Masukและแล้วฉันก็พาตัวเองมายืนกดกริ่งอยู่หน้าคอนโดเพื่อนรัก ไม่ถึงสามนาที มิณก็มาเปิดประตูให้
“อุกกาบาตจะชนโลกไหมวะเนี่ย” มันทำหน้าตกใจราวกับเรื่องนี้มันไม่เคยเกิดขึ้น ตอนไปเรียนฉันก็ตื่นเช้าไหมล่ะ…
“อีนี่…” ฉันยกมะเหงกจะเคาะหัวมันแต่ก็ต้องลดมือลง เพราะนึกขึ้นได้ว่านี่ไม่ใช้เวลาจะมาทะเลาะกับมัน
“ผัวมึงอยู่ไหม” ฉันพยายามมองเข้าไปด้านใน เพราะปกติเวลามาหามิณฉันจะไม่เข้าไปอยู่แล้ว เกรงใจรุ่นพี่ยูตะ และส่วนมากจะเป็นมันมากกว่าที่ขึ้นไปหาฉัน
“ถามหาทำไมมิทราบ” มันเอียงคอถามฉันเสียงแข็ง ความหวงผัวไม่มีใครเกินเพื่อนฉันจริงๆ
“กูมีอะไรจะขอให้เขาช่วยหน่อย” ไหนๆ เขาก็รู้กันหมดแล้ว ก็ขอให้เขาช่วยไปเลยแล้วกัน
“เรื่อง” มันเลิกคิ้วถาม
“กูอยากได้ที่อยู่ของเฮียฟิวส์” สิ้นเสียงฉันเพื่อนรักก็สบถออกมาเสียงดังลั่น
“ฮะ!!!”
จนฉันสะดุ้งโหยง บ้าจริง…
“จะตกใจอะไรขนาดนั้น”
“เกินไปปะ นี่มึงจะไปหาเขาถึงบ้านเลยเหรอ คิดอะไรอยู่” มันโวยวาย
“ไม่ใช่ มึงจะบ้าเหรอ…”
“แล้วจะเอาที่อยู่เขาไปทำอะไร”
“แค่จะส่งของไปให้ เนี่ยป๊าม้าเอาของมาฝากมึง” ฉันว่าพลางชูกล่องอาหารขึ้นตรงหน้าและอธิบายเหตุผลต่อ
“แล้วกูก็เลยอยากเอาให้เขาด้วย”
มันรับกล่องอาหารไปถือไว้พลางกลอกตาไปมา เหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่าง ก่อนจะพยักหน้ารับ
“เข้ามาก่อนงั้นอะ เฮียยูอาบน้ำอยู่”
“อ้าวเหรอ…งั้นมึงขอให้กูได้ไหม”
“ไม่รับปากว่าจะได้รึเปล่า”
“น้า…เพื่อนรัก” ฉันใช้สกิลการออดอ้อนที่มีติดตัวมาตั้งแต่เกิดเอื้อมมือไปเกาะแขนเพื่อนสุดที่รักเพียงคนเดียว พร้อมกะพริบตาปริบๆ หวังว่ามันคงจะเห็นใจฉันบ้าง ไม่มากก็น้อย
ในที่สุดมันก็พยักหน้ารับ
“ม๊วฟ…รักมึงที่สุด” ฉันยื่นหน้าไปจุ๊บแก้มหนึ่งที่ก่อนจะถูกเพื่อนรักผลักออกอย่างแรง
“อี๋ ขนลุก” มันทำหน้าเหยเกขั้นสุด แล้วยกมือปัดไล่ก่อนประตูถูกจะปิดใส่ แต่ฉันไม่โกรธมันหรอกนะ มิหนำซ้ำยังเดินร้องเพลงกลับคอนโดตัวเองด้วยความสบายใจ…
อะไรที่มิณยอมรับปาก แสดงว่าต้องได้อย่างแน่นอน....
