ไคโรหลงเมียเด็ก

“เป็นบ้าอะไรของเธอวะ” ไคโรหัวเสียเมื่อคืนยังเอากันอยู่ดีๆ ตื่นขึ้นมาแม่งขอหย่ากับกูเฉย หรือเขาทำไม่ถูกใจตรงไหนแทนที่จะบอกเขาจะได้ปรับปรุงตัว แต่มาขอหย่าแบบไม่มีเหตุผลอะไร

“น้องครีมอยากกลับไปอยู่บ้านแล้วค่ะ” คณิสราหลบสายตาคมดั่งพญาเหยี่ยว เธอกำลังโกหกเขาความสัมพันธ์ของทั้งสองเริ่มต้นเพราะความถูกใจเท่านั้น

“อยากกลับบ้าน? อยากกลับบ้านแล้วมันเกี่ยวอะไรกับที่เธอขอหย่ากับฉัน!” สรรพนามเริ่มเปลี่ยนไปบ่งบอกว่าไคโรกำลังโกรธจัด อยากได้ทะเบียนสมรสเขาก็ยอม พอวันหนึ่งมาถีบหัวส่งเขา

“น้องครีมว่าเราไม่เหมาะสมกันค่ะ”

“เหมาะหรือมาเหมาะมันเป็นเรื่องของฉัน”

“ถะ ถอยไปค่ะน้องครีมจะออกไปข้างนอก” เธอเห็นเขาก้าวเข้ามาใกล้จึงถอยหลังจนชนกับผนังห้อง ไคโรเข้ามากักตัวเธอไว้ ความสูงแค่หน้าอกของเขาเธอจะไปสู้อะไรได้

“หรือว่าเธอมีใคร?”

“อ๊ะ น้องครีมไม่ได้มีใครค่ะ”

“เธอลืมไปแล้วหรือไงว่ามีทุกวันนี้ได้เพราะใคร”

“น้องครีมทราบค่ะ ขอบคุณที่คุณเซบเอ็นดู”

เธอเป็นแค่เด็กต่างจังหวัดที่เข้ามาเรียนต่อในเมือง แต่สถานะทางการเงินไม่อำนวยจึงลาออกมาทำงานแทน และได้เจอกับเขา ไคโร เซนต์มอร์ หยาง เธอเป็นแค่เด็กเอ็นตัวเล็กๆ คนหนึ่ง

“คณิสราเธอกำลังทำให้ฉันโมโหอยู่นะ”

“ฮึก ปล่อยค่ะน้องครีมเจ็บ”

“เจ็บแล้วทำไมไม่จำ! คิดว่าฉันจะปล่อยเธอไปง่ายๆ? ต่อให้ฉันตายฉันจะมัดเธอไว้กับฉัน”

เขาคนไม่เคยยอมใครแต่ยอมเธอทุกอย่าง อยากได้หลักประกันว่าเธอจะอยู่เหนือคนอื่น เขาก็พาไปจดทะเบียนสมรสแต่แค่ไม่ได้เปิดตัวเท่านั้น และที่ผ่านมาเขาไม่เคยยุ่งกับผู้หญิงคนไหน

“ปล่อย! น้องครีมจะหย่าๆๆๆ กรี๊ดดดดด”

ตุบ

ไคโรอุ้มหญิงสาวไปห้องใต้ดิน เขาโยนเธอลงบนเตียงกว้าง แต่ดึงโซ่ตรวนมาล่ามไว้ที่ข้อเท้าหนึ่งข้าง ตอนนี้คณิสราไม่เคยเห็นมุมมืดของเขามาก่อน

“ปะ ปล่อยนะคุณไม่มีสิทธิ์”

“ถ้ามึงอยากไป ก็ไปแค่วิญญาณ” เขาบีบแก้มเธอไว้แน่นเมื่อเห็นน้ำตาของเธอ จึงปล่อยมือและหันหลังเดินออกไป เขาเกลียดน้ำตาผู้หญิงโดยเฉพาะกับเธอ

“คุณเซบ”

“เฝ้าเธอไว้ให้ดี เอาของมีดคมออกไปจากห้องด้วย” เขาไม่เข้าใจเพราะอะไรน้องครีมถึงไม่อยากอยู่กับเขา ที่ผ่านมาเขาชัดเจนมาโดยตลอด

“มีใครมาพูดอะไรกับเธอไหม”

“เอ่อ ผมเห็นคุณชัญญ่าครับแต่ไม่รู้ว่าพูดคุยอะไรกัน”

“ไปลากตัวมา!”

