Se connecterและแล้วฉันก็พาตัวเองมายืนกดกริ่งอยู่หน้าคอนโดเพื่อนรัก ไม่ถึงสามนาที มิณก็มาเปิดประตูให้
“อุกกาบาตจะชนโลกไหมวะเนี่ย” มันทำหน้าตกใจราวกับเรื่องนี้มันไม่เคยเกิดขึ้น ตอนไปเรียนฉันก็ตื่นเช้าไหมล่ะ…
“อีนี่…” ฉันยกมะเหงกจะเคาะหัวมันแต่ก็ต้องลดมือลง เพราะนึกขึ้นได้ว่านี่ไม่ใช้เวลาจะมาทะเลาะกับมัน
“ผัวมึงอยู่ไหม” ฉันพยายามมองเข้าไปด้านใน เพราะปกติเวลามาหามิณฉันจะไม่เข้าไปอยู่แล้ว เกรงใจรุ่นพี่ยูตะ และส่วนมากจะเป็นมันมากกว่าที่ขึ้นไปหาฉัน
“ถามหาทำไมมิทราบ” มันเอียงคอถามฉันเสียงแข็ง ความหวงผัวไม่มีใครเกินเพื่อนฉันจริงๆ
“กูมีอะไรจะขอให้เขาช่วยหน่อย” ไหนๆ เขาก็รู้กันหมดแล้ว ก็ขอให้เขาช่วยไปเลยแล้วกัน
“เรื่อง” มันเลิกคิ้วถาม
“กูอยากได้ที่อยู่ของเฮียฟิวส์” สิ้นเสียงฉันเพื่อนรักก็สบถออกมาเสียงดังลั่น
“ฮะ!!!”
จนฉันสะดุ้งโหยง บ้าจริง…
“จะตกใจอะไรขนาดนั้น”
“เกินไปปะ นี่มึงจะไปหาเขาถึงบ้านเลยเหรอ คิดอะไรอยู่” มันโวยวาย
“ไม่ใช่ มึงจะบ้าเหรอ…”
“แล้วจะเอาที่อยู่เขาไปทำอะไร”
“แค่จะส่งของไปให้ เนี่ยป๊าม้าเอาของมาฝากมึง” ฉันว่าพลางชูกล่องอาหารขึ้นตรงหน้าและอธิบายเหตุผลต่อ
“แล้วกูก็เลยอยากเอาให้เขาด้วย”
มันรับกล่องอาหารไปถือไว้พลางกลอกตาไปมา เหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่าง ก่อนจะพยักหน้ารับ
“เข้ามาก่อนงั้นอะ เฮียยูอาบน้ำอยู่”
“อ้าวเหรอ…งั้นมึงขอให้กูได้ไหม”
“ไม่รับปากว่าจะได้รึเปล่า”
“น้า…เพื่อนรัก” ฉันใช้สกิลการออดอ้อนที่มีติดตัวมาตั้งแต่เกิดเอื้อมมือไปเกาะแขนเพื่อนสุดที่รักเพียงคนเดียว พร้อมกะพริบตาปริบๆ หวังว่ามันคงจะเห็นใจฉันบ้าง ไม่มากก็น้อย
ในที่สุดมันก็พยักหน้ารับ
“ม๊วฟ…รักมึงที่สุด” ฉันยื่นหน้าไปจุ๊บแก้มหนึ่งที่ก่อนจะถูกเพื่อนรักผลักออกอย่างแรง
“อี๋ ขนลุก” มันทำหน้าเหยเกขั้นสุด แล้วยกมือปัดไล่ก่อนประตูถูกจะปิดใส่ แต่ฉันไม่โกรธมันหรอกนะ มิหนำซ้ำยังเดินร้องเพลงกลับคอนโดตัวเองด้วยความสบายใจ…
อะไรที่มิณยอมรับปาก แสดงว่าต้องได้อย่างแน่นอน....
