CRUEL GUY 6 เคยผ่านใครมาบ้าง

R.ay: เดินมาโซนวีไอพี โต๊ะ 3

ผมตอบไลน์ไปปากก็ยิ้มไป 

"ป๊ะๆ สงสัยวันนี้สาวคงถูกใจแม่งว่ะ ไอ้เหี้ยเรย์ถึงยิ้มบางๆในรอบสิบปี"

ไอ้เชนทร์แซวขึ้นมาแล้วหัวเราะถูกใจ นี่ขนาดผมเหลือบไปด่าพ่อมันทางสายตาแล้วนะ มันแม่งก็ยังหัวเราะ ก็อย่างที่บอก ไอ้เชนทร์มันก็ใช้สูตรบนหน้าสูตรเดียวกันกับไอ้เจแล้วก็สูตรหาพื้นที่สี่เหลี่ยมผืนผ้านั่นแหละ(ด้านคูณด้าน😒)

"นรก!"

ผมหมั่นไส้เลยด่ามันไปด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ ก่อนลุกขึ้นจากโซฟาเพราะเปลี่ยนใจไม่อยากให้พวกมันเห็นหน้ายัยนั่นแล้ว เดี๋ยวแม่งก็แซวอีก ผมรำคาญ ขี้เกียจฟัง

"อ้าว แล้วนั่นจะไปไหนวะ"

"เสือก"

เสียงผมนิ่งอีกตามเคย แล้วผมก็เดินออกมา โดยที่ไม่ลืมไลน์ไปเปลี่ยนที่นัดหมายกับยัยเหยื่อในคืนนี้ของผม

LINE

R.ay: ไม่ต้องเดินมาแล้ว 

R.ay: เดี๋ยวฉันไปหาเธอเอง

R.ay: ตอนนี้อยู่ไหน

NaLin: เอ่อ บอกไม่ถูกอ่ะ คือเดินเข้ามาแล้ว แต่ไม่รู้มันเรียกว่าอะไร

R.ay: คือยังไง?

ผมงงจริงๆนะ อะไรของยัยนั่นวะ ทำอย่างกับไม่เคยเข้าผับ ถึงได้ไม่รู้อะไรเป็นอะไร แล้วถึงแม้จะไม่รู้จักจริงๆ ก็ระบุมาก็ได้นี่หว่า ว่าโต๊ะเก้าอี้ตรงไหน หรือแม่งกับโต๊ะเก้าอี้ก็ไม่รู้จักหรือไง

"ซื่อบื้อชะมัด"

ผมส่ายหน้าเอือมระอา

ตึ๊ง!

NaLin: นาย คือ เอางี้มั้ย

NaLin: ไปเจอหน้าห้องน้ำได้รึเปล่า

NaLin: ง่ายดี

หึ! เข้าด้ายเข้าเข็มง่ายดีล่ะสิไม่ว่า นัดไปหน้าห้องน้ำ ผมรู้ทันหรอกว่ะ 

"แสดงว่าไอ้เมื่อกี้ที่ทำเป็นไม่รู้ว่าอะไรเป็นอะไรนี่คงเป็นออปชั่นเสริมสินะ"

ผมเหยียดยิ้มให้กับความแอ๊บแบ๊วที่ยัยนั่นโคตรทำไม่เนียนเลยว่ะ เอาตรงๆนะ ผมผ่านผู้หญิงมาเท่าไหร่แล้ว ลูกไม้แค่นี้ ทำไมผมจะดูไม่ออก แต่เอาก็เอา ผมจะยอมเดินตามเกมยัยแอ๊บบริสุทธิ์นี่แล้วกัน อยากรู้ว่ะ ว่าระดับแอ๊คติ้งของยัยนี่มันขั้นไหน

R.ay: โอเค งั้นหน้าห้องน้ำหญิง เธอไปรอเลย

NaLin: อืม

พอยัยนั่นตอบมา ผมก็เหยียดยิ้มอีกทีแล้วเดินไปห้องน้ำ 

...น่าสงสารยัยนั่น ที่คงไม่รู้ ว่าผมแม่งรู้ทันว่ะ(😏)

-RAY END

@🚺WC

ฉันคุยไลน์กับเรย์เสร็จก็มารอเขาที่หน้าห้องน้ำหญิงอย่างที่เขาบอก บอกตรงๆ ตอนนี้มือฉันยังสั่นอยู่เลย มันกล้าๆกลัวๆ ใจก็สั่นขึ้นเรื่อยๆ เมื่อรู้ว่าจะต้องเจอเขาในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า

"ใจเย็นๆลิน ใจเย็น"

ฉันบอกตัวเองแล้วพยายามหายใจเข้าลึกๆ ยืนกุมมือสั่นๆของตัวเองไปอย่างนั้น คนที่เดินผ่านไปผ่านมากับเสียงเพลงในผับที่ดังกระหึ่มไม่ได้ทำให้ฉันใจชื้นขึ้นมาเลย

