LOGIN"นาย ว่าอะไรนะ"
"ค่าตัวเธอเท่าไหร่"
"หะ...ห้าหมื่น"
"เยอะไป"
"แต่ฉันจำเป็นต้องใช้เงินเท่านี้ ถ้าไม่ได้ ฉันไม่ขาย"
"ขาย? หึ ใช้คำได้ตรงดี งั้นบอกหน่อย มีเหตุผลอะไรถึงต้องใช้เงินเยอะขนาดนั้น"
เรย์เดินเข้ามาใกล้ฉันอีกก้าว
"เธอเองก็เรียนจบแล้ว ทำไมไม่หาเงินวิธีอื่น"
"ฉันหางานทำไม่ได้ ฉันจำเป็นจริงๆ ฉันต้องใช้เงิน"
เหตุผลนี้ฉันพูดจริงๆไม่ได้โกหก แต่สิ่งที่ฉันไม่ได้บอกไป คือถ้าไม่ใช่เรย์ ฉันก็คงไม่ยอมขาย ฉันเองก็ไม่รู้ว่าทำไม
"งั้นเราคงต้องตกลงอะไรกันอีกนิดหน่อย เพราะฉันไม่ใช่สถานสงเคราะห์ ฉันไม่ให้อะไรใครฟรีๆ แล้วถ้าจะให้ ฉันต้องได้คุ้มเสีย"
"จะอะไรฉันก็ยอมทั้งนั้น นายว่ามาเลย"
"ไปคุยกันที่คอนโดฉัน"
เรย์พูดจบก็ลากฉันออกจากห้องน้ำ คราวนี้มีคนอยู่ในห้องน้ำหญิง แต่เรย์ไม่สนใจ ยังคงดึงฉันไปตามแรง เขาคงไม่รู้ว่าฉันอายจนแทบจะเอาปี๊บคลุมหัวอยู่แล้ว ...หญิงชายอยู่ด้วยกันในห้องน้ำ คนที่เห็นเขาคงไม่คิดว่าเราชวนกันเข้าไปเล่นเป่ากบกันหรอกใช่มั้ย(-...-!?)
-NALIN END
@CONDO (คอนโดเรย์)
"เข้ามาสิ ยืนนิ่งอยู่ทำไม"
ผมบอกนลินหลังจากที่เปิดประตูห้องแล้วเดินนำเข้ามาแล้ว แต่เธอก็ยังยืนก้มหน้าก้มตาอยู่หน้าประตู ตอนโดนผมยัดใส่รถมานลินก็นั่งนิ่งมาตลอดทาง ไม่พูดไม่จาสักคำ นี่ผมยังแอบคิดเลย ว่ายัยนี่เป็นคนหรือท่อนไม้กันแน่!!!?
"เอ่อ ฉัน...อุ๊ย!"
ผมไม่รอให้นลินพูดจบ เธอไม่เดินเข้ามาดีๆ ผมก็ลากเข้ามาซะเลย จริงสิ เมื่อกี้ที่ผับตอนเห็นหน้านลินชัดๆผมตกใจนะ ไม่คิดว่าเธอจะเป็นคนเดียวกับยัยเซ่อซ่าที่ถอยหลังมาชนผมที่มหาลัยเมื่อวันรับปริญญา หึ! แปลกมั้ยล่ะครับที่ผมดันจำเธอได้ ผมเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม ทั้งๆที่ความจริงผมก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรกับเรื่องวันนั้นเลยสักนิด
"ชักช้า เสียเวลา"
ผมลากเธอเข้ามาจนถึงห้องนอน แอบเห็นเธอตาเหลือกตาลานเหมือนกัน แต่ผมก็ไม่ได้สนใจอะไรมาก ขึ้นชื่อว่าเป็นผู้หญิงที่กล้าทักไลน์มาขอนอนกับผมแถมยังขอค่าตัว ผมคงไม่คิดว่าเธอจะยังบริสุทธิ์ผุดผ่องอย่างที่เธอแสดงออกอยู่ตอนนี้หรอก
"เอ่อ นายบอกว่าจะคุยอะไรกับฉันนิดหน่อย คะ...คุยอะไรเหรอ"
"ข้อตกลง"
เธอมองแล้วคิ้วขมวดกับสิ่งที่ผมพูดออกไป งั้นผมก็ต้องตอบให้สินะ
"ห้าหมื่นสำหรับคืนเดียวมันเยอะเกินไป"
