เข้าสู่ระบบ[Part Plernta]
01:35 น.
@คอนโดG
หลังจากที่จัดการตัวเองให้อยู่ในสภาพพร้อมนอนเรียบร้อย แต่โคมไฟหัวเตียงยังเปิด สายตาโฟกัสหน้าจอมือถือซึ่งปรากฏแชทที่โคตรจะหนักขวา เพราะไร้การตอบกลับจากผู้รับ
ฉันยันตัวขึ้นนั่งพิงพนักหัวเตียง ก่อนจะตัดสินใจพิมพ์ข้อความส่งไปอีกครั้ง
ขอบคุณสำหรับวันนี้นะคะ : Plern_TA
ต่อมาฉันดีดแผ่นหลังขึ้นตั้งตรงเมื่อหน้าจอโชว์ว่า ‘เห็นแล้ว’ หลังจากข้อความถูกส่งไปได้ไม่ถึงนาที ริมฝีปากผลิบานทันควัน
ตึกตัก…ตึกตัก…ตึกตัก
เสียงหัวใจเต้นเร็วและแรงจนสัมผัสได้ เมื่อมีสัญญาลักษณ์ว่าฝ่ายตรงข้ามกำลังพิมพ์ แสดงขึ้นในหน้าแชท
De.FiEw : อืม ถือว่าหายกัน
“อร๊ายยยยย!!!” ฉันหลุดกรี๊ดเสียงลั่นจนตัวเองยังตกใจ ก่อนจะดึงผ้านวมขึ้นมากัดไว้ ทั้งแขนและขาดีดดิ้น อยู่ไม่สุข แถมยังม้วนกลิ้งไปมาบนที่นอน นี่ฉันเขินกว่าตอนที่เขาจับมืออีกนะ…ดีใจยิ่งว่าตอนได้แต๊ะเอียจากป๊าม้าหลายร้อยเท่า
“ตอบแล้ว เขาตอบกลับฉันแล้ว ในที่สุด อ๊ายยย!” อยากจะประกาศให้คนทั้งโลกรู้ ไปจนถึงดาวเคราะห์ดวงที่แปดโน่นเลยจริงๆ
มือเล็กถูกยกขึ้นทาบอกในตอนที่ดีดตัวขึ้นนั่ง พยายามผ่อนลมหายใจเข้าออก ก่อนจะกลับมาจับจ้องหน้าจอมือถืออีกครั้ง
แต่ประโยคที่เขาพูดหมายถึง...? หายกันเรื่องอะไร
เรื่องอะไรคะ ที่ว่าหายกัน : Plern_TA
แต่คราวนี้เงียบแฮะ…อ่าน แต่ไม่ตอบ ฉันทิ้งเวลาผ่านไปราวๆ ห้านาที และนึกขึ้นได้ว่ายังมีอีกเรื่องที่จะเอามาคุยกับเขาได้
พรุ่งนี้เพลินเอาเสื้อไปคืนให้ที่ชั้นบนได้ไหม : Plern_TA
De.FiEw : ฝากมิณมา
(ส่งสติกเกอร์หมาคอตก) : Plern_TA
ว่าแล้วเชียว…คอฉันตก เหมือนสติกเกอร์ที่ส่งให้เขานั่นแหละ
เช้าวันต่อมา….
08:30 น.
“อื้ออออ…”
ฉันรู้สึกตัวตื่นเพราะเสียงกริ่งหน้าคอนโดดังรัวไม่หยุด ก่อนจะม้วนหมอนหนุนเข้าแนบหูพลิกตัวนอนคว่ำเพื่อหวังว่าจะไม่ได้ยินและนอนต่อ
แต่มันไม่ได้ไง…ฉันดีดตัวขึ้นนั่ง ยกมือยีผมตัวเองด้วยความหงุดหงิดทั้งที่เปลือกตายังปิดสนิท ก่อนจะหย่อนเท้าลงสวมสลิปเปอร์ข้างเตียงพลางหรี่ตาขึ้นเล็กน้อย แล้วกระแทกเท้าไปยังประตู
“อีมิณนะอีมิณ มาทำห่าอะไรแต่เช้าวะ…แม่จะด่าให้ยับเลย ไม่ได้นอนเต็มอิ่มสักวัน” บ่นพึมพำไปตลอดทางเดิน
ฉันดึงประตูเปิดพร้อมกับอ้าปากเตรียมจะด่าเต็มที่
“…” แต่ยังไม่ทันได้เริ่มก็ต้องเม้มริมฝีปากเข้าหากันซะก่อน คำด่ามากมายถูกกลืนกลับลงคอไปพร้อมก้อนน้ำลายอึกใหญ่
“ลูกม้าตื่นสายขนาดนี้เลยเหรอ หืม?” เสียงจากผู้เป็นแม่ทำให้ฉันตื่นขึ้นเต็มตาและมองตามผู้มาเยือนทั้งสองที่ถือวิสาสะเดินเข้ามาด้านในโดยไม่ได้รับคำเชิญ
สุดท้ายฉันทำได้แค่ดันประตูปิด...
