Chapter 1: Salitang binitawan

May mga salitang kahit ilang taon na ang lumipas, nananatili pa ring sariwa sa isip. Mga salitang minsang binitawan nang walang pag-iisip, ngunit iniwan sa akin ang sakit na hindi madaling burahin. Hanggang ngayon, naaalala ko pa rin ang tono ng kanyang boses, ang mga matang walang pakialam, at ang mga salitang tumama sa aking pagkatao. Maaaring para sa kanya, isa lamang iyong simpleng sandali na matagal nang nakalimutan. Pero para sa akin, iyon ang araw na natutunan kong hindi lahat ng sugat ay nakikita. At kahit ngumiti ako ngayon, may bahagi sa aking puso na hindi pa rin nakakalimot.

May mga salitang mabilis lamang binibitawan, pero mabagal na namamatay sa isip ng taong nakarinig nito. Isang salita lang ay sapat nang baguhin ang paraan ng pagtingin mo sa sarili. Isang pangungusap ang maaaring maging dahilan para pagdudahan mo ang iyong ganda, halaga, at kakayahan. Para sa iba, simpleng biro lamang iyon. Pero para sa akin, naging sugat iyon na matagal kong itinago.

Hindi ko nakalimutan ang araw na pinahiya niya ako sa harap ng maraming tao. Ang kanyang mga salita ay parang kutsilyong paulit-ulit na humihiwa sa aking pride.

At kahit lumipas ang mga taon, sariwa pa rin ang sakit.

Mga salitang kahit paulit-ulit mong sabihing wala nang epekto, nananatili pa ring nakaukit sa puso. Akala ko noon, lilipas din ang sakit kapag lumipas ang mga taon. Pero hindi pala ganoon kadali. Sa bawat pagkakataong nakikita ko si Leandro, bumabalik ang alaala ng araw na pinahiya niya ako sa harap ng maraming tao. Bata. Pipi. Pangit. Tatlong salitang hanggang ngayon ay parang mga sugat na ayaw maghilom. Maaari kong ngumiti at magpanggap na nakalimutan ko na, pero ang puso ko ang laging sumasalungat. Dahil may mga salitang hindi kailanman basta nawawala—lalo na kapag galing sa taong minsan mong hinangaan.

"Bata."

"Pipi."

"Pangit."

Tatlong salita.

Tatlong salitang nagmula sa lalaking pinakakinasusuklaman ko.

Naasar ako na parang lahat nang tao katulad niya. baliw! asar ako parang gusto sapakin na parang baliin nang buto.

At ang lalaking iyon ay si Leandro Oliver Montemayor.

Napataray ako nang marinig ko ang mga salitang iyon mula sa kanya. Parang isang lumang sugat na pilit kong tinatakpan ang muling binuksan. Akala ko, matagal ko nang nakalimutan ang sakit, pero isang salita lamang mula kay Leandro at bumalik lahat—ang kahihiyan, galit, at pangakong hinding-hindi ko siya patatawarin. Mahigpit kong hinawakan ang gilid ng damit ko upang pigilan ang sarili kong sumagot nang padalos-dalos. Hindi niya alam kung gaano kalalim ang iniwan ng mga salita niya sa akin. Kaya kahit nanginginig ang puso ko, tinaasan ko siya ng tingin. Hindi ako ang batang minamaliit niya noon. Nagbago na ako.

---

"Rosie! Bilisan mo na! Late na tayo!"

Napairap ako habang isinasara ang pintuan ng walk-in closet ko.

"I'm coming!"

Mabilis kong inayos ang mahabang itim kong buhok bago sinilip ang sarili sa salamin.

Isang simpleng black satin dress, silver heels, at kaunting alahas lang ang suot ko. Hindi ko kailangang magpabongga para mapansin. Sabi nga ni Mommy, ang tunay na elegante ay hindi ipinipilit.

Pagkababa ko ng hagdan ay sinalubong ako ng mga ngiti nina Mommy at Daddy.

"You look beautiful, sweetheart," nakangiting sabi ni Mommy.

Ngumiti ako at hinalikan siya sa pisngi.

"Thank you, Mom."

Lumapit naman si Daddy.

"Don't go home too late."

"Promise."

Hindi sila istrikto.

Marunong silang magtiwala.

Siguro iyon ang dahilan kung bakit hindi ko kailanman ginustong sirain ang tiwalang ibinigay nila sa akin.

Nagpaalam ako bago sumakay sa sasakyan.