"นายหมายความว่าไง"
"อาทิตย์นึงสำหรับห้าหมื่น หลังจากนั้น ทางใครทางมัน"
ผมบอกเธอไปพร้อมกับเดินเข้าหานลินอีกหนึ่งก้าว ผมไม่รู้ว่าไอ้สายตาที่เธอมองผมมันคือยังไง แต่ผมจำเป็นต้องสนใจด้วยเหรอ ก็เคยบอกไปแล้ว ว่าอย่างผมไม่เคยสนใจความรู้สึกใคร
"จะได้เงินเร็วหรือช้า ขึ้นอยู่กับความเร็วในการตัดสินใจของเธอ"
ตอนนี้บอกตรงๆผมจ้องนลินตาไม่กะพริบ ไม่รู้เธอคิดอะไรอยู่ ส่วนผมน่ะเหรอ คิดว่ากำลังถูกใจเธอนะ ตอนเจอครั้งแรกไม่ได้คิดอะไร แต่พอวันนี้ได้เห็นหน้าชัดๆมันรู้สึกอยากส่งเรย์น้อยของผมเข้าไปในตัวเธอชะมัด อยากกระแทกแรงๆให้เธอครางจนลืมหายใจไปเลย อยากรู้ว่าลีลากับเสียงครางของผู้หญิงหุ่นน่าฟัดตรงหน้าผมมันจะเด็ดขนาดไหน คอยดูนะ ผมจะกระแทกสักวันละสิบยกอัพเลยเป็นไง แม่งเอาให้หลวมไปเลย และนั่นคือเหตุผล ที่ว่าทำไมผมถึงยื่นข้อเสนอให้เธออยู่กับผมตั้งอาทิตย์นึง ทั้งๆที่ห้าหมื่นสำหรับคืนเดียว มันไม่ได้แพงอะไรนักหรอก แลกกับความสุข ผมทุ่มได้อยู่แล้ว
"อืม ฉันตกลง"
"หึ!"
อย่างที่ผมคิดไว้ไม่มีผิด ว่าแล้วเชียว ข้อเสนอโคตรคุ้มขนาดนี้ ใครจะไม่เอา นี่ผมอุตส่าห์ให้ข้อเสนอพิเศษกับเธอเป็นคนแรกเลยนะ เธอเป็นคนแรก ที่ไม่ใช่คืนเดียวจบ แต่เดี๋ยวนะ ผมยังมีอะไรค้างคาอยู่อีกนิด ไอ้เรื่องที่เธอบอกผมว่าจำเป็นต้องใช้เงิน หรือเป็นเพราะว่า
"ตกอับจนต้องขายตัวเลยเหรอ"
ผมถามออกไปด้วยน้ำเสียงนิ่งๆแกมเย้ยหยันเธอนิดหน่อย ส่วนเธอก็เงยมองหน้าผม เม้มปากเหมือนทำใจอะไรสักอย่างแล้วพยักหน้า
"อืม"
"แล้วที่แอดไลน์มานี่ต้องการแบบนี้โดยเฉพาะ?"
อันนี้ผมถามย้ำอีกทีเพื่อพิสูจน์ความแน่ใจ
"อืม"
"งั้นแก้ผ้า แล้วขึ้นเตียง"
"เอ่อ ขอ ขอค่าตัวก่อนได้มั้ย"
ฮึ! สาบานว่าผมไม่ได้หูฝาดใช่มั้ย บอกตรงๆ ผมคิดไม่ถึง ว่าหน้าตาใสซื่ออย่างนลินจะใจกล้าขนาดนี้
"กลัวฉันเบี้ยวเหรอ"
"เปล่า แต่เสร็จงานแล้ว ฉันจะได้ไม่ต้องรอ"
"หมายความว่าไง ก็บอกแล้วว่าอาทิตย์นึง แต่เธอพูดเหมือนเสร็จคืนนี้แล้วจะไปเลย บอกไว้ก่อนนะ ว่าถ้าคิดจะชิ่ง ฉันเล่นเธอแน่"
"เอ่อ ฉันเปล่า แต่ ฉะ...ฉันต้องใช้เงินพรุ่งนี้"
ตอนนี้ผมไม่สนใจหรอกว่าเธอจะใช้เงินอะไรวันไหน รู้แต่ว่าผมเริ่มไม่สบอารมณ์ว่ะ เธอกำลังขัดใจผม ซึ่งผมไม่ชอบ แล้วถ้าเธอไม่มีเหตุผลน่าฟังๆให้ผมนะ รับรอง เธอเจอฤทธิ์ผมแน่!!!