“อุ๊ย!...” ฉันสะดุ้งเล็กน้อยในตอนที่เปิดประตูเข้ามาเห็นป๊ากับม้ายืนจ้องตาเขม็ง ท่าทางเคร่งเครียดและจริงจัง ก่อนออกไปยังดีๆ อยู่เลย เกิดอะไรขึ้นวะเนี่ย…
“นี่ของใคร” ป๊าถามเสียงเข้มพร้อมกลับเอาของออกมาจากด้านหลัง
ซวยแล้ว…ดวงตาฉันเบิกกว้างด้วยความตกใจก่อนจะพุ่งเข้าไปแย่งแจ็คเกตของเฮียฟิวส์มากอดไว้แน่น
“ขะ…ของเพื่อน นะ…หนูยืมใส่แล้วลืมคืน”
“เพลินตา ลูกรู้ไหมว่าสกิลในการโกหกของลูกเป็นศูนย์” ม้าพูดพลางหรี่ตามองฉันอย่างจับผิด
สายตาฉันล่อกแล่กไปมาเพื่อหลีกหนีการถูกไล่ต้อน จนมันเหล่เข้าหากัน
“ไม่ต้องมาทำตาเหล่ใส่ม้า” ม้าว่าพลางฟาดมือลงมาที่ต้นแขนฉัน
“อ๊ะ! ก็เพื่อนจริงๆ ตอนนี้ยังไม่ได้เป็นอะไรกัน” ฉันบอกเสียงอ่อยก่อนจะเดินไปทิ้งตัวนั่งบนโซฟาอย่างแรง
“หมายความว่าไง ลูกกำลังจะมีแฟนแล้วไม่บอกป๊างั้นเหรอ” ป๊าพูดขณะเดินอ้อมมาทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ ตามด้วยม้ามาประกบอีกข้าง
“ไม่ใช่สักหน่อย” ฉันปฏิเสธ
“ไหนลูกสัญญาว่าถ้ามีแฟนจะบอกป๊ากับม้าก่อนไง” คนเป็นแม่ทวงสัญญาที่ฉันเคยให้ไว้เมื่อนานมาแล้ว และฉันก็ไม่ได้ลืม ไม่ได้ตั้งใจปิด แต่…
“ก็ตอนนี้ยังไม่มีไงแล้วก็ไม่รู้จะได้เป็นรึเปล่าด้วย เขาไม่ได้ชอบลูก แง่งงงง…” ฉันร้องกระจองอแงเหมือนเด็กน้อยขึ้นมาทันที เพราะรู้ว่าป๊ากับม้าจะใจดีกับฉันเสมอ
“โอ๊ะ…ตายแล้ว มาๆ ม้ากอด”
ฉันร่างถูกดึงเข้าสู่อ้อมกอดของผู้เป็นแม่ ก่อนจะตามมาด้วยเสียงขึงขังของผู้เป็นพ่อที่รักลูกสาวอย่างฉันสุดชีวิต
“ใครมันกล้าปฏิเสธลูกสาวป๊า บอกมา ป๊าจะไปจัดการให้”
“ช่างเถอะ ลูกไม่อยากพูดถึง” น้ำเสียงปนสะอื้นเล็กน้อยที่มาจากเพลินตาการละคร แน่นอนถ้ามาโทนเศร้าแบบนี้ ป๊าม้าจะหยุดซักไซ้ในทันที เพราะทั้งสองจะพากันปลอบโยนฉันไม่หยุด
ยกยิ้มมุมปากไปหนึ่งทีและบีบน้ำตาต่อเบาๆ …
[Part Plernta] ฉันค่อยๆ พาร่างกายอ่อนแอของตัวเองลงมายังกึ่งกลางของขั้นบันได ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งอย่างหมดแรง ยกสองมือขึ้นปิดปากแน่น เพื่อไม่ให้เสียงสะอื้นเล็ดลอดออกมา น้ำตาไหลทะลักออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ขนาดแค่รับรู้หัวใจฉันยังเจ็บขนาดนี้ แล้วคนที่ต้องอยู่ในช่วงเวลาเหล่านั้นอย่างเขาล่ะ จะเจ็บปวดขนาดไหนถึงฉันจะพอรู้มาบ้างว่าเขาเสียครอบครัวไปตั้งแต่เด็ก แต่ไม่เคยรู้เลยว่าเขาต้องอยู่กับความทุกข์ทรมานมากมายยาวนานขนาดนี้ เขาอยู่โดยไม่มีความทรงจำดีๆ เกี่ยวกับครอบครัวหลงเหลืออยู่เลย เท่ากับว่าชีวิตที่ผ่านมามีแต่เรื่องราวโหดร้ายหลังจากเหตุการณ์นั้น เขาใช้ชีวิตผ่านมาได้ยังไงนะ…“เพลิน” ฉันเงยหน้าขึ้นตามเสียงเรียกของผู้เป็นพ่อ ใบหน้าที่ดูช็อกสุดขีดอยู่ภายใต้น้ำใสที่เอ่อหล่นออกมาอย่างไม่ขาดสาย “ลูกเป็นอะไร”“ป๊า…ฮึก” มีคำถามมากมายที่อยากจะพรั่งพรูออกมา แต่มันติดที่ก้อนสะอื้นจุกอยู่บริเวณลำคอคนเป็นพ่อ พอเห็นสภาพลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนบอบช้ำอยู่ตรงหน้า ก็อดไม่ได้ที่จะดึงฉันเข้า
“อุบัติเหตุที่ไม่มีใครอยากให้เกิดขึ้น พรากชีวิตพวกเขาไป แต่ไม่ใช่ทั้งหมดหรอกนะ เด็กชายคนนั้นรอด” ท่านหันมามองผมพร้อมกับปาดเช็ดน้ำตาที่ไหลลงมาอาบแก้ม“...” ทั้งที่ผมมีคำถามมากมาย แต่กลับพูดอะไรไม่ออก ทำได้แค่มองตามฝ่ามือของหญิงสูงวัยตรงหน้าที่เลื่อนมาทาบบริเวณแผงอกขวาของผม“เพราะเขามีหัวใจที่พิเศษ”ผมก้มลงมองตำแหน่งของมือเรียวที่มีร่องรอยเหี่ยวย่นตามวัยชั่วขณะ ภาพตรงหน้าเริ่มพร่ามัวเพราะมีน้ำใสบดบัง รู้สึกเจ็บจี๊ดขึ้นมาอย่างน่าประหลาดเหมือนมีสายฟ้าฟาดลงกลางใจ“ผะ…ผม คือเด็กคนนั้น?”ท่านพยักหน้ารับพร้อมกับหยาดน้ำตาที่ไหลลงมาเป็นสาย ผมไม่รู้ว่าจะตกใจกับอะไรก่อน มันทั้งสับสน มึนงง ปะติดปะต่อเรื่องราวไม่ถูก ตลอดเวลาที่ผ่านมาผมไม่เคยมีความทรงจำเกี่ยวกับที่นี่ ไม่เคยมีแม้แต่ใบหน้าของท่านทั้งสองปรากฏขึ้นมาแล้วมันจะเป็นไปได้ยังไง…วันเกิดเมื่อสิบแปดปีก่อน ผมตั้งใจจะมาที่นี่ แต่มาไม่ถึง เจ้าหนูที่ติดอยู่ในความฝันก็คือ เพลินตา ที่อยู่ข้างผมในวันนี้ สำคัญคือเธอยังเป็นคนพาผมกลับม
“ชาค่ะ”“อือ” ผมเอื้อมไปรับถ้วยน้ำชาจากมือแฟนตัวน้อย ที่ดูแลผมเป็นอย่างดี เธอไม่เคยปล่อยปละละเลยสิ่งเล็กน้อยที่เกี่ยวกับผมเลย และตอนนี้ไม่ใช่แค่เธอคนเดียว ครอบครัวเธอก็ด้วย“ไปหาหมอหน่อยไหมคะ เฮียเป็นแบบนี้หลายครั้งแล้วนะ”“ไม่เป็นไร” ผมรู้ดีว่าไปหาหมอก็ไม่ได้ช่วยอะไร แค่นั่งพักสักหน่อยมันก็จะดีขึ้นเอง“งั้นก็กลับพร้อมเพลินนั่นแหละ อย่างน้อยก็มีคนนั่งเป็นเพื่อน” ผู้หลักผู้ใหญ่ออกปากเป็นครั้งที่สอง ผมก็ลำบากใจจะปฏิเสธก็กระไรอยู่“ใช่ค่ะ เดี๋ยวเพลินไปบอกป๊าเอง”พูดจบ เธอก็ตรงดิ่งลงบันไดไปทันที ไวยังกับลูกลิงจนผมออกปากห้ามไม่ทัน ได้แต่มองตามตาปริบๆ สุดท้ายต้องปล่อยเลยตามเลยผมยกชาขึ้นจิบ ระหว่างที่รอยัยตัวเล็กกลับขึ้นมา แต่เวลาถูกจ้องเป็นเวลานาน คนเราก็มันจะรู้สึกอึดอัด“มีอะไร…รึเปล่าครับ” ผมถาม ขณะวางถ้วยชาลงบนโต๊ะ“ม้าแค่แปลกใจ ว่าลูกสาวจะหาแฟนได้ แถมหาได้ดีมากอีกด้วย”“ผมก็มีข้อบกพร่องหลายจุด ไม่ได้ดีมากขน
