บทที่ 4

บทที่ 4

รอยยิ้มบนใบหน้าจิ้มลิ้มไม่อาจทำให้เขาหวั่นไหวหรือคิดอะไรเกินเลยไปมากกว่านั้น เพราะในสายตาเขาพิ้งค์คือเด็กคนหนึ่งที่เจ้านายมอบหมายหน้าที่ให้ดูและ และเขาคือคนที่แฟรงค์ไว้ใจที่สุด

“อยากกินเฟรนช์ฟรายด์ ป้อนด้วยพิ้งค์ไม่มีมือหยิบแล้ว” บอดี้การ์ดหนุ่มหันมองทางซ้ายและขวาก่อนที่จะหยิบเฟรนซ์ฟรายด์มาป้อนใส่ปากหญิงสาว “อร่อย..”

“รีบกินเถอะครับ”

“รีบกินเดี๋ยวก็ติดคอ”

“ทำแบบนี้ไม่เหมาะ อย่าขอให้ผมทำแบบนี้อีก” เธอยังยิ้มหน้าบานเพราะการกระทำของเทนต์มันสวนทางกับคำพูด แม้จะดุเธอแต่มือเขาไม่ว่างเว้นในการหยิบเฟรนช์ฟรายด์ป้อนใส่ปากเลยจนกระทั่งโฮปกับวอร์เดินกลับมานั่งลงบนม้านั่งข้างพิ้งค์

“เลอะหมดแล้ว มาเดี๋ยวเช็ดให้” ด้วยความที่ไม่ได้มองวิ่งที่อยู่ในมือเทนต์วอร์จึงหยิบทิชชูไปหมายจะเช็ดปากให้พิ้งค์ จังหวะที่เอี้ยวตัวมาแต่กลับต้องชะงักทุกการกระทำเพราะเขาเหลือบเห็นทิชชูในมือเทนต์และรู้สึกเสียวสันหลังวาบเหมือนกำลังถูกจ้องด้วยรังสีอำมหิต “เออเช็ดเองดีกว่า”

“เอ้า!” คนตัวเล็กตั้งท่าจะเอียงหน้าให้ก็หลุดเสียงอถทานเมื่อเห็นโฮปกลับไปนั่งตัวตรงแถมยังเอาทิชชูซับเหงื่อให้ตัวเองหน้าตาเฉย แต่พอช้อนตามองคนตรงก็พอเข้าใจอะไรหลายอย่าง “พิ้งค์อิ่มแล้ว” แฮมเบอร์เกอร์ที่พร่องลงไปนิดหน่อยถูกวางลงในกล่องเฟรนช์ฟรายด์ หญิงสาวหยิบแก้วน้ำหวานมาดูดกินแทนน้ำเปล่า

“อิ่มแล้วไปไหนต่อ” วอร์ถาม

“ไม่รู้ แต่ยังไม่อยากกลับบ้าน”

“งั้นก็กลับบ้าน” ทุกคนหันขวับมามองเจ้าของคำพูดด้วยความงงงวย เมื่อครู่เธอเพิ่งบอกว่าไม่อยากกลับบ้านแต่เขากลับบอกว่าให้กลับบ้านเนี่ยนะ

“อะไรกัน เมื่อกี้พิ้งค์บอกว่ายังไม่อยากกลับบ้าน”

“ตอนนี้ก็มืดแล้ว เดี๋ยวนายหญิงจะดุเอานะครับ”

“หม่าม้าไม่ดุหรอกถ้ามากับเทนต์”

“…” ชายหนุ่มก้มมองคนตรงหน้าก่อนจะเดินไปหยิบกระเป๋าสะพายของพิ้งค์มาแล้วเชิดหน้าไปทางรถยนต์ซึ่งจอดอยู่ไม่ไกลมากนัก

“โอเค กลับก็กลับ” เธอหันไปโบกมือลาเพื่อนแล้วเดินตามกลับลูกน้องหนุ่มมาจนถึงรถ “หนูยอมอ่อนข้อให้เพราะวันนี้เทนต์ทำตัวน่ารักเป็นที่พอใจหนูหรอกนะ”

