LOGIN“แต่เดี๋ยวนะ…” ประเด็นคือช่วงก่อนฝึกงาน เรายังไม่ได้คบกัน ไม่สิ…ไม่มีท่
“แต่เดี๋ยวนะ…” ประเด็นคือช่วงก่อนฝึกงาน เรายังไม่ได้คบกัน ไม่สิ…ไม่มีท่าทีว่าจะได้คบกันด้วยซ้ำ“ก่อนเพลินฝึกงาน เรายังไม่ได้…” ฉันพูดต่อพลางกลอกตาไปมาขณะใช้ความคิด ไม่นานก็หลุดยิ้มกว้างหันไปหาผู้ชายที่นั่งเก๊กหน้านิ่งอยู่หลังพวงมาลัย“แสดงว่า เฮียเริ่มชอบเพลินตั้งแต่ตอนนั้นเลยเหรอ ใช่ไหม…”“อะไร” คนถูกจับได้ เอื้อมมือข้างหนึ่งมาจับใบหน้าฉันให้หันตรง เพื่อตัวเองจะได้หลบหนีการถูกกดดันทางสายตา แต่ฉันยังดื้อดึงแกะมือเขาออกและจับไว้แน่น ก่อนจะหันกลับไปหรี่ตามองคนเสียอาการอีกครั้ง“คุณพีรกานต์ ทำไมหน้าแดงจังละคะ” ฉันเอ่ยแซว เมื่อเห็นแก้มสองข้างของเขาขึ้นสีระเรื่ออย่างชัดเจน“ในรถมันร้อนไง แอร์เสียรึเปล่าวะ” เฮียฟิวส์กลบเกลื่อนด้วยการสำรวจดูหน้าจอคอลโทรลเครื่องปรับอากาศภายในรถ“หึ…คิดว่าเนียนไหมคะ”“อย่าแซวดิ๊” พอทำอะไรไม่ได้ก็เริ่มงอแง ราวกับเด็กน้อย“ชอบก็บอกว่าชอบสิ ไม่เห็นจะยากเลย” ฉันพึมพำ
“ทะ…ที่ไหนคะ”“ลงมาเหอะน่า ไม่เป็นไรหรอก” เขาเอื้อมคว้ามือฉันไปกอบกุมไว้เองแล้วดึงให้ลงไปยืนข้างๆ ขณะที่ฉันเกิดความลังเล จากที่สะลึมสะลือในตอนแรก บัดนี้ตื่นเต็มตาไม่ผิดแน่ๆ ที่อยู่อาศัยหลักหลายล้านขนาดนี้ เป็นใครไปไม่ได้…ลมหายใจติดขัดขึ้นมาทันที แต่จำใจต้องเดินตามคนตัวสูงเขาไปด้านในที่ถูกตกแต่งสไตล์ยุโรปเกือบทั้งหมด ไม่ว่าจะเป็นโทนสีหรือเฟอร์นิเจอร์เฮียฟิวส์พาฉันมาหยุดยืนกลางโถงใหญ่“หลานจะมาทำไมไม่โทรบอกก่อน”ฉันสะดุ้งเฮือก พลางยกมือขึ้นบังใบหน้าและพยายามดึงมืออีกข้างออกจากการกอบกุมของทายาทเพียงคนเดียวของพีพีเอ็น แต่เขากลับจับแน่นขึ้นกว่าเดิม ประโยคทักทายจบลงพร้อมกับร่างสวยสง่าของประธานบริษัทมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเราสองคน ฉันขยับเท้าไปยืนแอบด้านหลังเฮียฟิวส์โดยอัตโนมัติ ใจเต้นรัวจนแทบจะหลุดออกมากองอยู่บนพื้น“อาจะได้รอทานข้าว นี่อาเพิ่งทานอิ่มไปเอง หลานจะกินอะไรไหม เดี๋ยวอาให้เด็กจัดการให้”ตอนนี้ฉันไม่รู้เลยว่าระหว่างบทสนทนาของสองอาหลาน พวกเขามีสีหน้าหรือท่าทางแบบ
เย็นวันถัดมา….“อันนี้ของมิณ” ม้าหยิบกล่องอาหารแรกขึ้นวางบนโต๊ะ แล้วตามด้วยกล่องที่สอง “อันนี้ของฟิวส์นะลูก” และไม่ใช่ว่าจะหมดแค่นั้น“ฝากไปให้คุณอาด้วย อีกกล่องที่เหลือเอาไปฝากเพื่อนๆ นะ”แต่ไม่มีของลูกสาว…หมดความสำคัญเร็วจริงๆ เลยฉัน“ผมว่ามันเยอะไป แค่สองกล่องก็พอแล้วครับ” เฮียฟิวส์ไล่สายตามองกล่องอาหารตรงหน้าด้วยความตกใจ“เยอะอะไรกัน แค่นี้เอง”“แต่ว่า…”“เอาไปเหอะเฮีย