"เอาอย่างนี้ พรุ่งนี้ฉันสัญญา ว่าจะกลับมา จะกลับมา เอ่อ มาทำหน้าที่ให้ครบ"
"คำพูดมันค้ำประกันอะไรไม่ได้"
"งั้นนายจะให้ทำยังไงก็บอกมา เพื่อเป็นการยืนยัน ว่าฉันจะไม่เบี้ยวนาย"
จริงสินะ แล้วผมจะให้เธอทำยังไงดีล่ะ???!
"ตอนนี้ยังคิดไม่ออก แต่ถ้าได้ออกกำลัง คงพอนึกอะไรออกขึ้นมาบ้าง"
ผมมองเธอด้วยสายตาหิวกระหายชัดเจนเลยตอนนี้ ผมไม่รู้นะว่ามันน่ากลัวหรือไง เธอถึงได้หน้าซีดเอาซะขนาดนั้น
"นี่นายหมายถึง"
"แก้ผ้า แล้วขึ้นเตียง เดี๋ยวนี้"
"เอ่อ ฉัน"
เธอทำท่าเหมือนยังไม่พร้อม แต่ผมพร้อมซะยิ่งกว่าพร้อมว่ะ
"ฉันบอกว่าเดี๋ยวนี้"
ผมกดเสียงต่ำแล้วก้าวเข้าไปใกล้เธอเรื่อยๆ
"เออะ เอ่อ อือ อืม...ว้าย!"
เธอถอยหลังหนีผมจนเผลอล้มลงบนเตียงในท่านั่ง นลินตอนนี้หน้าซีดตัวสั่นอย่างกับผมเป็นหมีควายตกมันงั้นแหละ
"แก้สักที ชักช้าเสียเวลา"
"อือ อืม ตะ...แต่นายหยุดเดินก่อนได้มั้ย"
"ทำไม กลัวอะไร"
"ฉัน ฉะ...ฉันเปล่า แต่ มัน มันไม่ถนัด"
เอาวะ ผมจะยอมตามใจเธอก็ได้
"เรื่องมาก"
ผมส่งสายตาไม่พอใจใส่นลินไปหนึ่งที แต่ก็ยอมหยุดเดิน รอดูเธอแก้ผ้าของตัวเองไปนิ่งๆ แต่ทำไมวะ ทำไม เธอจะมือสั่นเพื่อ?
"ถามจริงเถอะ นี่แอ๊บหรือของจริง"
"นะ...นายพูดอะไร"
"พูดสิ่งที่เธอทำ มันเหมือนเธอกลัวฉัน ทำเหมือนไม่มีประสบการณ์ หรือเธออยากอัพค่าตัว เลยแอ๊คติ้งว่าบริสุทธิ์"
"ฉันเปล่านะ"
เห้ย! เดี๋ยวนะ เธอมองผมแล้วทำหน้าจะร้องไห้ แล้วผมพูดอะไรผิดเหรอ ก็ผมคิดแบบนั้นจริงๆ
"ช่างเหอะ รีบๆถอดดีกว่า ฉันอยากลองสินค้าอย่างเธอจะแย่ อยากรู้ว่าคุณภาพจะคุ้มราคารึเปล่า"
"อืม"
นลินพยักหน้าแล้วเอาแต่ก้มหน้าถอดเสื้อไป ผมรู้สึกว่าเธอตัวสั่นๆผิดปกติ มีบางอย่างแผ่ออกมาจากตัวเธอซึ่งผมไม่รู้หรอกว่าคืออะไร รู้แต่ว่าเนินอกเธอโคตรขาวเลย เพราะเธอกำลังถอดเสื้อที่เธอใส่ออก ทีนี้ก็เหลือแค่เสื้อชั้นใน
"สวยดีนะ"
ผมบอกเธอไปนิ่งๆ ก็นมเธอมันสวยจริงๆนี่ครับ ผมเห็นของผู้หญิงมาก็หลายคน ของนลินเป็นคนแรกเลยนะที่ผมชม แต่เธอกลับตกใจซะงั้น แต่ก็นะ ตกใจไม่ตกใจก็ช่างแม่งเหอะ
"กางเกงด้วยสิ"
ตอนนี้ท่อนบนเธอเปลือยจนผมแทบระงับอารมณ์ไว้ไม่อยู่ ข้างบนอวบอิ่มขนาดนี้ แล้วข้างล่างจะขนาดไหนวะ!?