“ครับ” แม้เขาจะไม่ได้แสดงความรู้สึกมากมายแต่ก็เป็นที่พอใจมากกว่าวันที่ผ่านมามาก พิ้งค์ก้าวเข้ามานั่งเบาะข้างคนขับเช่นเคย เมื่อเทนต์เข้ามานั่งประจำเบาะคนขับแล้วเธอก็ถือวิสาสะเขยิบตัวไปใกล้ ๆ แล้วเอาศีรษะพิงต้นแขนแกร่ง มือเรียวบางสอดประสานกับมือหนาแนบแน่น “เคยบอกแล้วว่ามันไม่เหมาะ”

“ความสุขของหนูมีแค่นี้ ไม่ตามใจหน่อยเหรอ” น้ำเสียงและแววตาเธอออกอ้อนเขาอย่างมาก ถึงอย่างนั้นเทนต์ก็ไม่มีทีท่าว่าจะใจอ่อนง่าย ๆ เขาจ้องมองเธอด้วยสายตาดุดันเป็นเชิงออกคำสั่งกลาย ๆ ว่าให้เธอกลับไปนั่งที่ตัวเองดี ๆ “ก็ได้ ไม่ทำแล้วก็ได้ค่ะ” ใบหน้าจิ้มลิ้มพลันบูดบึ้งแล้วกลับมานั่งตัวตรงพร้อมกับคาดเข็มขัดนิรภัยเองเรียบร้อย เทนต์ส่ายหน้าไปมาเบา ๆ ก่อนจะขับรถออกมาช้า ๆ ระหว่างทางภายในรถถูกกดดันด้วยความเงียบ แต่คนที่รู้สึกอึดอัดกลับเป็นพิ้งค์เองเสียมากกว่า

“อยากกินอะไรไหมครับ”

“…” คนถูกถามกอดอกทำหน้าบึ้งตึง

“ถ้าไม่ตอบ ผมเข้าบ้านเลยนะ” เขาไม่รอช้าก้เลี้ยวเข้ามาในซอยแล้วขับตรงไปที่คฤหาสน์หลังใหญ่ ครั้นได้ยินเสียงคนข้างกายถอนหายใจฟึดฟัดแต่ก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนัก พอรถจอดปุ๊บคนตัวเล็กก็เปิดประตูก้าวลงจากรถทันที

“พี่ไปทำอะไรให้คุณหนูโกรธอีกเนี่ย” ลุกน้องคนสนิทเขาเอ่ยถามอย่างสงสัย แต่ถูกเทนต์เหลือบตามองด้วยแววตาดุดันเขาจึงปิดปากเงียบแล้วเอาของที่อยู่ในรถเข้าบ้าน

“ไง หน้าบูดบึ้งเข้าบ้านอย่างนั้น คงไม่ได้ขัดใจหนูพิ้งค์ใช่ไหม” แฟรงค์เดินเข้ามาถามลูกน้องคนสนิทที่เพิ่งเดินเข้ามาในบ้าน เทนต์ก้มศีรษะทำความเคารพผู้เป็นนายแล้วจึงเอ่ยตอบ

“คุณหนูเอาแต่ใจกับผมจนผมรู้สึกชินแล้วครับ เลยไม่รีู้ว่าทำอะไรขัดใจคุณหนูไหม"

“สมกับหนูพิ้งค์เรียกมึงว่าแท่งปูน หัดทำตัวอ่อนโยนหน่อย” บอดี้การ์ดหนุ่มเงยหน้าสบตากับเจ้านาย

“ผมก็เป็นแบบนี้มานานแล้ว"

“อืม ๆ คร้านจะเถียงกับมึง ไปพักไป” ผู้เป็นนายสะบัดมือไล่ลูกน้องคนสนิท เทนต์ทำความเคารพแล้วเดินรออกมาจากห้องโถงใหญ่ เขาตรงไปยังห้องพักบอดี้การ์ดเพื่อหาน้ำเย็น ๆ สักแก้วดื่มดับกระหาย