เดี๋ยวม้าจะนอนไม่หลับ” ฉันแทรกขึ้น ก่อนจะหอบหิ้วของฝากบางส่วนไปไว้หลังรถ เพราะถ้าปล่อยให้เขามัวแต่เกรงใจกันไปมา วันนี้ก็คงไม่ได้กลับ ส่วนเฮียฟิวส์ก็ต้องจำใจถือส่วนที่เหลือตามมาระหว่างที่เรากำลังจัดของอยู่ท้ายรถ ฉันรู้สึกถึงเงาตะคุ่ม…ตะคุ่มเดินไปเดินมารอบรถ ก่อนจะชะโงกหน้าไปด้านข้าง จังหวะสบตา คนถูกจับได้ถึงกับสะดุ้ง ก่อนจะเก๊กหน้าทำเป็นไม่สนใจ ทั้งที่ก่อนหน้านี้เดินสำรวจรถทั่วทุกอณู ฟอร์มเยอะจริงๆ“รถเนี่ย ไม่ใช่ว่าเหย
ผู้ชายสูงวัยที่กำลังจะเสียฟอร์มแยกเขี้ยวใส่ฉันหนึ่งที ก่อนจะตะบี้ตะบันคีบอาหารมาใส่ถ้วยฉันจนล้น เพื่อเป็นการกลบเกลื้อน“รีบๆ กินเข้าไปข้าวเนี่ย ปากจะได้ไม่ว่าง”บรรยากาศท่ามกลางโต๊ะทานข้าวประจำบ้านที่ปกติก็อบอุ่นและอบอวลไปด้วยเสียงหัวเราะอยู่แล้ว มันยิ่งเพิ่มทวีคูณเข้าไปอีก ลืมเรื่องการทานอาหารแบบผู้ดีในบ้านหลังนี้ไปได้เลย ข้าวไม่ติดคอตายและรอดมาถึงทุกวันนี้ก็ดีแค่ไหนแล้ว แต่จะบอกว่าฉันโคตรชอบการทานข้าวพร้อมหน้าแบบนี้เลยแถมฉันยังได้ยินเสียงหัวเราะของคุณพีรกานต์ที่แสนเย่อหยิ่งเป็นครั้งแรก เขาดูสดใสขึ้นทั้งที่ดวงตายังบอบช้ำ วันเกิดเขาในปีนี้ ฉันขอพรเพิ่มให้เขาอีกสักขอได้ไหมถ้าได้ฉันขอให้วันนี้เป็นวันสุดท้ายที่เขาจะเสียน้ำตา…….ถ้าในวันปกติ ตอนที่ยังไม่มีเฮียฟิวส์มาร่วมวงด้วย หลังจากจบมืออาหารสองแม่ลูกจะแบ่งหน้าที่กันอย่างชัดเจน คือฉันเก็บถ้วยจาน จัดการความสะอาดบนโต๊ะ ส่วนม้าก็มีหน้าที่ล้างจานอยู่ในครัว ความจริงมันก็ดูไม่ค่อยแฟร์ เพราะม้าทั้งทำกับข้าวแล้วก็ต้องล้างจานด้วยแต่นั่นล้วนเป็นความต้องการของม้าทั้งห
ฉันรู้สึกแปลกใจที่โซฟาว่างเปล่า โต๊ะอาหารก็มีแค่ป๊าที่เพิ่งขึ้นมาพร้อมฉัน ถ้างั้นแขกคนพิเศษคงไปอยู่ในห้องครัวกับม้าสินะ ปลายเท้าฉันขยับก้าวเดินไปยังสถานที่ในความคิด แต่ยังไม่ทันได้เข้าไป ม้าก็เดินสวนออกมาพร้อมจานอาหารในมือ ส่วนอีกข้างคว้าแขนฉันแล้วลากไปด้วยตอนเดินผ่านผัดผักรวมหน้าตาคุ้นเคยถูกวางลงกลางโต๊ะ พร้อมกับเสียงสดใสของผู้เป็นแม่“มื้อนี้พิเศษสุดๆ เลยแหละ” ท่านกดไหล่ฉันให้นั่งลง ก่อนลากเก้าอี้ข้างป๊าออกมานั่งด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ทั้งที่ยังมีร่องรอยบอบช้ำจากการร้องไห้อย่างหนักหน่วงหลงเหลือ แต่ท่านดูมีความสุขมากๆมื้อพิเศษ ของม้า คงไม่ใช่ฝีมือม้าสินะ ฉันก้มลงมองอาหารสามสี่อย่างบนโต๊ะด้วยรอยยิ้ม ถึงแม้ฉันจะไม่คนเดียวที่ได้กินอาหารฝีมือเขาแล้ว แต่ไม่รู้สึกโกรธหรือน้อยใจเลยสักนิด เพราะคนที่ได้กินเป็นครอบครัวของฉัน และกำลังจะกลายเป็นครอบครัวของเขาด้วยไม่ว่าเรื่องระหว่างเราจะเป็นยังไงในอนาคต ป๊ากับม้าก็จะยังรักและเอ็นดูเฮียฟิวส์เหมือนลูกอีกคน ฉันเชื่อว่ามันจะเป็นแบบนั้นตลอดไป“ขอโทษที่ให้รอนะครับ”ฉันเงยหน้ามอง