“ป๊าม้า มาทำอะไร ไม่เปิดร้านรึไง” ฉันเอ่ยถามขณะสาวเท้าไปขนาบข้างผู้เป็นแม่ของทุกสรรพสิ่งในบ้าน
“เปิดก็มาได้ ทำไม ไม่อยากให้ป๊าม้ามา?” ป๊าตอบพลางกวาดสายตาสำรวจรอบคอนโด ส่วนม้าก็เดินตรงไปยังโต๊ะอาหารขนาดกลางก่อนจะวางข้าวของที่หอบมาลงบนนั้น
“ไม่ใช่สักหน่อย ก็ป๊าม้าชอบมาแบบไม่บอกอะ” ฉันพูดขึ้น แต่ยังจับจ้องอยู่กับอาหารหลายอย่างที่ม้าเตรียมมา
“ก็ลูกสาวคนเดียวของม้าไม่ยอมกลับบ้านเลย ปิดเทอมตั้งเป็นเดือนก็ไม่ยอมกลับ” ม้าบ่นไป จัดอาหารไปตามสไตล์ของมารดาที่แท้ทรู ด้วยความที่เป็นลูกสาวคนเดียว ป๊ากับม้าก็เลยหวงมากเป็นพิเศษ แต่ที่ได้แยกออกมาอยู่คอนโดก็เพราะฉันทำคะแนนได้ดีมาตลอด นี่คือสิ่งที่ได้ตอบแทน และมันโคตรคุ้มค่ากับการลงทุนตั้งใจเรียน
“ไม่ใช่ไม่อยากกลับ แต่ว่าลูกเตรียมเรื่องฝึกงานไง อีกสองอาทิตย์ก็เปิดเทอมแล้ว ต้องไปเริ่มฝึกงานเลยด้วย” ฉันอธิบายขณะสอดแขนเข้าโอบรอบเอวผู้ให้กำเนิดแน่น
“ลูกได้ที่ฝึกงานแล้วเหรอ” เสียงป๊าดังออกมาจากห้องนอน ฉันเบิกตากว้างหันไปมองด้วยความตกใจ เข้าไปตั้งแต่ตอนไหนนะ ไม่นานผู้เป็นพ่อก็เดินมือไขว้หลังออกมา
นี่นักสำรวจตัวยงเลยนะเนี่ย
“ได้แล้วซิคะ” ฉันตอบกลับเรื่องที่คุยกันค้างไว้ “บริษัทใหญ่ด้วยน้า กว่าจะได้ ลูกส่งไปตั้งหลายรอบแน่ะ”
“ได้ที่ไหน ไม่เห็นบอกม้าเลย”
“พีพีเอ็นค่ะ” ฉันตอบด้วยความภาคภูมิใจ นี่ไม่ใช่ใครนึกอยากจะเข้าไปฝึกงานก็ไปได้ง่ายๆ หรอกนะ เกรดต้องดีแถมต้องผ่านบทสัมภาษณ์ตั้งหลายรอบและฉันติดหนึ่งในสองคนของปีนี้ หนึ่งปี พีพีเอ็น จะรับเด็กเข้าฝึกงานแค่สองคนจากมหาวิทยาลัยดังทั้งจังหวัด ไม่มีการใช้เส้นสายใดๆ ทั้งสิ้น
อีกอย่างนี่เป็นบริษัทของครอบครัว ภูริศิรินันท์ ฉันจะได้เจอเขาทุกวันตลอดเวลาที่ฝึกงานอย่างแน่นอน
“ว้าว...สุดยอดเลย” ม้าตาลุกวาว แน่นอนว่าไม่มีใครไม่รู้จัก พีพีเอ็น
“ใช่ไหมล่ะคะ อ๊ะ!” ฉันยกยอตัวเองหน้าชื่นตาบานพลางเอื้อมมือไปหยิบของโปรดอย่าง ฮะเก๋ากุ้ง ที่อยู่ในกล่องอาหารแต่ถูกม้าตีอย่างแรง
“ไปอาบน้ำแปรงฟันก่อน ค่อยมากิน”
“ม้าอะ” ฉันลูบมือตัวเองป้อยๆ พลางทำหน้ามุ่ยใส่ผู้เป็นแม่
“ไปเลย”
