CHAPTER 4

Napanganga naman si Katrina sa pagkagulat.

"What? You don't remember?" she asked, her voice lipped with concern, her eyes searching his face for answers.

Umiling ang lalaki. Hindi kaya may amnesia siya? Nakalimutan niya ang mga nangyari at buong pagkatao niya dahil sa aksidente.

Tiningnan niya ang benda nito sa ulo, nanlaki ang mga mata niya nang makitang dumudugo iyon.

"Ah! Your wound is bleeding!" turo niya sa sugat sa noo nito. Hinawakan nito ang noo na mabilis naman niyang inalis.

"Don't touch it! Baka maimpeksyon," sabi niya.

Sumulyap ito sa kanya, muli siyang nailang sa paraan ng mga tingin nito.

"Saglit lang, diyan ka lang, huwag mong hahawakan ha," aniya na iniwan ito saglit at nagpunta sa kusina, muli niyang kinuha ang medicine kit.

Naupo siya sa tabi ng lalaki at walang imik na tinanggal ang benda nito, nilinis niya iyon at nilagyan ng bethadine.

Hindi kaya humampas nang malakas ang ulo nito kaya nagka-amnesia ang lalaki? Pero may alaala din kaya ito noong gabing may mangyari sa kanila?

"It's done, malinis na ulit," nakangiting sabi niya at tumingin sa lalaki.

Tila pinangapusan ng hangin si Katrina nang magtama ang mga mata nila nito, muli niyang napagmasdan ng ganon kalapit ang mga mata ng lalaki. Maiitim ang mga mata nito subalit matiim kung tumingin, she could also count all his eyelashes because they're too close to each other.

Muling bumilis ang tibok ng puso niya at bago pa nito marinig ang pagtambol ng dibdib niya ay mabilis siyang lumayo dito.

"Alam kong gutom ka, saglit lang ipaghahanda lang kita ng pagkain,"aniya na hindi na tumingin pa dito.

Hindi tuloy niya nakita na sinundan siya ng tingin nito hanggang sa makapasok sa kusina.

Hindi nagtagal, bumalik siya sa sala, ibinaba ni Katrina ang tray na may lamang pagkain sa center table. She cooked rice porridge for the stranger man.

"Kaya mo bang kumain?" tanong niya dito.

Hindi ito umimik kaya naman kumilos siya at kinuha ang kutsara, marahan niyang hinipan ang mainit na lugaw atsaka iniumang sa bibig nito.

"Here, isubo mo na, hindi na mainit," kaswal na sabi niya.

Hindi naman ito kumilos kaya sinulyapan niya ang lalaki.

Her heart began pounding faster.

Inirapan niya ito upang itago ang totoong nararamdaman, ibinaba niya ang kutsara at tumayo.

"Kumain ka na, tatapusin ko lang itong ginagawa ko," sabi niya na pilit na kinakalma ang sarili.

Hindi naman makapagfocus si Katrina sa kaniyang ginagawa, napakahirap gumawa lalo na kung may maya't mayang tumitingin sa kanya.

Marahas siyang nagbuntong hininga pagkuwa'y tumingin sa lalaki, napansin niyang hindi pa rin nito kinakain ang niluto niyang lugaw.

Napapalatak siya.

"Tsk, kung hindi ka gutom magpahinga ka na lang muna para mabawi ang lakas mo, I'm really busy here so feel at home," kalmadong saad kahit na parang nagwawala na ang puso niya sa loob ng kanyang rib cage.

Sa kabilang banda ay nakaramdam siya ng pagkadismaya dahil nag effort pa siyang ipagluto ito ng lugaw tapos ay hindi naman pala kakainin.

"And by the way, stop staring at me," hindi niya alam kung saan nanggaling ang lakas ng loob niyang sabihin iyon.

Saglit pa itong nakatingin sa kanya, maya maya ay tumayo ang lalaki at walang salitang naglakad.

"Saan ka pupunta?" takang tanong niya.

"I'll find a nice room so I can rest well," kaswal na saad nito. "Magkaka backache ako sa maiksing sofa na iyan," turo nito sa sofa.

Lihim na iningusan niya ang lalaki, sumobra naman yata ang pagka at home nito.

"Okay, my bad, hindi kita pinagpahinga sa maayos na kuwarto, hindi kasi kita kayang buhatin paakyat sa itaas ng bahay," paliwanag niya.

Tumalikod na ito at muling naglakad.

'Teka? Bakit ang sungit niya? Ako na nga itong tumulong? Hindi man lang nagpasalamat sa effort ko?' nag uumpisang mawala ang paghanga niya dito at mapalitan ng pagkainis.

Pero naisip niya na baka dala lang ng aksidente kaya ganon ito makitungo. Tumayo siya at sinundan ito.

"Halika sumunod ka sa akin," aniya dito na nagpatiuna sa hagdanan.

Dalawa lamang ang silid sa itaas, silid niya at silid ng kanyang mga lolo at lola noon.

Tumigil si Katrina sa tapat ng isang pinto, binuksan niya iyon at tumambad ang hindi kalakihang silid, kumpleto pa rin sa gamit ang silid na iyon at higit sa lahat ay malinis. Weekly kung maglinis doon ang caretaker ng bahay.

"Dito ka muna mamahinga, silid ito ng mga lolo at lola ko," aniya.

Walang imik itong naglakad papalapit sa malaking papag na may makapal na kutson. Nakita niyang pinagpag nito ang bed sheet.

Tumaas ang isang kilay niya.

"Mukha lang luma ang mga gamit dito pero tinitiyak kong malinis naman lahat, mayroon naglilinis nitong bahay lingguhan kaya free ito sa germs," sarkastikong saad niya.

Tumingin ito sa kanya.

"That's good to hear," sagot nito.

Nagkibit balikat siya. He sounded arrogant, but she couldn't explain why she thought it only made him more appealing. She tried to shake off the feeling, but there was something about his confidence, his swagger, that drew her in. Maybe it was the way he carried himself, like he owned the place, or maybe it was the way he spoke, like he knew exactly what he wanted and wasn't afraid to go after it. Whatever it was, it intrigued her, and she couldn't help but wonder what lay beneath his tough exterior.

Kumuha siya ng bagong kumot at unan sa loob ng cabinet pagkatapos ay ipinatong sa ibabaw ng kama.

"Maaari mong buksan ang electric fan or kung gusto mo naman iyong bintana, malamig naman dito lalo na sa gabi," mahinahon pa rin niyang sabi.

Tahimik pa rin ang lalaki kaya minabuti niyang magpaalam na dito.

"Maiwan na kita, magpahinga ka muna, bumaba ka na lang kapag nagugutom ka," aniya na naglakad na patungo sa pinto.

Isasara na lamang niya ang pinto nang marinig niyang magsalita ito.

"Thank you, Rina," maikling sabi nito.

Saglit siyang natigilan saka tumingin dito, nakita niyang nakahiga na ito at nakatalikod sa kanya.

Wala sa sariling napangiti siya.

Atleast, marunong din pala siyang magpasalamat.

"Walang anuman, rest well," aniya na maingat na isinara ang pinto.