ไคโรยืนสูบบุหรี่นอกระเบียงบ้าน เกือบสองเดือนที่เขารู้จักกับคณิสรา ทีแรกก็แค่อยากได้เหมือนผู้ชายทั่วไป แต่พอนานวันเขาจึงตกหลุมที่ตัวเองเป็นคนขุดขึ้นมา

คณิสราเป็นแม่บ้านที่โรงแรมของเขา เขากับเธอเจอกันที่ผับหญิงสาวเป็นเด็กในผับ เขาเห็นว่าหน้าน่ารักจึงชวนมาดูแลเขา และเจอกันอีกทีตอนที่เธออยู่ในฐานะพนักงาน

เขายื่นข้อเสนอว่าจะดูแลน้องครีมจนกว่าเขาจะเบื่อ หญิงสาวฉลาดกว่าที่เขาคิด เธอยอมแต่ต้องแลกกับทะเบียนสมรสถามว่าเขายอมไหม ตอบเลยว่ายอมแบบไม่คิดอะไร นับวันเขายิ่งตกหลุมรักความน่ารักที่ไม่ต้องปรุงแต่งอะไร

หากมามี้เขารู้คงต้องบ่นเขาหูชา ที่แอบทำแบบนั้นต่อให้เธอหนีไปเขาก็จะตามตัวกลับมา

ไคโร ลูกชายคนเล็กของแอลลี่กับเคลวิน ตอนนี้มาดูแลกิจการที่ภาคตะวันออก เป็นจังหวัดที่ขึ้นชื่อของภาคนี้

“คุณเซบค่ะ คุณครีม...”

แม่บ้านรายงานไม่ทันจะจบเขาได้ยินแค่นั้นจึงรีบวิ่งลงไปที่ห้องใต้ดิน “น้องครีม!” ไคโรรีบไขกุญแจออกจากข้อเท้าของเธออย่างว่องไว

“เจ็บมากไหม” เขามองเห็นรอยแดงช้ำที่เกิดจากการเสียดสีของโซ่ที่เขาล่ามไว้

“อย่ามายุ่ง”

“ขอโทษ เดี๋ยวพี่พาไปหาหมอ”

“มะ ไม่ต้องอ๊ะ”

เธอไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธเมื่อไคโรอุ้มเธอขึ้นและพาไปหาหมอทันที เธอไม่ได้เป็นอะไรแค่รอยแดงช้ำแค่ไหน แต่เขาทำเป็นเรื่องใหญ่ โวยวายอยู่หน้าห้องฉุกเฉินจนแพทย์และพยาบาลต้องวิ่งวุ่น

“เดี๋ยวพี่อุ้มเอง”

“คุณโปรดช่วยพยุงน้องครีมช่วยค่ะ” หญิงสาวหันไปขอร้องให้โปรดปรานช่วย ตอนนี้ยังโกรธเขาอยู่

“ถ้ามึงแตะต้องเมียกูมึงตาย!” โปรดปรานและปลาบปลื้มจึงถอยหลังออกมา ทะเลาะกันสองคนแต่คนที่ซวยทำไมเป็นพวกเขา ทำอะไรหญิงสาวไม่ได้ก็มาลงที่พวกเขาทุกที

“ปล่อยอย่ามายุ่ง”

“ไม่ให้ยุ่งกับเมียจะให้ยุ่งกับใครละ”

“หึ ผู้หญิงของคุณเยอะแยะไป”

นั่งไงเขาว่าแล้วไม่มีผิด เขาเลิกยุ่งกับผู้หญิงทุกคนตั้งแต่มาเจอกับคณิสรา ตอนนี้เขาจะได้จัดการผู้หญิงทุกคนที่เข้ามาวุ่นวายกับเธอ

“พี่ขอโทษครับพี่ใจร้อนมากๆ พี่ทำอะไรไม่ถูกใจทำไมต้องขอหย่า เราจะไม่พูดเรื่องนี้กัน”

“ปล่อยค่ะ อ๊ะ”

“หรือเมื่อคืนพี่ทำท่าไหนไม่ถูกใจบอกพี่สิ จะได้แก้ตัว”

“พี่เซบ! ทะลึ่ง” คณิสราหน้าแดงเพราะคิดถึงเรื่องเมื่อคืน ระหว่างที่กำลังจะโดนเขากินอีกรอบ เสียงมือถือจึงดังขึ้นก่อน

“อุ้ย” ไคโรดึงมือถือไปเปิดสปีกเกอร์โฟน และกอดน้องครีมไว้จากทางด้านหลัง

“ค่ะหัวหน้า”

“น้องครีมคะ...”

ตู้ดๆๆๆ

“พี่เซบทำอะไร”

“พี่ได้ยินเสียงผู้ชายแล้วมันแสลงหู” เขากดตัดสายทิ้งทันทีเมื่อรู้ว่ามันเป็นใคร ขัดจังหวะเวลาที่เขากำลังอ้อนเมียตลอด