ก่อนจะสะบัดตูดปั่นปึงไปจัดการตัวเองตามที่ม้าสั่งด้วยความจำยอม เพราะท้องร้องโครกครากไม่หยุดในตอนที่ได้กลิ่นอาหารหลากหลายของร้าน ไท่เหยียนติ่มซำ เป็นร้านที่ป๊ากับม้าช่วยกันสร้างขึ้นมาจนฉันมีชีวิตสุขสบายในวันนี้
ใช้เวลาไม่นานฉันก็พาตัวเองมานั่งเขี้ยวอาหารตุ้ยๆ อย่างเอร็ดอร่อยพร้อมหน้าพร้อมตา ท่านคงจะเหงาที่ฉันไม่อยู่บ้าน
“เออ ในกล่องนั่นของมิณกับนนท์นะ ม้าแยกให้แล้ว ฝากลูกไปให้พวกเขาด้วย”
“ได้ค่ะ” ฉันพยักหน้ารับ ก่อนจะคิดได้ว่าเขาขึ้นไปกรุงเทพในช่วงปิดเทอมนี้ คนที่ม้าพูดถึง พี่นนท์ พี่ชายข้างบ้านที่รู้จักกันมาตั้งแต่ยังเด็ก ป๊ากับม้ารักและเอ็นดูเขามาก พอๆ กับมิณนั่นแหละ ถึงมิณจะเป็นเพื่อนช่วงมหาลัยแต่ป๊ากับม้าก็รักมันมากๆ ด้วยเหตุผลที่ว่ามันขาดอะไรหลายๆ อย่าง แต่สู้ชีวิตสุดยอด
เพราะฉะนั้น ในเมื่อพี่นนท์ไม่อยู่ ของฝากเหลือชุดหนึ่ง
ฉันวางตะเกียบลงพร้อมไอเดียดีๆ ในหัว
“จะไปไหน” ม้าเอ่ยถามในตอนที่ฉันผุดลุกจากเก้าอี้พุ่งตัวไปยังของฝากที่ม้าเตรียมมา
“เอาของไปให้มิณ” ฉันบอกพร้อมกับหยิบกล่องอาหารหนึ่งชุดมาถือไว้ในมือสาวเท้าไปที่ประตูด้วยความเร่งรีบ
“เอ้?…ทำไมต้องรีบละ กินให้อิ่มก่อนก็ได้”
“ลูกอิ่มแล้วค่ะ”
ประตูถูกปิดหลังจากสิ้นเสียงฉัน
แน่นอนว่าจุดประสงค์ที่แท้จริงไม่ใช่การเอาของไปให้เพื่อนรักอย่างเดียวอยู่แล้ว แต่ฉันต้องได้ข้อมูลอะไรกลับมาด้วย…
ตอนนี้มีบอร์ดบริหารบางคนเริ่มนั่งไม่ติดเก้าอี้ บรรยากาศปกคลุมด้วยความเครียดหนักขึ้นเรื่อยๆ ทุกคนโต้แย้งกันเอง ซึ่งฉันก็ได้ยินไม่ชัดเจนนัก ประเด็นหลักๆ ที่จับใจความได้ ก็คงไม่พ้นเรื่องผลกระทบในด้านของผู้ถือหุ้น หรือผู้ลงทุนอะไรทำนองนี้“นี่มันเรื่องอะไรกัน” คำถามจากผู้มาเยือนใหม่ สยบทุกเสียงเจี๊ยวจ๊าวที่ดังอยู่ในตอนแรก เงียบลงยังกับปิดสวิตช์ ทุกคนหันไปโน้มตัวอย่างนอบน้อมแทบจะพร้อมกัน รวมถึงฉันกับเฮียฟิวส์ด้วยท่านประธานขมวดคิ้วมองเราสองคน ก่อนจะเดินผ่านไปหยุดยืนจ้องภาพนิ่งที่ยังปรากฏบนจอ“หลานชายของท่านทำผิดกฎของบอร์ดบริหาร”เสียงจากตาลุงคนที่เถียงกับเฮียฟิวส์ตั้งแต่แรกเริ่มเรียกให้ท่านประธานหันกลับไปทางโต๊ะประชุม และเสริมด้วยผู้หญิงที่อยู่ข้างกัน“พวกเราลงมติว่าต้องถอดชื่อเข้าออก เพราะกฎยังไงก็ต้องเป็นกฎ”“แล้วเด็กฝึกงานคนนี้ละ” ท่านประธานชี้มาที่ฉัน“คุณพีรกานต์จะสละตำแหน่งของตัวเอง เพื่อแลกกับใบฝึกงานของเธอค่ะ” คุณหัวหน้าเดือนอ้ายเป็นคนตอบ“อือ ฉันจะเซ็นผ่านงาน