ขณะที่ผมยืนรอลุ้นอยู่ว่าเมื่อไหร่ไอ้กางเกงในตัวบางๆของเธอมันจะหลุดออกสักที นลินก็ถอดไปเรื่อยๆช้าๆ ผมไม่รู้หรอกว่าไอ้ท่าทางกระดากอายนั้นมันคือยังไง ไม่รู้ว่าอายจริงหรือนลินจงใจยั่วผม แต่ผมรู้อย่างนึง ว่าตอนนี้ลูกชายผมมันเริ่มใหญ่โตคับกางเกงแล้วล่ะ
"กว่าจะเสร็จได้ ทีนี้ก็ขึ้นไปนอนบนเตียงสิ"
"อือ อืม"
นลินพยักหน้าแล้วไปนอนบนเตียง หึ! ว่าง่ายแบบนี้สิดี ผมชอบ
"หนีบขาทำไม อ้าสิ"
ผมดุเธอไปพร้อมสายตา เพราะเธอหนีบหว่างขาติดกันซะแน่น แล้วแบบนี้ผมจะเห็นอะไรล่ะ ยิ่งตรงนั้นมันเป็นส่วนสำคัญที่ผมต้องใช้งานซะด้วย
"บอกให้อ้า"
ผมพูดช้าๆเสียงนิ่งๆ ชัดถ้อยชัดคำแล้วถอดเข็มขัดดึงกางเกงตัวเองไปพลาง ตอนนี้นลินก็ยังหน้าซีดอยู่นะ แต่ช่างแม่ง ผมไม่สนใจ ผมจ่ายเงิน และเธอเป็นสินค้า สรุปง่ายๆ คือคืนนี้และคืนถัดไปอีก6คืน ผมต้องมีเธอมาครางใต้ร่างผม
"เรย์!"
ผมไม่รู้เธออุทานเรียกชื่อผมแล้วดันตัวเองถอยหลังไปชิดหัวเตียงทำไม กะอิแค่ลูกชายผมมันเด้งชูชันออกมาต่อหน้าต่อตาเธอ
"เธอรู้ใช่มั้ยว่าต้องทำให้มันสงบ"
"เปล๊า คนอย่างเกรซไม่เที่ยวค่ะ แต่มาล่าผู้"ฉันคิดไม่ถึงว่าเกรซจะรู้จักคนพวกนี้นะ แต่ฟังจากคำพูดแล้ว น่าจะสนิทสนมกันในระดับนึงเลยอ่ะ"แหม พูดกันตรงๆอย่างงี้ คนเคยร่วมเรียงเคียงหมอนอย่างฉันก็น้อยใจแย่อ่ะดิ""ถุ๊ย! ไอ้เหี้ยเชนทร์ ทำเป็นพูดนะไอ้สัส"เสียงผู้ชายอีกคนแทรกขึ้นมา เอ๊ะ ชื่อเชนทร์เหรอ ชื่อนี้ฉันว่าคุ้นๆนะ เหมือนเคยได้ยินดาวพูด"นี่ลิน ไม่เงยหน้าไปคุยกับเจ้านายหน่อยเหรอ คิๆ"ดาวสะกิดฉันแล้วกระซิบบอกเบาๆ หรือจะเป็นไอ้ประโยคนี้ ที่ดาวตั้งใจจะพูดกับฉันเมื่อกี้"เจ้านาย?"ฉันหันไปมองดาวแล้วคิ้วขมวด สุดท้ายฉันก็ไม่มีทางเลือก ความอยากรู้มันทำให้ต้องหันกลับไปมองคนที่โต๊ะโดยปริยาย หัวใจแทบหยุดเต้นไปโดยปริยายเหมือนกัน ในเมื่อตรงหน้าฉัน ใช่แล้ว ฉันเห็นเรย์ แถมเขากำลังจ้องฉันอยู่ตาไม่กะพริบเลย ส่วนฉันเหรอ แค่เห็นเขาฉันก็ก้มหน้าแทบไม่ทัน