หลังจากกิจกรรมทางศาสนาหน้าร้านจบลงด้วยบรรยากาศค่อนข้างตึงเครียด เพราะผมยังรู้สึกถึงการถูกจ้องมองด้วยสายตาพิฆาตจากผู้เป็นพ่อของแฟนสาวตลอดเวลา แต่ผมก็ยังพยายามทำทุกอย่างให้เป็นปกติเท่าที่จะทำได้โดยไม่ใส่ใจ ใครจะอยากมีปัญหากับว่าที่พ่อตา…ใช่ไหม“เถ้าแก่ อาซ้อ สวัส…ดีค่ะ” ประโยคทักทายดังขึ้นจากผู้มาเยือนใหม่ ดูเหมือนเธอจะสนิทสนมกับทุกคนที่นี่เป็นอย่างดี ส่วนจังหวะที่เว้นช่วงไปนั่นเพราะเธออยู่ในอาการตกตะลึงชั่วขณะ ไม่แน่ใจว่าเพราะมีผู้ชายแปลกหน้าโผล่มาอยู่ในร้านหรือเพราะความหล่อของผมแต่ดูแล้วน่าจะเป็นอย่างหลัง สำคัญคือผมยังได้รับสัญญาณบางอย่างจากหมาน้อยด้วย เธอถลึงตาใส่ผม แบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ดูไปดูมา พ่อกับลูกก็ไม่ได้ต่างกันเท่าไหร่“ไหว้อั้ว มองหน้าอั้วด้วย” เธอคนนั้นถูกเรียกให้ละสายตาจากผมโดยคนที่ถูกเรียกว่า เถ้าแก่ ซึ่งในตอนนี้กำลังเดินอ้อมไปด้านในเคาน์เตอร์ไม้ ที่มีตู้กระจกไว้สำหรับโชว์อาหารและเตาวางเรียงกันหลายอันชิดกำแพง ตามสไตล์ร้านอาหารจีน โดยมีลูกสาวตัวน้อยที่ทำท่าทางกระฟัดกระเฟียดตามหลังไปติดๆส่วนผู้หญิงที่มาใหม่นั่น ก็เดินตามสองพ่อลูกเข้าไปหยุดยืนใกล้หมาน้อย แต่ใช่ว่าจะหยุด
“อ๋อ ไอ้ตี๋นี่ทำงานที่นั่นด้วย ลูกคบกันตอนฝึกงานนี่ใช่ไหม แล้วลูกจะมั่นใจได้ไงว่า…”“เฮีย ไหนบอกจะลูกตัดสินใจเองไง” แต่ยังมีหน่วยกล้าตายขัดขึ้นได้ทันท่วงที“มันก็อดห่วงไม่ได้ไหมล่ะ” เสียงอ่อนลงเล็กน้อย เมื่อเจอเสียงที่แข็งกว่า ผู้ชายต่อให้เก่งแค่ไหน ก็แพ้เมียอยู่วันยังค่ำ และเมื่อท่านทำอะไรไม่ได้ ก็หันมาพาลใส่ผมแทน“ไอ้ตี๋นี่หน้าตากะล่อนจะตาย”หื้อ…ผมเนี่ยนะกะล่อน เรด้าร์ท่านมีปัญหาแล้วละ แต่ใช่ว่าจะกล้าแย้ง ทำได้แค่ขมวดคิ้วมองอย่างสงสัย“ป๊า…” เสียงหวานของลูกสาวออดอ้อน พลางเอื้อมมือไปเกาะแขนพ่อตัวเอง แต่โดนสะบัดออก“ไม่ต้องมาจับ” ท่าทางท่านก็ไม่ได้โกรธอะไรจริงจัง ออกแนวไปทางน้อยใจซะมากกว่า“วันนี้ลูกจะพาไปหาหมอนะ” ซึ่งฝ่ายลูกก็ยังติดยื้อ“ป๊าไม่ไป ป๊ามันไม่สำคัญแล้วนี่ จะมาสนใจทำไม มีอะไรก็ไม่เคยบอกกันแล้ว” อินเนอร์มาเต็ม เทียบเท่าตุ๊กตาทองถ้าตอนนี้ ครอบครัวผมยังอยู่ จะเป็นเหมือนท่านทั้งสองไหมนะ ภาพตรงหน