หลายสัปดาห์ผ่านไป…การฝึกงานดำเนินมาจนถึงวันสุดท้ายสักที เป็นวันที่ฉันหายใจได้โล่งที่สุด ในรอบสามเดือน“เพลิน”ฉันละสายตาจากจอคอมพิวเตอร์ไปหาเจ้าของเสียงเรียกมาแต่ไกล“หัวหน้าให้มาตามไปเข้าห้องประชุมน่ะ” พี่ฟ้าว่า“อ๋อ…ค่ะ” ฉันลุกขึ้นสาวเท้าไปยังจุดหมายด้วยความเร่งรีบ ใจสั่นแบบอธิบายไม่ถูก เริ่มมีการสูบฉีดของเลือดในร่างกายมากขึ้น ก็มีชนักติดหลังนี่เนอะ…จะออกอาการก็ไม่แปลก ถึงจะคิดว่าเป็นเรื่องของการเซ็นผ่านฝึกงาน แต่วูบหนึ่งมันก็ยังมีเรื่องกฎของบอร์ดบริหารแทรกเข้ามาก๊อกๆๆกำปั้นเล็กยกขึ้นเคาะประตูกระจกเพื่อส่งสัญญาณตามมารยาทก่อนจะเป็นเข้าไป น้ำลายถูกกลืนลงคออึกใหญ่ เมื่อสัมผัสได้ถึงความผิดปกติจากสายตาหลายสิบคู่ที่จ้องมองมา บรรดาหญิงชายสูงวัยไม่คุ้นหน้าคร่าตานั่งห้อมล้อมโต๊ะประชุมขนาดใหญ่จนเต็มทุกพื้นที่ ดูเหมือนในห้องนี้จะมีแค่คุณหัวหน้าเดือนอ้ายเท่านั้นที่ฉันรู้จัก“เธอคือนักศึกษาฝึกงานของปีนี้ใช่ไหม”“ค่ะ” ฉันหันไปตอบรับ
“มันก็ไม่ต่างนะ” แววตาเขาดูหม่นหมองลงเล็กน้อย ก่อนจะเลื่อนมองท้องฟ้ากว้างไร้จุดหมายฉันประคองใบหน้าคมกลับมาสบตา “ต่างค่ะ เฮียยังมีเพื่อน มีท่านประธาน มีน้องๆ อีกตั้งหลายคน อีกอย่าง ตอนนี้เฮียมีเพลิน แล้วก็มีป๊ากับม้าด้วย”“...” เขาฉีกยิ้มบาง ยกมือขึ้นทาบทับหลังมือฉันข้างหนึ่งแล้วเบี่ยงองศาเข้าหา ฉันสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากลมหายใจเป่ารดใจกลางฝ่ามือ เขาประทับจูบลงบนส่วนนั้นซ้ำๆ สิ่งนี่ทำให้ใจฉันสั่นได้เหมือนกันนะ“หะ…ให้เพลินเข้าไปอยู่ในโลกของเฮียด้วยได้ไหม” ฉันแค่ไม่อยากให้เขารู้สึกเหงาหรือโดดเดี่ยวอยู่เพียงลำพังในนั้น“ไม่” เขาปฏิเสธทันควัน ใจฉันแป้วลงเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้ละความพยายาม“งั้นให้เพลินพาเฮียออกมานะ”เขาเลื่อนมองฉัน “เธอพาฉันออกมาแล้ว”“เพลินชอบเวลาเฮียยิ้มแบบนี้จัง” ใช่เขากำลังยิ้ม และฉันอดที่จะยิ้มตามไม่ได้“ฉันก็ชอบตัวเองที่เป็นแบบนี้เหมือนกัน”ใบหน้าฉันถูกรั้งเข้าหาในเวลาต่อมา เฮียฟิวส์จุ
