Chapter 2

EARLIER

Limang taon na silang magkasintahan ni Tristan Mendoza.

Habang nakahiga si Selene sa kama niya ngayong umaga at nakatingin sa ceiling, 'yun lang ang paulit-ulit niyang naiisip.

Limang taon.

Tangina, parang ang tagal na no'n. Pero parang kailan lang din.

Naalala pa niya kung paano sila nagsimula. College pa sila no'n. Third year siya sa Architecture, fourth year naman si Tristan sa Business Management. Iba ang mundo nila noon.

Si Selene, 'yung tipong studyante na laging naka-eyeglasses, laging naka-ponytail, laging may dala-dalang blueprint at sketch pad. 'Yung nerd, kung baga. Hindi siya 'yung tipo ng babae na papansinin mo sa hallway. Plain lang. Simple lang. Tahimik.

Si Tristan naman, kabaligtaran.

Campus heartthrob. Varsity player ng basketball. Anak ng may-ari ng malaking construction company. 'Yung tipong pag dumaan sa hallway, lahat ng babae, lilingon. 'Yung tipong pag nag-post sa social media, umabot ng thousands ang likes.

Pero hindi lang 'yun ang kilala tungkol kay Tristan.

Kilala rin siya bilang... babaero.

Oo, halata na agad no'n pa. May girlfriend siya tuwing semester. Minsan, dalawa pa. Tapos may mga fling sa gilid. Lahat alam. Lahat chismis. Pero hindi siya tumitigil.

Kaya noong lumapit siya kay Selene no'n, akala niya, joke lang.

Naalala pa niya 'yung araw na 'yun.

**Five years ago...**

Nag-aaral si Selene sa library. Solo. Kasi wala naman siyang kasama palagi. Okay lang naman sa kaniya. Mas focused siya kapag mag-isa.

Pero biglang may umupo sa harap niya.

Nag-angat siya ng tingin.

At nakita niya si Tristan Mendoza.

Nanlaki 'yung mata niya. Tangina, bakit nandito 'to? Bakit umupo sa harap niya? May exam ba siya? May kokopyahin?

"Hi," sabi ni Tristan na nakangiti. 'Yung ngiti niya na parang commercial ng toothpaste.

"H-hi?" sagot ni Selene, confused as fuck.

"You're Selene Flores, right? Architecture?"

Paano niya alam ang pangalan niya?

"Uh, yeah. Bakit?"

Ngumiti ulit si Tristan. Suminandal sa upuan. "I've been watching you."

Alarm bells. Red flags everywhere.

"Ha?" parang nag-panic si Selene. "W-watching me? Bakit? May ginawa ba ako?"

Tumawa si Tristan. "Relax. Hindi ganun. I mean, I've been noticing you. Palagi kitang nakikita dito sa library. Laging nag-aaral. Laging focused. Ang galing mo, eh."

Okay, ano 'to, nang-aasar?

"Uh, thanks?" sabi ni Selene, hindi sure kung paano mag-react.

"So I was thinking," dugtong ni Tristan, tapos lumapit siya nang kaunti. "Can I take you out? For coffee? Or dinner? Anywhere you want."

Natigilan si Selene.

Wait.

Wait, wait, wait.

Si Tristan Mendoza... nag-a-ask sa kaniya... ng date?

"Is this a joke?" tanong niya, deretsahan.

Tumaas ang kilay ni Tristan. "What? No. Why would it be a joke?"

"Kasi... kasi ako 'to?" sabi ni Selene, sabay turo sa sarili. "And ikaw 'yan. Tristan Mendoza. 'Yung laging may babae. 'Yung laging—"

"Laging ano?" tanong ni Tristan, pero ngumingiti pa rin.

"Babaero," sagot ni Selene nang walang paligoy-ligoy.

Tumawa si Tristan. Malakas. Halos napatingin 'yung ibang students sa kanila.

"Okay, fair," sabi niya pagkatapos. "Totoo 'yan. Pero... I want to change. And I think... ikaw 'yung reason."

Ano daw?

"Ano?" parang nag-glitch ang utak ni Selene.

"I'm serious," sabi ni Tristan, tapos hinawakan niya 'yung kamay ni Selene sa ibabaw ng table. "Give me a chance. One date lang. Kung ayaw mo pa rin after, okay lang. I won't bother you again."

At dahil tanga si Selene noon...

Pumayag siya.

---

**Present day...**

Bumangon si Selene mula sa kama. Nag-stretch. Tiningnan ang phone.

6:30 AM. October 12.

Fifth anniversary nila.

Dapat masaya siya, diba? Dapat excited? Kasi five years, grabe, ang tagal na no'n. Ibig sabihin, seryoso sila. Ibig sabihin, may future sila.

Pero bakit... bakit parang may kulang?