“อุ๊ย!...” ฉันสะดุ้งเล็กน้อยในตอนที่เปิดประตูเข้ามาเห็นป๊ากับม้ายืนจ้องตาเขม็ง ท่าทางเคร่งเครียดและจริงจัง ก่อนออกไปยังดีๆ อยู่เลย เกิดอะไรขึ้นวะเนี่ย…
“นี่ของใคร” ป๊าถามเสียงเข้มพร้อมกลับเอาของออกมาจากด้านหลัง
ซวยแล้ว…ดวงตาฉันเบิกกว้างด้วยความตกใจก่อนจะพุ่งเข้าไปแย่งแจ็คเกตของเฮียฟิวส์มากอดไว้แน่น
“ขะ…ของเพื่อน นะ…หนูยืมใส่แล้วลืมคืน”
“เพลินตา ลูกรู้ไหมว่าสกิลในการโกหกของลูกเป็นศูนย์” ม้าพูดพลางหรี่ตามองฉันอย่างจับผิด
สายตาฉันล่อกแล่กไปมาเพื่อหลีกหนีการถูกไล่ต้อน จนมันเหล่เข้าหากัน
“ไม่ต้องมาทำตาเหล่ใส่ม้า” ม้าว่าพลางฟาดมือลงมาที่ต้นแขนฉัน
“อ๊ะ! ก็เพื่อนจริงๆ ตอนนี้ยังไม่ได้เป็นอะไรกัน” ฉันบอกเสียงอ่อยก่อนจะเดินไปทิ้งตัวนั่งบนโซฟาอย่างแรง
“หมายความว่าไง ลูกกำลังจะมีแฟนแล้วไม่บอกป๊างั้นเหรอ” ป๊าพูดขณะเดินอ้อมมาทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ ตามด้วยม้ามาประกบอีกข้าง
“ไม่ใช่สักหน่อย” ฉันปฏิเสธ
“ไหนลูกสัญญาว่าถ้ามีแฟนจะบอกป๊ากับม้าก่อนไง” คนเป็นแม่ทวงสัญญาที่ฉันเคยให้ไว้เมื่อนานมาแล้ว และฉันก็ไม่ได้ลืม ไม่ได้ตั้งใจปิด แต่…
“ก็ตอนนี้ยังไม่มีไงแล้วก็ไม่รู้จะได้เป็นรึเปล่าด้วย เขาไม่ได้ชอบลูก แง่งงงง…” ฉันร้องกระจองอแงเหมือนเด็กน้อยขึ้นมาทันที เพราะรู้ว่าป๊ากับม้าจะใจดีกับฉันเสมอ
“โอ๊ะ…ตายแล้ว มาๆ ม้ากอด”
ฉันร่างถูกดึงเข้าสู่อ้อมกอดของผู้เป็นแม่ ก่อนจะตามมาด้วยเสียงขึงขังของผู้เป็นพ่อที่รักลูกสาวอย่างฉันสุดชีวิต
“ใครมันกล้าปฏิเสธลูกสาวป๊า บอกมา ป๊าจะไปจัดการให้”
“ช่างเถอะ ลูกไม่อยากพูดถึง” น้ำเสียงปนสะอื้นเล็กน้อยที่มาจากเพลินตาการละคร แน่นอนถ้ามาโทนเศร้าแบบนี้ ป๊าม้าจะหยุดซักไซ้ในทันที เพราะทั้งสองจะพากันปลอบโยนฉันไม่หยุด
ยกยิ้มมุมปากไปหนึ่งทีและบีบน้ำตาต่อเบาๆ …
ผู้ชายสูงวัยที่กำลังจะเสียฟอร์มแยกเขี้ยวใส่ฉันหนึ่งที ก่อนจะตะบี้ตะบันคีบอาหารมาใส่ถ้วยฉันจนล้น เพื่อเป็นการกลบเกลื้อน“รีบๆ กินเข้าไปข้าวเนี่ย ปากจะได้ไม่ว่าง”บรรยากาศท่ามกลางโต๊ะทานข้าวประจำบ้านที่ปกติก็อบอุ่นและอบอวลไปด้วยเสียงหัวเราะอยู่แล้ว มันยิ่งเพิ่มทวีคูณเข้าไปอีก ลืมเรื่องการทานอาหารแบบผู้ดีในบ้านหลังนี้ไปได้เลย ข้าวไม่ติดคอตายและรอดมาถึงทุกวันนี้ก็ดีแค่ไหนแล้ว แต่จะบอกว่าฉันโคตรชอบการทานข้าวพร้อมหน้าแบบนี้เลยแถมฉันยังได้ยินเสียงหัวเราะของคุณพีรกานต์ที่แสนเย่อหยิ่งเป็นครั้งแรก เขาดูสดใสขึ้นทั้งที่ดวงตายังบอบช้ำ วันเกิดเขาในปีนี้ ฉันขอพรเพิ่มให้เขาอีกสักขอได้ไหมถ้าได้ฉันขอให้วันนี้เป็นวันสุดท้ายที่เขาจะเสียน้ำตา…….