01:30

ช่วงดึกที่เงียบสงัด ร่างบางในชุดนอนกระโปรงลายการ์ตูนสีหวานเดินลงมาชั้นล่างเพื่อหาของกินในยามดึก เธอเดินเข้ามาในห้องครัวพร้อมกับกวาดสายตามองหาของกิน ทว่าในห้องครัวกลับว่างเปล่า มีแต่ของสดและของที่ยังไม่ทันได้ปรุงสุก เเสียงถอนหายใจดังขึ้นสองครั้งหลังจากนั้นเธอจึงเปิดตู้เย็นหยิบหมูสดกับผักสดออกมา พิจารณาอยู่นานว่าหมูกับผักที่หยิบออกมาจะทำอะไรกินดี สุดท้ายก็หนีไม่พ้นเมนูง่าย ๆ คือต้มบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปกิน

“อยู่สูงจัง หม่าม้าหยิบได้ไงเนี่ย” หญิงสาวพึมพำเสียงเบาพร้อมกับเอื้อมมือหยิบหม้อต้มที่อยู่เหนือศีรษะเธอไป จังหวะที่มือกำลังจะเอื้อมถึงกลับมีมือใครบางคนเอื้อมไปหยิบก่อน เธอตกใจจนเผลอกรีดร้องออกมา พอหันมามองคนที่ยืนซ้อนอยู่ด้านหลังความหวาดกลัวเมื่อครู่ก็พลันหายไป

“ดึกแล้ว ไม่กลัวหน้าบวมหรือไงครับ”

“หิว” เธอตอบเขาสั้น ๆ

“แล้วจะทำอะไร” น้ำเสียงที่เปล่งออกมาเย็นชาสุด ๆ แต่เธอไม่ได้ตอบในทันทีแต่กลับชี้นิ้วไปที่ซองบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปแทน “ทำเป็น?” คราวนี้เทนต์เป็นฝ่ายเลิกคิ้วถามพลางเหลือบตามองของสดที่เธอเอาออกมา

“ก็..ทำเป็น”

“งั้นนั่งอยู่เฉย ๆ พอเดี๋ยวผมทำให้”

“อ๊ะ!” ร่างเล็กถูกอุ้มขึ้นมานั่งบนเคาน์เตอร์ ทำให้ใบหน้าเธออยู่เหนือใบหน้าคมคาย ปลายจมูกเล็กสัมผัสกับติ่งหูชายหนุ่มในจังหวะที่เขาอุ้มเธอขึ้น เธอจำกลิ่นครีมอาบน้ำที่เทนต์ใช้เป็นประจำได้ดี “ทำไมนอนดึก” พิ้งค์เอ่ยถามเมื่อคนตรงหน้าไม่ยอมผละตัวออกไปจากเธอสักที

“เพราะรู้ว่าใครบางคนจะลงมาหาอะไรกินตอนดึก"

“เชอะ!” ริมฝีปากจิ้มลิ้มเบะคว่ำ

“รอแป๊บหนึ่งนะครับ” บอดี้การ์ดหนุ่มตั้งท่าจะหันหลังให้คนตัวเล็กแต่กลับถูกมือเรียวบางกระชากคอเสื้อไว้เขาจึงต้องหันมามองหน้าพิ้งค์

“ถ้าหนูรอไม่ไหวล่ะ..” เสียงหวานกระซิบข้างใบหู

“ก็ต้องรอ เพราะเด็กดีต้องรอได้”

“อยากเป็นเด็กดื้อขึ้นมาเลยค่ะ เพราะเด็กดื้อจะได้รับการใส่ใจจากผู้ใหญ่มากกว่าเด็กดี”

“ใครบอกว่าเด็กดื้อจะได้รับความใส่ใจ” เทนต์แสยะยิ้มมุมปากถามกลับ

“ขนาดหนูดื้อเทนต์ยังตามใจเลย หรือไม่จริง อ๊ะ!” จู่ ๆ คนตรงหน้าก็ใช้ปลายนิ้วชี้ตีปลายจมูกเธอแล้วหันกลับไปต้มบะหมี่ให้กิน ตอนนี้หัวใจดวงน้อยเต้นแรงอย่างบ้าคลั่ง เพียงได้มองเขาจากทางด้านหลัง ความสุขก็เพิ่มทวีโดยไม่ต้องทำอะไรมากมายเลย