นั่นเป็นสิ่งที่ผมตัดสินใจหยุดและหันกลับไปเผชิญหน้า คงแค่ป้องกันตัวแหละ ท่านคงไม่คิดจะลงไม้ลงมือหรอกผมกำลังจะอ้าปากอธิบาย แต่ต้องยกมือขึ้นกันหัวตัวเองซะก่อน จังหวะง้างคือเป็นอะไรที่กะเหนี่ยวสุดแรงเสียงสลิปเปอร์กระทบพื้นต่อเนื่อง และใกล้เข้ามาเรื่อยๆ นี่ดูจะเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้ผมรอดจากอุปกรณ์ป้องกันในมือเจ้าของบ้านได้ ถ้าพวกเขามาทัน“ป๊า อย่า!!” เป็นหมาน้อยที่รีบเข้ามาขว้าง แต่นี่ทำให้ผมกังวลมากกว่าเดิม เพราะไม่คิดว่าท่านจะยั้งมือทันในระยะที่ประชิดขนาดนี้ไวกว่าความคิดคือผมโอบกอดเธอไว้แน่นแล้วหมุนให้หันแผ่นหลังตัวเองเป็นเกราะกำบังแทน โดยที่ลืมเรื่องสำคัญบางอย่างไปและดูเหมือนโชคดียังเข้าข้างผมอยู่ นายหญิงของบ้านปรี่เข้าไปห้ามสามีตัวเองได้ทัน“เฮีย ใจเย็นก่อน”แต่ไม่ทันที่ผมจะได้พ่นลมหายใจออก“เฮ้ยๆๆ ไอ้เด็กนี่!” ท่านง้างมือขึ้นอีกรอบ เมื่อเห็นภาพบาดตาตรงหน้า ดีที่ด้ามสเตนเลสยังถูกรับไว้ด้วยมือของผู้หญิงที่อยู่ข้างท่าน“เฮีย อย่าออกแรงเยอะ ยังไม่หายดีเลยนะ”ผมผละออกจ
[Part Plernta] 23:50 น.@เชียงใหม่ทันทีที่ลงจากเครื่อง เฮียฟิวส์ไม่รีรอพาฉันมุ่งตรงไปยังซูเปอร์คาร์สีขาวคู่ใจที่เขาเอามาจอดไว้เมื่อช่วงเช้า เขารีบเคลื่อนรถออกจากสนามบินไปยังจุดหมายที่อยู่ชานเม
ก๊อกๆๆคนใต้ร่างผมสะดุ้งเฮือก จากเสียงเคาะที่ดังมาจากด้านนอก และดูเหมือนเธอจะให้ความสนใจสิ่งนั้น มือเล็กดันแผงอกผมเล็กน้อย ความหงุดหงิดก่อตัวขึ้นทันที แต่ต้องไม่ใช่เวลานี้ ผมไม่คิดจะหยุด“ช่างมัน”ผมรวบมือทั้งสองข้างขึ้นไปกดลงบนฟูกเหนือศีรษะ ก่อนจะกดจูบเพื่อเรียกค
“อื้อ…”เสียงหวานหลุดแทรกออกมากับการหายใจอย่างห้ามไม่ได้ ขณะที่ผมใช้ปากครอบครองหน้าอกส่วนที่อยู่บนสุดข้างหนึ่ง ระรัวตวัดปลายลิ้นสลับดูดดึง จนร่างเล็กบิดเร่า ส่วนอีกข้างถูกเคล้นคลึงจากฝ่ามือ เปลี่ยนกันไปมา สาวน้อยที่เพิ่งได้รับสัมผัสหยามโลนเป็นครั้งแรก แน่นอนว่าเธอไม่รู้จ
[Part Peerakan]สิ้นเสียงแหบพร่าของผมใบหน้าหวานเห่อร้อนขึ้นสีระเรื่อลามไปยันใบหู เพราะเธอเข้าใจเป็นอย่างดีว่าบทลงโทษที่หมายถึงคืออะไร ผ่านการถูกประโคมจูบลงบนผิวละเอียดทั่วบริเวณซอกคอขาว กลิ่นหอมจางๆ เฉพาะตัวโดยปราศจากการแต่งแต้มเป็นเครื่องกระตุ้นชั้นยอด