ฉันไม่กล้าสบตาเขาเลย มันรู้สึกเสียวสันหลังวาบยังไงไม่รู้"ไงยะลิน นี่ไง ที่ฉันบอกว่าแกเก็บเงียบ"เกรซหันมาพูดกับฉันยิ้มๆ "เปล่าซะหน่อย"ฉันตอบไปไม่เต็มเสียงเท่าไหร่ บอกตรงๆฉันยังกลัวเรย์ไม่หาย เขามองฉันเหมือนฉันทำอะไรผิด หรือว่าเขาจะโกรธ ที่ฉันออกมาข้างน
ผมแทรกมันคืนบ้าง หมั่นไส้มันแม่ง ไม่เคยเลย ไม่เคยมีอะไรที่ผมปิดไอ้สองตัวนี่ได้มิดเลยเอาจริงๆ"รู้ดีก็ดีกว่าไม่รู้เว้ยเพื่อน ยังไงวะ คราวนี้สาวคนไหนอ่ะ""นั่นดิ อ๊ะๆ หรือว่าสาวคนที่มึงลงทุนแท็กเฟสวะ แม่งคนนี้เอาจริงเหรอครับสัส ถึงได้เปิดตัวซะแบบว่าๆโนแคร์สื่ออ่ะ""ไม่เสือก!"ผมถลึงตาใส่ขนาดนี้ ไอ้สองตัวแม่งยังหัวเราะ"ไม่เสือกไม่ได้หรอกเว้ย มึงลืมไปแล้วเหรอ ว่าเรื่องมึงก็เหมือนเรื่องพวกกู เพราะฉะนั้น บอกกูสองคนมาเดี๋ยวนี้เว้ย ว่าคนนี้มึงเอาจริงหรือหมาหยอกไก่""แค่เบื่อช้ากว่าคนอื่น""แล้วน้องริต้าที่มึงนัดมาวันนี้ล่ะวะ นี่หรือว่ามึง""เออ""แม่งสารเลว"ไอ้เชนทร์สวนผมแบบไม่ต้องคิด"อย่างกับพวกมึงเลวน้อยกว่ากู""อ้าวสัส อย่าเพิ่งพาดพิง แม่งเอาเรื่องมึงให้จบก่อนเว้ย""เออ นั่นดิๆ สรุปคือกับน้องริต้านี่มึงจะเอาคืนนี้ แต่น้องลินอะไรสักอย่างนี่เก็บไว้กินยามดึกเหรอวะ"ไอ้สองตัวยังสอดไม่เลิกครับ แต่ผมไม่ตอบมันหรอก รำคาญ ก็มันเดาถูกแล้ว จะตอบให้เปลืองน้ำลายเพื่อ??? ผมเอาปากไว้เทเหล้าใส่อย่างตอนนี้ยังจะดีกว่าหึ ตอนนี้กำลังด่าว่าผมเลวอยู่ใช่มั้ย งั้นก็ตามนั้นแหละครับ พวกคุณคิดถูกแล้ว ริต้าอ่ะ ผม
3 ทุ่ม@CONDO"คืนนี้เธอนอนก่อนเลย ฉันมีนัดกับพวกไอ้เจ ถือว่าคืนนี้ฉันยกผลประโยชน์ให้เธอแล้วกัน"เรย์บอกฉันนิ่งๆ เสร็จแล้วก็เดินเข้าไปอาบน้ำ มีแต่ฉันที่ยืนนิ่งอยู่คนเดียว"ยกผลประโยชน์เหรอ ทั้งๆที่นายเคยบอกว่าจะไม่ยอมขาดทุนเนี่ยนะ"ฉันถามตัวเอง แล้วอยู่ๆไลน์ก็เด้ง แต่เดี๋ยวก่อนนะ! มันไม่ใช่ของฉันนี่นา "ของนายเหรอ"ฉันคิ้วขมวดแล้วลูกกะตาก็บังเอิญเหลือบไปเห็นโทรศัพท์ของเรย์วางอยู่บนโต๊ะพอดี