ถ้าในวันปกติ ตอนที่ยังไม่มีเฮียฟิวส์มาร่วมวงด้วย หลังจากจบมืออาหารสองแม่ลูกจะแบ่งหน้าที่กันอย่างชัดเจน คือฉันเก็บถ้วยจาน จัดการความสะอาดบนโต๊ะ ส่วนม้าก็มีหน้าที่ล้างจานอยู่ในครัว ความจริงมันก็ดูไม่ค่อยแฟร์ เพราะม้าทั้งทำกับข้าวแล้วก็ต้องล้างจานด้วยแต่นั่นล้วนเป็นความต้องการของม้าทั้งห
ฉันรู้สึกแปลกใจที่โซฟาว่างเปล่า โต๊ะอาหารก็มีแค่ป๊าที่เพิ่งขึ้นมาพร้อมฉัน ถ้างั้นแขกคนพิเศษคงไปอยู่ในห้องครัวกับม้าสินะ ปลายเท้าฉันขยับก้าวเดินไปยังสถานที่ในความคิด แต่ยังไม่ทันได้เข้าไป ม้าก็เดินสวนออกมาพร้อมจานอาหารในมือ ส่วนอีกข้างคว้าแขนฉันแล้วลากไปด้วยตอนเดินผ่านผัดผักรวมหน้าตาคุ้นเคยถูกวางลงกลางโต๊ะ พร้อมกับเสียงสดใสของผู้เป็นแม่“มื้อนี้พิเศษสุดๆ เลยแหละ” ท่านกดไหล่ฉันให้นั่งลง ก่อนลากเก้าอี้ข้างป๊าออกมานั่งด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ทั้งที่ยังมีร่องรอยบอบช้ำจากการร้องไห้อย่างหนักหน่วงหลงเหลือ แต่ท่านดูมีความสุขมากๆมื้อพิเศษ ของม้า คงไม่ใช่ฝีมือม้าสินะ ฉันก้มลงมองอาหารสามสี่อย่างบนโต๊ะด้วยรอยยิ้ม ถึงแม้ฉันจะไม่คนเดียวที่ได้กินอาหารฝีมือเขาแล้ว แต่ไม่รู้สึกโกรธหรือน้อยใจเลยสักนิด เพราะคนที่ได้กินเป็นครอบครัวของฉัน และกำลังจะกลายเป็นครอบครัวของเขาด้วยไม่ว่าเรื่องระหว่างเราจะเป็นยังไงในอนาคต ป๊ากับม้าก็จะยังรักและเอ็นดูเฮียฟิวส์เหมือนลูกอีกคน ฉันเชื่อว่ามันจะเป็นแบบนั้นตลอดไป“ขอโทษที่ให้รอนะครับ”ฉันเงยหน้ามอง
[Part Plernta] ฉันค่อยๆ พาร่างกายอ่อนแอของตัวเองลงมายังกึ่งกลางของขั้นบันได ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งอย่างหมดแรง ยกสองมือขึ้นปิดปากแน่น เพื่อไม่ให้เสียงสะอื้นเล็ดลอดออกมา น้ำตาไหลทะลักออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ขนาดแค่รับรู้หัวใจฉันยังเจ็บขนาดนี้ แล้วคนที่ต้องอยู่ในช่วงเวลาเหล่านั้นอย่างเขาล่ะ จะเจ็บปวดขนาดไหนถึงฉันจะพอรู้มาบ้างว่าเขาเสียครอบครัวไปตั้งแต่เด็ก แต่ไม่เคยรู้เลยว่าเขาต้องอยู่กับความทุกข์ทรมานมากมายยาวนานขนาดนี้ เขาอยู่โดยไม่มีความทรงจำดีๆ เกี่ยวกับครอบครัวหลงเหลืออยู่เลย เท่ากับว่าชีวิตที่ผ่านมามีแต่เรื่องราวโหดร้ายหลังจากเหตุการณ์นั้น เขาใช้ชีวิตผ่านมาได้ยังไงนะ…“เพลิน” ฉันเงยหน้าขึ้นตามเสียงเรียกของผู้เป็นพ่อ ใบหน้าที่ดูช็อกสุดขีดอยู่ภายใต้น้ำใสที่เอ่อหล่นออกมาอย่างไม่ขาดสาย “ลูกเป็นอะไร”“ป๊า…ฮึก” มีคำถามมากมายที่อยากจะพรั่งพรูออกมา แต่มันติดที่ก้อนสะอื้นจุกอยู่บริเวณลำคอคนเป็นพ่อ พอเห็นสภาพลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนบอบช้ำอยู่ตรงหน้า ก็อดไม่ได้ที่จะดึงฉันเข้า