เวลายังคงดำเนินผ่านไปอีกหลายชั่วโมง ซึ่งฉันทำภารกิจเสร็จไปหลายอย่าง รวมถึงเล่นเกมไปหลายสิบตา แต่…ผู้ชายที่ร้องบอกว่ายังไงก็จะไม่ดูหรอก ซีรีส์เกาหลีบ้องแบ๊วนั่นน่ะ ยังนั่งจ้องหน้าจอที่ฉายภาพและเสียงจากประเทศเกาหลีอย่างชัดเจน อยู่ในมุมเดิม ดีที่มีการขยับเปลี่ยนท่าบ้าง เพราะตอนแรกฉันกลัวแทบแย่ว่าเขาจะเป็นแผลกดทับเฮ้อ…คิดถูกคิดผิดวะเนี่ย“เฮีย จะดูซีรีส์ข้ามปีรึ” ฉันถาม ขณะเดินอ้อมไปโอบกอดรอบคอเขาจากด้านหลัง“ใกล้จะจบแล้ว” แน่นอนว่าสายตาเขายังอยู่ที่เดิม“จบตอน?” ฉันเอียงคอมอง“จบเรื่อง”“จะบ้ารึไง มันยังเหลืออีกตั้งเป็นสิบตอนนู้นน่ะ” เพราะฉันดูแล้ว เลยรู้ว่าตอนที่เขากำลังดูอยู่มันยังไม่ถึงครึ่งเรื่องเลย“ใช่เรอะ…” เขาหันมาทำหน้าตกใจใส่ฉันแวบหนึ่ง ย้ำว่าแวบเดียว เรียกว่าเสี้ยววินาทีจะดีกว่าฉันถอนหายใจทิ้งหนึ่งครั้ง ก่อนจะเริ่มอธิบาย“เฮียรู้ใช่ไหม ว่ามันสามารถกดหยุดแบบนี้” ฉันเอื้อมหยิบรีโมทขึ้นมาทำให้สิ่งที่พูด “
[Part Plernta] เช้าวันสิ้นปี…ฉันถูกปลุกมาแต่เช้าเพื่อทำบุญใส่บาตรส่งท้ายปี เฮียฟิวส์ทำทุกอย่างเหมือนที่ม้าเคยพาทำ ป่านนี้พ่อแม่และน้องของเขาคงมีความสุขมากขึ้นแล้ว ที่เห็นบุคคลอันเป็นที่รักเพียงคนเดียวบนโลก เริ่มกลับมาใช้ชีวิตอยู่กับปัจจุบันได้สักที ถึงแม้จะยังไม่เต็มร้อย แต่แค่นี้ก็ถือว่าเกินความคาดหมายหลังจากนั้นเรายังมีกิจกรรมสร้างสัมพันธ์อีกหลายอย่างที่เราแพลนไว้ ไม่ว่าจะเป็นการทำอาหาร ตกแต่งบ้าน ดูหนัง หรือแม้กระทั่งเล่นเกมตอนนี้เราอยู่ที่กิจกรรมแรกมาเกินครึ่งชั่วโมงได้แล้ว ทั้งที่ฉันอยากสมัครเป็นลูกมือเขา แต่กลับถูกปฏิเสธแบบไม่ไยดี“เฮีย เพลินช่วยหั่นอันนี้” ฉันพูดพร้อมกับหยิบแครอทมาถือไว้ในมือ เซฟใหญ่ที่ยืนหน้าเตาสวนกลับมาทั้งที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่า อันนี้ ที่ฉันหมายถึงคืออะไร“ไม่ต้อง”“แต่เพลินอยากช่วย” ฉันขยับก้าวไปยืนขนาบข้าง พร้อมกับเอียงคอมองเฮียฟิวส์เอื้อมไปปิดเตาตรงหน้าที่มีหม้อซุปตั้งอยู่ ก่อนจะโน้มลงมาหอมแก้มฉันครั้งหนึ่ง