เท้าฉันเริ่มขยับเข้าไปหามันโดยอัตโนมัติเพราะความอยากรู้ บวกกับลางสังหรณ์บางอย่าง บางอย่างที่คิดว่าไม่ค่อยจะดีต่อใจฉันสักเท่าไหร่ แต่จะหยุดสอดรู้สอดเห็นโทรศัพท์เรย์ตอนนี้ก็คงไม่ทันแล้ว เพราะมือฉันหยิบมันขึ้นมาแล้ว และตาฉันกำลังไล่มองบางอย่างในหน้าจอLINE Rita: เรย์ เดี๋ยวริต้าถึงแล้วไลน์หานะRita: เออ โต๊ะไหนแล้วอ่ะเรย์ คือริต้าลืม "ริต้าเหรอ"ตอนนี้ฉันรู้สึกว่ามือตัวเองเริ่มสั่นแล้วล่ะ"นายยกผลประโยชน์ให้ฉัน หรือว่านายเบื่อฉันแล้วกันแน่นะเรย์"ตอนนี้ไม่ใช่แค่มือฉันที่ออกอาการ แต่เบ้าตาฉันก็เริ่มร้อนแล้วด้วย มันปวดหนึบๆที่อกซ้ายยังไงบอกไม่ถูก ทั้งๆที่ฉันไม่ควรจะมีความรู้สึกแบบนี้เกิดขึ้นเลย"อย่าสำ
ตึ๊ง! ตึ๊งๆ! ตึ๊งๆๆๆ!เสียงไลน์ดังรัวๆ ฉันเลยหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ฉันถึงได้รู้ว่าที่แท้ก็คือไลน์กลุ่มเรย์นี่เอง จริงสินะ ฉันคงยังไม่ได้บอก ว่าตั้งแต่วันนั้นที่ฉันกระโจนขึ้นรถเรย์(เพราะโดนขู่)ตอนนี้ก็ผ่านมาเกือบจะครบอาทิตย์นึงแล้วล่ะ และมันเหลืออีก 2 วันฉันก็จะหมดพันธะกับเรย์ หมดทั้งงานตอนกลางวันและกลางคืน ถ้าถามว่าฉันดีใจมั้ย ฉันก็ดีใจนะ แต่ลึกๆมันรู้สึกหวิวๆยังไงไม่รู้ ในเมื่อไอ้ใจไม่รักดีของฉันมันเริ่มชินกับการที่มีเรย์นอนกอดทุกคืนซะแล้วน่ะสิ ฉันชินง่ายมากเลยใช่มั้ย ฉันยอมรับ ฉันมันก็ง่ายจริงๆนั่นแหละ--!!!"ไม่เอาน่าลิน อย่าฟุ้งซ่านสิ"ฉันพยายามปลอบตัวเองเบาๆ พยายามยิ้มเข้าไว้ แต่เอ๊ะ! ฉันลืมไปเลย เมื่อกี้ที่ไลน์เรย์เด้ง ฉันเห็นอะไรไม่สบายๆนะ แป๊บนะ ฉันขอดูใหม่อีกทีRay____ GP.Today👤R.ay(Photo)👤cd124@___เรย์ เป็นไรอ่ะ 👤GiFFF-zyyyyyyพี่เรย์ งื้อออ ไม่สบายเหรอคะ 👤Kkeithอุ๊ย พี่เรย์ ให้น้องไปช่วยดูแลถึงเตียงดีมั้ยค้าาา👤C.inเรย์ ไม่สบายจริงๆเหรอ 👤Fhgaaaนั่นสิเรย์ ว่าแล้วเชียว ทำไมนายหายไปหลายวัน👤PINKนั่นดิ👤wi"""""ใช่ๆ👤cannn'Dyyyอือ คิดถึงพี่เรย์น้าาาา*O*?