"เธอใช่มั้ย ที่ไลน์หาฉัน"

เสียงนิ่งๆฟังดูเยือกเย็นนั้นทำฉันสะดุ้ง แต่ฉันก็ยังไม่กล้าเงยมองเจ้าของเสียงอยู่ดี แต่ถึงจะไม่มอง ฉันก็รู้ว่าร่างสูงที่ตอนนี้เพิ่งเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าฉันคือใคร

"ฉันเรย์ ว่าไง เธอใช่มั้ยที่อยากเจอฉัน"

เรย์ถามฉันด้วยน้ำเสียงเดิมอีกครั้ง ยิ่งเขาถาม ตัวฉันก็ยิ่งสั่น ยิ่งรู้สึกว่าตอนนี้เขากำลังมองฉันอยู่ ฉันก็ยิ่งกล้าๆกลัวๆ ทั้งกลัวทั้งอายอยู่ดี ที่เป็นผู้หญิงแท้ๆ แต่หน้าด้านเอาตัวมาเสนอให้เขาถึงที่ แบบนี้ฉันคงไม่ต้องถามเขาหรอก ว่าเขาคิดว่าฉันเป็นผู้หญิงประเภทยังไง

"อือ อืม ฉะ...ฉันเอง"

ตอนนี้ฉันก็ยังไม่กล้ามองหน้าเขา

"แล้วจะก้มหน้าอีกนานมั้ย"

ดูเหมือนว่าตอนนี้เรย์จะไม่พอใจฉันนะ ฉันรู้สึกได้จากน้ำเสียงของเขาที่มันกดต่ำลงเรื่อยๆ

"เอ่อ ฉัน คือฉัน"

ทั้งๆที่ทำใจมาแล้วแท้ๆ แต่พอเจอเข้าจริง ฉันก็ยังไม่ค่อยจะกล้าอยู่ดี

"พกปากมารึเปล่า"

"เอ่อ"

"บอกไว้ก่อนนะ ว่าถ้าจะให้เอา ฉันต้องเห็นหน้าเธอ"

"ฉะ...ฉันรู้"

ตอนนี้สิ่งที่ฉันกลัวอีกอย่าง คือกลัวเรย์จะจำฉันได้ ผู้หญิงที่เซ่อซ่าถอยหลังไปชนเขาวันนั้น แถมฉันว่าเขา(ในใจ)เอาไว้ตั้งเยอะ แต่สุดท้ายฉันกลับแบกหน้ามาขอความช่วยเหลือจากเขา(+_+!) คิดแล้วฉันก็รู้สึกละอายใจต่อเรย์จริงๆ

"รู้ก็เงย หรือจะให้เข้าไปดูให้ชัดๆในห้องน้ำ ตรงนี้มันมืด มองไม่ค่อยเห็น"

"นะ...ในห้องน้ำเหรอ"

"อย่ามาทำเป็นคิดไม่ทัน ฉันรู้ว่าที่เธอนัดมาหน้าห้องน้ำต้องการอะไร"

"แต่ฉัน..."

หมับ!

เรย์คว้าเข้าที่ข้อมือฉันแล้วลากเข้าห้องน้ำหญิงเลย ดีนะที่ตอนนี้ห้องน้ำไม่มีคน ไม่งั้นฉันคงอายแทนเขาแน่ๆ ต่างจากเขาที่ไม่เห็นจะรู้สึกรู้สาอะไรเลย เขาคงลากสาวเข้าห้องน้ำบ่อยสินะ

ปึก!

เรย์ลากฉันเข้ามาในห้องน้ำห้องสุดท้าย บอกตรงๆว่าตอนนี้ฉันตกใจกับสิ่งที่เรย์ทำจนหัวใจมันร่วงไปอยู่ตรงไหนสักที่ที่ไม่ใช่อกข้างซ้ายแล้ว

"เงยหน้าขึ้นมา"

เรย์ดันฉันติดประตูแล้วยันสองมือค้างเอาไว้กับประตูอยู่อย่างนั้น แถมเลื่อนหน้าลงมาหายใจใส่หน้าผากฉันอีกต่างหาก ตอนนี้ฉันกลัวเขาจนตัวสั่นไปหมดแล้วจริงๆนะ มันรู้สึกเหมือนกำลังจะโดนเรย์เขมือบเข้าไปทั้งตัวอย่างงั้นเลย

"ถ้าเธอไม่เงยขึ้นมาให้ฉันมองหน้า งั้นที่บอกว่าจะนอนกับฉัน ก็เป็นโมฆะ"

คราวนี้เขาเหวี่ยงฉันไปจนเกือบจะล้มนั่งลงบนฝาชักโครก ก่อนทำท่าจะเปิดประตูออกไป แต่เพราะความตกใจกลัวจะไม่ได้เงินหรืออะไรไม่รู้ทำให้ฉันคว้าแขนเรย์เอาไว้ได้ทัน แถมเอ่ยขอร้องออกไปอย่างหน้าไม่อาย