“อุบัติเหตุที่ไม่มีใครอยากให้เกิดขึ้น พรากชีวิตพวกเขาไป แต่ไม่ใช่ทั้งหมดหรอกนะ เด็กชายคนนั้นรอด” ท่านหันมามองผมพร้อมกับปาดเช็ดน้ำตาที่ไหลลงมาอาบแก้ม“...” ทั้งที่ผมมีคำถามมากมาย แต่กลับพูดอะไรไม่ออก ทำได้แค่มองตามฝ่ามือของหญิงสูงวัยตรงหน้าที่เลื่อนมาทาบบริเวณแผงอกขวาของผม“เพราะเขามีหัวใจที่พิเศษ”ผมก้มลงมองตำแหน่งของมือเรียวที่มีร่องรอยเหี่ยวย่นตามวัยชั่วขณะ ภาพตรงหน้าเริ่มพร่ามัวเพราะมีน้ำใสบดบัง รู้สึกเจ็บจี๊ดขึ้นมาอย่างน่าประหลาดเหมือนมีสายฟ้าฟาดลงกลางใจ“ผะ…ผม คือเด็กคนนั้น?”ท่านพยักหน้ารับพร้อมกับหยาดน้ำตาที่ไหลลงมาเป็นสาย ผมไม่รู้ว่าจะตกใจกับอะไรก่อน มันทั้งสับสน มึนงง ปะติดปะต่อเรื่องราวไม่ถูก ตลอดเวลาที่ผ่านมาผมไม่เคยมีความทรงจำเกี่ยวกับที่นี่ ไม่เคยมีแม้แต่ใบหน้าของท่านทั้งสองปรากฏขึ้นมาแล้วมันจะเป็นไปได้ยังไง…วันเกิดเมื่อสิบแปดปีก่อน ผมตั้งใจจะมาที่นี่ แต่มาไม่ถึง เจ้าหนูที่ติดอยู่ในความฝันก็คือ เพลินตา ที่อยู่ข้างผมในวันนี้ สำคัญคือเธอยังเป็นคนพาผมกลับม
“ชาค่ะ”“อือ” ผมเอื้อมไปรับถ้วยน้ำชาจากมือแฟนตัวน้อย ที่ดูแลผมเป็นอย่างดี เธอไม่เคยปล่อยปละละเลยสิ่งเล็กน้อยที่เกี่ยวกับผมเลย และตอนนี้ไม่ใช่แค่เธอคนเดียว ครอบครัวเธอก็ด้วย“ไปหาหมอหน่อยไหมคะ เฮียเป็นแบบนี้หลายครั้งแล้วนะ”“ไม่เป็นไร” ผมรู้ดีว่าไปหาหมอก็ไม่ได้ช่วยอะไร แค่นั่งพักสักหน่อยมันก็จะดีขึ้นเอง“งั้นก็กลับพร้อมเพลินนั่นแหละ อย่างน้อยก็มีคนนั่งเป็นเพื่อน” ผู้หลักผู้ใหญ่ออกปากเป็นครั้งที่สอง ผมก็ลำบากใจจะปฏิเสธก็กระไรอยู่“ใช่ค่ะ เดี๋ยวเพลินไปบอกป๊าเอง”พูดจบ เธอก็ตรงดิ่งลงบันไดไปทันที ไวยังกับลูกลิงจนผมออกปากห้ามไม่ทัน ได้แต่มองตามตาปริบๆ สุดท้ายต้องปล่อยเลยตามเลยผมยกชาขึ้นจิบ ระหว่างที่รอยัยตัวเล็กกลับขึ้นมา แต่เวลาถูกจ้องเป็นเวลานาน คนเราก็มันจะรู้สึกอึดอัด“มีอะไร…รึเปล่าครับ” ผมถาม ขณะวางถ้วยชาลงบนโต๊ะ“ม้าแค่แปลกใจ ว่าลูกสาวจะหาแฟนได้ แถมหาได้ดีมากอีกด้วย”“ผมก็มีข้อบกพร่องหลายจุด ไม่ได้ดีมากขน