"ฉันถามว่า...อุ๊ย!"เรย์กดไหล่ฉันให้น่ะลงข้างๆโดยที่ไม่บอกฉันสักคำ พอฉันทำท่าจะอ้าปากพูดเขาก็ชิงหันหน้านิ่งๆมาขู่ฉันซะก่อน ก่อนเสียงนิ่งๆดุๆจะตามมา"หยุดก่อกวนประสาทหูฉันสักที รำคาญ ใกล้ขนาดนี้ คงเข้าใจนะ"พูดจบเรย์ก็หันกลับไปนั่งตรงๆแล้วสนใจแต่หน้าจอไอโฟนต่อไป ส่วนฉันน่ะเหรอ ก็เงิบไปตามระเบียบไง สรุปคือฉันทำอะไรเรย์ไม่ได้เลยสินะ ขนาดฉันแค่จะเอาเรื่องเขาเรื่องที่เขาด่าฉันว่าเป็นตัวมีเขา แต่สุดท้ายเขาก็กลับทำให้ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองผิดซะงั้น รู้ซึ้งเลยแหละทีนี้ ว่าวิธีใช้ชีวิตเวลาอยู่ใกล้เขา คือควรนั่งเงียบๆและงดใช้เสียง เพราะงั้นฉันก็เลยเงียบไปจนเรย์กินใกล้จะเสร็จ ส่วนฉันไม่หิวเลยไม่กิน เรย์ก็ไม่เซ้าซี้ สุดท้ายฉันเลยนั่งเล่นโซเชียลของฉันไปคนเดียว พยายามทำตัวเหมือนตัวเองเป็นฝุ่นละอองแล้วกัน ให้เขารู้สึกว่าตรงนี้มันไม่มีฉัน เขาจะได้ไม่รำคาญ...แชะ!ฉันหันไปมองแทบไม่ทันเพราะได้ยินเสียงกดชัตเตอร์ เห็นเรย์กำลังหันหน้าจอโทรศัพท์กลับไปมองบางอย่างในหน้าจอพอดี และฉันมีลางสังหรณ์ว่าสิ่งที่เขามองมันคือฉันแน่ๆ"นายถ่ายรูปฉันเหรอ"ฉันถามเรย์เบาๆ และสิ่งที่เขาตอบมาคือ"ใครใช้ให้เสียมารยาท""เสียมา
สุดท้ายฉันก็ยอมเปิดเสื้อให้ดู เรย์ก็ดูด้วยสายตาแบบไหนฉันไม่รู้ รู้แต่เรย์โน้มตัวเข้ามาใกล้มาก เขาไม่รู้หรือไงนะ ว่าฉันใจสั่น ฉันอ่อนไหว ยิ่งกับเขาด้วยแล้ว หัวใจฉันมันก็ยิ่งไม่อยู่กับเนื้อกับตัว มันฟังดูเหมือนฉันใจง่ายใช่มั้ย อืม ฉันยอมรับ ยอมรับว่าไม่ยอมควบคุมหัวใจตัวเอง ทั้งๆที่ระหว่างฉันกับเขา มันไม่ควรจะมีความผูกพันเกิดขึ้นเลยแม้แต่นิดเดียว"คงเพราะแผลไม่ใหญ่มาก ฉันเลยไม่เห็น"เรย์บอกแล้วเหลือบมองฉัน ก่อนถอยกลับไปนั่งฝั่งคนขับ สายตาเขาก็ยังคงเหมือนคนที่ไม่รู้สึกอะไรเหมือนเดิม ยังไงคนเย็นชาก็คือเย็นชาวันยังค่ำสินะ"บอกทางด้วย ฉันจะไปใช้หนี้ให้"เรย์พูดแล้วออกรถทันที ทำเอาฉันตั้งตัวไม่ทัน แล้วทำไมเขาต้องไปใช้หนี้ให้ฉันด้วยตัวเองด้วยล่ะ ฉันไม่เข้าใจ(x__x???)เรย์ขับรถมาตามทางที่ฉันบอก จนมาถึงบ้านเฮียกวง"ที่นี่เหรอ""อืม""คิดยังไงถึงมายืมเงินไอ้พวกหน้าเลือดพวกนี้""ตอนนั้นไม่มีทางเลือก""อยู่บนรถนี่แหละ ไม่ต้องลงมา"พูดจบเรย์ก็เปิดประตูลงจากรถไป"มาหาใครวะ"ลูกน้องเฮียกวงเดินเข้าหาเรย์ด้วยท่าทางนักเลง แต่เรย์ไม่ได้สะทกสะท้านเลยสักนิด เขาเดินผ่านพวกนั้นไปเหมือนไม่กลัวอะไรเลย นี่ฉันเห็