[Part Plernta] ฉันค่อยๆ พาร่างกายอ่อนแอของตัวเองลงมายังกึ่งกลางของขั้นบันได ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งอย่างหมดแรง ยกสองมือขึ้นปิดปากแน่น เพื่อไม่ให้เสียงสะอื้นเล็ดลอดออกมา น้ำตาไหลทะลักออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ขนาดแค่รับรู้หัวใจฉันยังเจ็บขนาดนี้ แล้วคนที่ต้องอยู่ในช่วงเวลาเหล่านั้นอย่างเขาล่ะ จะเจ็บปวดขนาดไหนถึงฉันจะพอรู้มาบ้างว่าเขาเสียครอบครัวไปตั้งแต่เด็ก แต่ไม่เคยรู้เลยว่าเขาต้องอยู่กับความทุกข์ทรมานมากมายยาวนานขนาดนี้ เขาอยู่โดยไม่มีความทรงจำดีๆ เกี่ยวกับครอบครัวหลงเหลืออยู่เลย เท่ากับว่าชีวิตที่ผ่านมามีแต่เรื่องราวโหดร้ายหลังจากเหตุการณ์นั้น เขาใช้ชีวิตผ่านมาได้ยังไงนะ…“เพลิน” ฉันเงยหน้าขึ้นตามเสียงเรียกของผู้เป็นพ่อ ใบหน้าที่ดูช็อกสุดขีดอยู่ภายใต้น้ำใสที่เอ่อหล่นออกมาอย่างไม่ขาดสาย “ลูกเป็นอะไร”“ป๊า…ฮึก” มีคำถามมากมายที่อยากจะพรั่งพรูออกมา แต่มันติดที่ก้อนสะอื้นจุกอยู่บริเวณลำคอคนเป็นพ่อ พอเห็นสภาพลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนบอบช้ำอยู่ตรงหน้า ก็อดไม่ได้ที่จะดึงฉันเข้า
ผมเลือกที่จะมาอยู่ตัวคนเดียวในบ้านหลังใหญ่ที่เป็นสมบัติของพ่อและแม่กับคนรับใช้ไม่กี่คนที่เหลืออยู่ หนึ่งในนั้นคือแม่ของริสา ท่านค่อนข้างรักและเป็นห่วงผมมาก ด้วยความที่ดูแลมาตั้งแต่เด็ก และผมรุ่นราวคราวเดียวกับลูกสาวของท่าน ในตอนนั้นผมเองก็ไม่เคยเจอริสาเลยสักครั้ง ทั้งที่แม่ของเธอทำงานกับครอบครัวเ
สุดท้ายผมตัดสินใจเปิดประเด็น“ผมจะพูดกับคุณอย่างตรงไปตรงมา คุณจะตัดสินใจยังไง ก็แล้วแต่คุณ”“ผมไม่เข้าใจ” สีหน้าเขาบ่งบอกแบบนั้นเลย ซึ่งผมไม่แน่ใจว่าเขาไม่เข้าใจเอกสาร หรือไม่เข้าใจถึงเหตุผลที่เขาต้องรับรู้เรื่องนี้“นี่เป็น ประวัติการรักษาของริส
สองวันต่อมา…10:30 น. (เวลารัสเซีย) @ร้านอาหารแห่งหนึ่งในรัสเซียร้านอาหารประจำเมืองที่มีผู้คนเข้าออกพลุกพล่าน และผมเลือกโต๊ะในสุดติดหน้าต่าง เพราะอย่างน้อยก็ดูวุ่นวายน้อยกว่าโซนนอกร้านและหน้าเคาน์เตอร์ผมนั่งไ
ปรี๊น!..ปรี๊น!เสียงแตรรถดังรัว มาพร้อมกับแสงไฟจ้าจากด้านหลังรถ จนทุกคนต้องหันไปดูว่าเกิดอะไรขึ้น เพียงเสี้ยววินาที เกิดแรงกระแทกอย่างแรง จนร่างผมและเด็กผู้ชายพุ่งทะลุกระจกออกมานอกรถ เพราะเราทั้งคู่ไม่ได้คาดเข็มขัดนิรภัย“อึก!!”รู้ตัวอีกที ผมเจ็บปวดไปทั้งตัว แม้แ