---

Isang oras ang lumipas bago ako makarating sa isang eksklusibong rooftop lounge sa Makati.

Naroon na ang mga kaibigan ko.

"Rosie!"

Sabay-sabay nila akong niyakap.

"Naku! Akala namin hindi ka na pupunta."

"Tingnan n'yo naman kasi ang traffic," natatawa kong sagot.

Umorder kami ng pagkain habang nagtatawanan.

Puro kwentuhan.

Asaran.

Mga plano sa susunod na bakasyon.

Sandaling nakalimutan ko ang pagod ng buong linggo.

Ito ang klase ng gabi na gusto ko.

Simple.

Masaya.

Tahimik.

Hanggang sa...

"Rosanna."

Napalingon kaming lahat nang marinig ang mahihinang hiyawan ng ilang babae.

Hindi ako interesado.

Pero nang sundan ko ang direksiyon ng tingin nila...

Napahinto ako.

Nandoon siya.

Matangkad.

Naka-itim na suit.

Walang emosyon ang mukha.

At kahit hindi siya ngumiti, halos lahat ng babaeng naroon ay tila natutunaw habang nakatingin sa kanya.

Kasama niya ang apat na lalaking halos kasingkilala rin niya.

Crisanto.

Valeriano.

Lucian.

Adriano.

Ang limang lalaking halos buwan-buwan laman ng business magazines at social events.

Kung titingnan sila ng ibang tao, para silang perpektong grupo ng mga tagapagmana ng pinakamayayamang pamilya sa bansa.

Pero para sa akin?

Wala.

Wala talaga.

Hindi ako kinikilig.

Hindi ako humahanga.

At lalong wala akong balak tumingin pa sa kanila.

Lalo na kay Leandro.

"Grabe..." bulong ng kaibigan kong si Bianca.

"Ang gwapo talaga nila."

"Si Leandro talaga."

"Nakakatunaw."

Napailing ako.

"Kayo na lang."

Tinukso nila ako.

"Huwag kang magsinungaling, Rosie."

"Tingnan mo naman."

Uminom lang ako ng juice.

"Wala akong pakialam."

Tumawa sila.

"Ikaw lang yata ang babaeng hindi naaapektuhan kay Leandro."

Hindi ko na sinagot.

Kung alam lang nila.

Kung alam lang nilang minsan na akong pinahiya ng lalaking iyon.

At hindi ko iyon kailanman nakalimutan.

---

Ilang taon ang nakalipas...

Isang family gathering.

Masaya ang lahat.

Mga negosyante.

Mga kilalang pamilya.

Mga anak nilang nag-uusap.

Labing-anim na taong gulang pa lang ako noon.

Habang siya...

College student na.

Hindi ko na maalala kung paano nagsimula ang pagtatalo.

Pero malinaw pa rin sa isip ko ang bawat salitang sinabi niya.

"Bata."

Napatahimik ako.

"Pipi."

Napatingin ang lahat sa amin.

At ang pinakamasakit...

"Pangit."

Tumawa ang ilang naroon.

Hindi ko alam kung nahihiya ako...

o nasasaktan.

Ang alam ko lang...

Gusto kong mawala sa lugar na iyon.

Mula noon...

Sinumpa ko ang sarili ko.

Hindi ko siya kailanman patatawarin.

---

Bumalik ako sa kasalukuyan nang marinig ang malakas na tawanan mula sa kabilang mesa.

Napatingin ako roon.

Mukhang may pinag-uusapan silang nakakatawa.

Napansin kong napalingon si Leandro sa direksiyon namin.

Nagtagpo ang mga mata namin.

Isang segundo.

Dalawa.

Tatlo.

Wala akong ekspresyong ipinakita.

Ako ang unang umiwas ng tingin.

Hindi dahil natakot ako.

Kundi dahil ayokong sayangin ang oras ko sa isang taong wala namang halaga sa buhay ko.

"Rosie?"

"Hmm?"

"Tinitingnan ka niya."

Umirap ako.

"Bahala siya."

Tumawa ulit ang mga kaibigan ko.

Pero hindi nila alam...

Sa bawat pagkikita namin...

Mas lalo ko lang naaalala ang araw na sinira niya ang pride ko.

At kung iniisip niyang nakalimutan ko na iyon...

Nagkakamali siya.

Dahil minsan...

Ang isang salita ay sapat para magsimula ng digmaan.

At hindi pa niya alam...

Na isa ako sa mga taong hindi marunong makalimot.