หลังจากกิจกรรมทางศาสนาหน้าร้านจบลงด้วยบรรยากาศค่อนข้างตึงเครียด เพราะผมยังรู้สึกถึงการถูกจ้องมองด้วยสายตาพิฆาตจากผู้เป็นพ่อของแฟนสาวตลอดเวลา แต่ผมก็ยังพยายามทำทุกอย่างให้เป็นปกติเท่าที่จะทำได้โดยไม่ใส่ใจ ใครจะอยากมีปัญหากับว่าที่พ่อตา…ใช่ไหม“เถ้าแก่ อาซ้อ สวัส…ดีค่ะ” ประโยคทักทายดังขึ้นจากผู้มาเยือนใหม่ ดูเหมือนเธอจะสนิทสนมกับทุกคนที่นี่เป็นอย่างดี ส่วนจังหวะที่เว้นช่วงไปนั่นเพราะเธออยู่ในอาการตกตะลึงชั่วขณะ ไม่แน่ใจว่าเพราะมีผู้ชายแปลกหน้าโผล่มาอยู่ในร้านหรือเพราะความหล่อของผมแต่ดูแล้วน่าจะเป็นอย่างหลัง สำคัญคือผมยังได้รับสัญญาณบางอย่างจากหมาน้อยด้วย เธอถลึงตาใส่ผม แบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ดูไปดูมา พ่อกับลูกก็ไม่ได้ต่างกันเท่าไหร่“ไหว้อั้ว มองหน้าอั้วด้วย” เธอคนนั้นถูกเรียกให้ละสายตาจากผมโดยคนที่ถูกเรียกว่า เถ้าแก่ ซึ่งในตอนนี้กำลังเดินอ้อมไปด้านในเคาน์เตอร์ไม้ ที่มีตู้กระจกไว้สำหรับโชว์อาหารและเตาวางเรียงกันหลายอันชิดกำแพง ตามสไตล์ร้านอาหารจีน โดยมีลูกสาวตัวน้อยที่ทำท่าทางกระฟัดกระเฟียดตามหลังไปติดๆส่วนผู้หญิงที่มาใหม่นั่น ก็เดินตามสองพ่อลูกเข้าไปหยุดยืนใกล้หมาน้อย แต่ใช่ว่าจะหยุด
หลังเสียงสัญญาณรถพุ่งตัวออกด้วยความเร็วและไม่มีตกตลอดเส้นทาง ถึงจะไม่ใช่คันโปรดที่คุ้นเคย แต่มันก็ยังทำหน้าที่ได้ดี สมกับเป็นรถในสังกัดของไอ้วาโยจริงๆและดูเหมือนผมจะประเมินฝ่ายตรงข้ามต่ำไปหน่อย เพราะมันตีคู่สูสีมากับผมแบบไม่ทิ้งห่าง นั้นแปลว่าถ้าผมพลาดแม้แต่นิดเดียว โอกาสจะชนะอาจถูกแย่งไป
[Part Peerakan] ผมไม่เคยคิดว่าฝีมือตัวเองอร่อยมากขนาดนี้มาก่อน จนกระทั่งมีคนตั้งใจกินมันอย่างจริงจังพร้อมกับรอยยิ้มแสนสดใส ราวกับเด็กน้อยได้ของขวัญแสนพิเศษ จนผมไม่อาจละสายตาจากเธอได้แม้แต่วินาที บรรยากาศท่ามกลางโต๊ะอาหารในสถานที่ที่เปลี่ยนไป
เขาชะงักชั่วครู่ ก่อนจะหลุบมองพื้นพลางถอนหายใจยาวผ่านปลายจมูกสักอึดใจเดียว เฮียฟิวส์เหลือกตาขึ้นมองกันอีกครั้งพร้อมขยับริมฝีปากตอบอย่างตรงไปตรงมา“ฉันกับเจนิสา เคยมีเรื่องบาดหมางกัน แต่มันนานมากแล้วละ”“อ๋อ…” ฉันพยักหน้าเข้าใจ ไม่ต่างจากที่คิดไ
ฉันตามประกบข้าง เท้าคางจ้องมองเฮียพ่อครัวคนใหม่ทีละขั้นตอนด้วยความตื่นเต้น ไม่ว่าเขาจะเดินไปไหน หยิบจับอะไร ยังมีฉันเป็นเงาอยู่เขียงข้าง ทุกการกระทำของเขาในวันนี้ ฉันจดใส่เมมโมรี่แห่งความทรงจำไว้อย่างดีเชื่ออย่างสนิทใจว่าเขาทำกินเองจริงๆ ดูคล่องแคล่วไปหมด เหมือนถูกฝึกฝนมาอย่างดี ถึง







