมมโมรี่แห่งความทรงจำไว้อย่างดีเชื่ออย่างสนิทใจว่าเขาทำกินเองจริงๆ ดูคล่องแคล่วไปหมด เหมือนถูกฝึกฝนมาอย่างดี ถึง