Bumaba siya sa kusina ng apartment niya. Small lang 'yung place niya—one-bedroom unit sa Mandaluyong. Kaya naman niyang rent-an kasi may trabaho naman siya. Architect siya sa isang medium-sized firm. Hindi sikat, pero stable. Okay naman ang sahod.

Nag-brew siya ng kape. Habang naghihintay, nag-check siya ulit ng phone.

Wala pang text si Tristan.

Wala pang greet.

Wala man lang "Good morning."

Napangiti si Selene nang mapait.

Typical.

Hindi naman kasi sanay si Tristan na maging sweet. Hindi 'yun ang personality niya. Sanay na si Selene. Limang taon na, eh. Alam na niya.

Pero minsan... minsan lang naman... sana naman, alam niyang may special day.

Nag-buzz 'yung phone niya.

Mika.

**Mika:** Oy teh, happy anniversary! So, ano? May surprise si Tristan?

Napangiti si Selene. Si Mika, best friend niya since college. 'Yung tipo ng kaibigan na walang filter. Deretsahan. Minsan, sa sobrang honest to the point na nakakasama ng loob. Pero mahal niya 'yun.

**Selene:** Wala pa. Tulog pa siguro.

**Mika:** Tulog? Teh, alas-sais na. Gising na 'yan. Baka naman busy sa iba.

Natahimik si Selene.

Alam niya kung ano ibig sabihin ni Mika.

Kasi oo, paulit-ulit na 'to. Ilang beses na niya nahuli si Tristan na may katext na ibang babae. Ilang beses na rin niyang narinig from other people na may nakita silang kasama si Tristan na ibang babae sa mall, sa restaurant, sa bar.

Pero pag kinukumpronta niya, laging may dahilan si Tristan.

"Kaibigan ko lang 'yun, baby."

"Kaklase ko sa grade school."

"Client ng tatay ko."

Tapos mag-so-sorry. Tapos sweet. Tapos okay na ulit.

Cycle.

Paulit-ulit.

**Selene:** Hindi naman siguro. Baka busy lang talaga.

**Mika:** Ewan ko sa'yo. Ilang beses ko nang sinabi, Sel. Si Tristan, hindi 'yan magbabago. Babaero 'yan nung una, babaero pa rin 'yan ngayon. Pero ikaw, ayaw mo pang maniwala.

Nabasa ni Selene 'yung message. Hindi niya nireplyan agad.

Kasi alam niya. Alam niyang totoo 'yung sinasabi ni Mika.

Pero... mahal niya eh. Mahal niya si Tristan.

At pag mahal mo, tinitiis mo, diba?

Diba?

**Selene:** Anyway, mamaya, may surprise ako sa kaniya. Pupunta ako sa condo niya. Nag-prepare ako ng dinner.

**Mika:** Seryoso? Teh, ikaw pa talaga nag-effort? Hindi man lang siya?

**Selene:** Okay lang. Sanay na ako.

**Mika:** 'Yan, 'yan ang problema mo eh. Sobrang bait mo. Sobrang "okay lang." Kailan mo ba ma-re-realize na deserve mo ng mas matino?

Hindi na nag-reply si Selene. Si-neen na lang niya ang message nito.

Kasi alam niya naman.

Alam niyang tama si Mika.

Pero... ayaw niya pang bitawan si Tristan.

Kasi paano? Limang taon na sila. Ilang taon pa ba bago niya tanggapin na wala nang patutunguhan 'to?

Nag-prepare si Selene buong araw. Bumili siya ng wine—Tristan's favorite. Red wine, mahal, 'yung tipong three thousand pesos isang bote. Ginastos niya 'yung sweldo niya para lang doon.

Bumili rin siya ng ingredients para sa favorite food ni Tristan. Steak. Mashed potatoes. Carbonara. Lahat, niluto niya. Kasi alam niya, gusto ni Tristan kapag home-cooked.

Tapos bumili rin siya ng... lingerie.

Namula 'yung mukha ni Selene habang pumipili sa mall. Tangina, ilang beses na niya to ginagawa pero hindi pa rin siya sanay. Nakakahiya pa rin.

Pero iniisip niya, baka ngayong gabi na.

Baka ngayong gabi eh, bibigay na siya.

Kasi five years na. Sobrang tagal na. At paulit-ulit nang hinihingi ni Tristan.

"Baby, I love you. I want you. Bakit ba ayaw mo pa?"

Lagi niya lang sagot ay, "I want to wait. Pag-kasal na tayo."

Pero ilang taon pa ba bago sila mag-asawa?

Siguro... siguro ngayong gabi, ready na siya.

Siguro ngayong gabi, 'yun na 'yung sign ni Tristan na seryoso siya.

Siguro nga, mag-pro-propose na si Tristan.

Kaya buong araw, excited si Selene. Kinakabahan, oo. Pero excited.