“คิดอะไรอยู่” ผมเอ่ยถาม หลังจากที่เห็นคนตัวเล็กนั่งเหม่อลอยอยู่หลายนาที คนถูกทักท้วงหันกลับมาพร้อมกับอมยิ้มจนแก้มบุ๋ม ก่อนจะขยับริมฝีปากตอบ“คิดถึงวันแรกที่เราเจอกัน” พูดจบ ใบหน้าหวานหันมองตรงอีกครั้ง ผมยันตัวลุกขึ้นนั่ง แล้วลากสายตาไปโฟกัสจุดเดียวกับเธอ บริเวณกลางสระน้ำที่ตอนนี้เป็นศูนย์รวมของไอ้พวกเวรทั้งหลายพากันเปลือยท่อนบน อวดซิกแพคล่อหน้าล่อตา ถึงจะมีพุ่มไม้มาบดบัง แต่ก็ยังพอมีช่องว่างให้ส่องได้อยู่ดี พอเห็นแบบนั้น ก็รู้สึกหงุดหงิดแบบไม่เคยเป็นมาก่อน หัวคิ้วเริ่มย่นเข้าหากันคล้ายกับไม่พอใจที่ยัยหมาน้อยนี่เอาแต่สนใจผู้ชายคนอื่นผมยกแขนพาดบนบ่าคนตัวเล็กข้างๆ แล้วแนบฝ่ามือบนแก้มเพื่อบังคับให้เธอหันกลับมา ก่อนจะดีดนิ้วลงไปกลางหน้าผากมนเป๊าะ!“อ๊ะ…! เจ็บนะ” เจ้าของใบหน้ามุ่ย ยกมือขึ้นลูบบริเวณที่ถูกกระทำป้อยๆ“ก็เธอทะลึ่ง”“ทะลึ่งอะไรก่อน”“เธอแอบมองซิกแพคไอ้พวกนั้น”“ไหน?” ไม่ถามเปล่า ยัยตัวแสบจงใจจะยั่วโมโหผมด้วยการหันไปมองไอ้สิ่งที่ถ
19:30 น.ครืดดด!…ครืดดด!ฉันเหลือบมองหน้าจอมือถือที่แจ้งเตือนสายโทรเข้า พอเห็นว่าจากใครเท่านั้นแหละ ฉันวางมือจากทุกอย่างและรีบรับสายทันที[อยู่ไหน]ฉันเงยหน้าขึ้นดูเวลาเป็นอันดับแรกหลังจากได้ยินเสียงเข้มจากปลายสาย ก่อนจะพบว่าตัวเองปั่นงานมายาวนา
“...” ฉันสะดุ้ง เมื่อหันไปเห็นสายตาพิฆาตของ คุณพีรกานต์ สายตาเขาดุดันมากขึ้น คิ้วเลื่อนเข้าชนกันชนิดที่ว่าแยกไม่ออกเลยแหละ มีวูบหนึ่งที่ฉันเห็นเขาแอบส่งสัญญาณให้ฉันรีบออกไปจากตรงนี้แต่มันทำแบบนั้นไม่ได้ไง…เพราะคุณเจนิสา เธอยังปรายตามองฉันตลอด และพอฉันไม่ทำตาม เขาก็ยิ่งด
ไม่นานภารกิจของฉันก็เสร็จสิ้น หลอดยาถูกปิดฝาอย่างดีและเก็บใส่ถุงตามเดิม“รู้ใช่ไหมว่าช่วงนี้…” เขาพูดขณะเอนหลังเล็กน้อย เพื่อมองหน้าฉัน“รู้ค่ะ แต่เราโทรคุยกันได้อยู่ใช่ไหม”“อือ”“แค่นั้นก็พอแล้วค่ะ” สำหรับฉัน แค่
เท้าเรียวก้าวเดินมาหยุดทางฝั่งขวามือของเขา สะกิดให้ร่างหนาขยับหันหลังมาทางขอบข้างบริเวณที่พักแขนของโซฟาจับปกเสื้อร่นลงด้านหลัง แต่ด้วยความที่กระดุมถูกปลดไว้แค่เม็ดเดียว มันไม่กว้างพอให้เห็นชัดทั้งหมด“เฮีย ปลดกระดุมอีกเม็ดหนึ่งค่ะ”“ปลดเองสิ”ใ
![Evil Engineerร้ายรักวิศวะเลว [ไนต์]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)