"เดี๋ยวก่อนเรย์ นายอย่าเพิ่งไป"

ดีที่เขายังอุตส่าห์ใจดีอยู่บ้าง เรย์ยอมยั้งมือที่ตั้งใจจะเปิดประตูเอาไว้ แล้วหันหน้ามามองฉันด้วยท่าทีที่ไม่สบอารมณ์ ฉันรู้สึกได้ แต่เขายังไม่ทันเห็นหน้าฉันหรอก จนกระทั่งเขาเห็นฉันเต็มๆตาและฉันรู้สึกได้ว่าเรย์ชะงักไปเสี้ยววินาที ก่อนเขาจะกลับมาสู่โหมดปกติแล้วมองหน้าฉันเหมือนกำลังตรวจสอบความแน่ใจอะไรสักอย่าง

"นลิน? คือเธอเองหรอกเหรอ"

เรย์ถามฉันแบบนี้ หมายความว่าไง ขะ...เขา เขาจำฉันได้งั้นเหรอ???

"เอ่อ ชะ...ใช่ ฉันเอง นลิน"

ฉันตอบออกไปไม่เต็มเสียงเท่าไหร่ ตอนนี้ฉันกลัวสายตาของเรย์มากจริงๆ

"ทำไมต้องทำท่าทางกลัวฉันขนาดนั้น"

"เอ่อ ฉัน"

"ทั้งๆที่เธอเองเป็นคนทักฉันมา"

ตอนนี้เรย์จ้องฉันตาไม่กะพริบเลย ส่วนฉันน่ะเหรอ ยังตัวสั่นไม่หายเลย

"ฉัน"

"เคยผ่านใครมาบ้าง"

คำถามนั้นของเรย์ทำเอาฉันไปไม่เป็นเลย ฉันจะตอบเขาว่ายังไงดี แล้วถ้าตอบว่าไม่เคย ฉันก็ไม่รู้ว่าเขาจะเชื่อฉันมั้ย

"ฉันถามเธออยู่ ช่วยตอบให้มันมั่นใจ เหมือนตอนที่ตัดสินใจทักไลน์ฉันมา"

เรย์มองฉันเหมือนกำลังจะเอาเรื่อง นี่ถ้าฉันเป็นผู้ชาย คงโดนเรย์ต่อยหน้าหงายไปแล้วแน่ๆ

"เอ่อ นาย นายช่วยถามอย่างอื่นได้มั้ย"

"หึ นับไม่ถ้วนสินะ"

มาตอนนี้ฉันไม่ต้องถามก็รู้ ว่ารอยยิ้มมุมปากกับน้ำเสียงนั้นมันคือเรย์กำลังดูถูกฉันชัดๆ แต่จะโทษเรย์คงไม่ได้ ต้องโทษฉันที่ทำตัวให้เขาดูถูกเอง

"ก็ แล้วแต่นายจะคิดแล้วกัน"

"งั้นเลือกมา จะเอาตรงนี้หรือเปิดห้อง"

"นี่นาย"

"ฉันตกลงเรื่องที่เธอขอนอนกับฉัน"

ไม่รู้ทำไมประโยคนิ่งๆเหมือนกับคนพูดไม่ได้รู้สึกอะไร แต่มันกลับทำหัวใจฉันเจ็บจี๊ดจนแทบหายใจไม่ออก 

"ว่าไง จะตรงนี้"

เรย์ชี้ลงพื้นห้องน้ำ แล้วเงยหน้ามองฉัน

"หรือบนเตียง"

"เอ่อ ฉันขอตกลงอะไรกับนายก่อนได้มั้ย"

"อะไร"

"ฉัน ฉันขอค่าตัวด้วย"

ประโยคนั้นกว่าฉันจะพูดออกไปได้ต้องใช้ความกล้ามากถึงมากที่สุดเลยก็ว่าได้ ฉันไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองไร้ค่าหน้าด้านแล้วก็ไร้ศักดิ์ศรีมากขนาดนี้มาก่อนเลย

"ขอค่าตัว?"

เรย์เอียงหน้ามองฉัน กระตุกมุมปากราวกับประหลาดใจอย่างที่สุด

"หึ ใจกล้าดีนะ ถามหน่อย ราคาเธอมีแค่ไหนกันเชียว"

ไม่ใช่ฉันไม่เจ็บกับประโยคนั้นนะ แต่นาทีนี้ฉันต้องหน้าด้านเอาไว้ให้มากๆ

"ฉันต้องใช้เงิน แต่ถ้านายไม่ตกลง ฉัน ฉันไปก็ได้"

ฉันพูดจบก็ทำท่าจะเดินไปที่ประตู สุดท้ายฉันก็มีปัญญาใจกล้าหน้าด้านได้แค่นี้จริงๆสินะ

"เท่าไหร่"

เรย์ทำฉันชะงัก จากที่จะเดินออกจากห้องน้ำ กลายเป็นต้องหันกลับไปที่เรย์อีกที