Kabanata 2

Sariah’s POV

​Alas-kwatro pa lang ng hapon pero ang langit sa Batangas ay tila pagmamay-ari na ng gabi. Ang kulay nito ay lila na humahalo sa madilim na abo, isang babala na ang namumuong bagyo ay hindi lang basta ulan. Habang minamaneho ko ang aking sasakyan sa paliko-likong kalsada patungo sa Montenegro Ancestral House, hindi ko mapigilang isipin ang huling pag-uusap namin ni Hades sa opisina niya.

​Sariah, bakit ka ba pumayag sa project na ito? tanong ko sa sarili ko habang mahigpit na nakahawak sa manibela. Alam mong bitag ito. Alam mong gusto ka lang niyang mapalapit sa kanya.

​Pero ano nga bang magagawa ko? Siya si Hades Montenegro. Kapag sinabi niyang sa akin ibibigay ang renovation, wala akong magagawa kundi tanggapin kung ayaw kong mawalan ng career ang buong firm ko. At isa pa, nandoon ang pride ko. Gusto kong patunayan sa kanya na kaya kong magtrabaho nang hindi nadidistract ng mga malilikot niyang tingin.

​"Sa bawat sulok ng bahay na iyon, ako lang ang maiisip mo."

​Bwisit na lalaki 'yon. Bakit ba ang lakas ng loob niyang sabihin ang mga bagay na 'yon? He’s my Ninong, for Pete’s sake! Kahit pa wala kaming biological relation at matalik siyang kaibigan ni Papa, dapat ay alam niya ang limitasyon niya. Pero si Hades Montenegro yata ang huling tao sa mundo na makakaintindi ng salitang "limitasyon." Sa diksyunaryo niya, ang tanging salitang nakasulat ay "pag-aari."

​Nang makarating ako sa dambuhalang gate ng mansyon, agad itong bumukas. Ang Montenegro Ancestral House ay matatagpuan sa gitna ng isang malawak na lupain na puno ng mga punong acacia. Ang bahay mismo ay isang kombinasyon ng Spanish colonial architecture at modern industrial touches—isang dambuhalang istruktura na tila naghihintay lang na lamunin ako nang buo.

​"Ma'am Sariah, buti po at nakarating kayo nang ligtas," bati ni Mang Pedro, ang caretaker.

​Habang naglalakad ako papasok, ang bawat yabag ng sapatos ko sa lumang kahoy na sahig ay tila nagpapahiwatig ng kaba. Bakit ba ang bigat ng pakiramdam ko rito? Pakiramdam ko, bawat portrait sa dingding, bawat estatwa sa hallway, ay may mga matang sumusunod sa akin. Mga matang katulad ng kay Hades.

​Huwag kang praning, Sariah. Bahay lang ito, paalala ko sa sarili ko. Trabaho lang ito. Pagkatapos nito, babalik ka na sa Manila at iiwasan mo na siya uli.

​Pero paano ko siya iiwasan kung sa bawat pikit ko, ang mukha niya ang nakikita ko? Naalala ko noong debut ko. Anim na taon na ang nakakalipas pero sariwa pa rin sa isip ko ang lamig ng kamay niya sa bewang ko habang sumasayaw kami. Habang ang ibang mga bisita ay nakangiti at masaya, siya ay seryoso lang. Nakatitig sa akin na parang ako ang pinaka-importanteng bagay sa mundo—pero hindi sa paraang nakakakilig. Para akong isang piraso ng karne na tinitimbang niya kung kailan kakainin.

​Simula noon, alam ko na. Hindi normal ang pagtingin niya sa akin.

​Biglang bumasag sa katahimikan ang isang malakas na kulog. BOOM! Kasunod nito ang pagpatay ng lahat ng ilaw.

​"Shit!" napamura ako sa dilim.

​Kinapkap ko ang aking phone. 1% na lang ang battery? Pambihira. Sa sobrang pag-iisip ko kay Hades, nakalimutan ko pang i-charge ang cellphone ko. Bago ko pa man ma-on ang flashlight, tuluyan na itong namatay.

​Madilim. Sobrang dilim. Ang tanging liwanag na nakikita ko ay ang bawat pag-flash ng kidlat mula sa malalaking bintana. Ang hangin sa labas ay humahagupit sa mga puno, at ang tunog nito ay parang mga taong humihibik. Naramdaman ko ang pananayo ng balahibo ko. Hindi ako matatakutin, pero ang mansyong ito... may kakaiba itong aura kapag madilim.

Nagsimula akong maglakad nang dahan-dahan, kinakapa ang pader para makabalik sa sala. Pero bago pa ako makarating, nakarinig ako ng isang tunog. Isang mabigat na yabag ng sapatos.

Sino 'yan? Hindi pwedeng si Mang Pedro 'yan, nasa labas ang quarters nila, mabilis na takbo ng isip ko. Nagsimulang mag-panic ang puso ko. May magnanakaw ba? O mas malala, may kung anong ligaw na kaluluwa rito?

"Sariah."

Ang boses na iyon. Isang baritono na tila nanggagaling sa kailaliman ng lupa—malamig, may awtoridad, at may hatid na kuryente sa aking balat.

Nang tumama ang kidlat, nabuo ang isang anino sa dulo ng pasilyo. Isang matangkad na lalaki na suot ang kanyang itim na trench coat, basang-basa ng ulan. Si Hades.

Bakit siya nandito? Bakit sa tuwing kailangan ko ng tulong, siya ang lumilitaw? O siya ba ang dahilan kung bakit ako napapahamak? "Hades?" ang boses ko ay halos pabulong na lang. "Anong... anong ginagawa mo rito? Sabi ni Mira nasa Singapore ka."

"The flight was cancelled, Sariah. At naisip ko, baka kailanganin mo ng kumpanya sa gitna ng unos na ito," sabi niya habang dahan-dahang lumalapit.

Habang lumalapit siya, lalong bumibilis ang tibok ng puso ko. Umalis ka na, Sariah. Takbo. Pero ang mga paa ko ay tila nakapako sa sahig. Ang presensya niya ay parang gravity—hinihigop ako nito kahit anong pigil ang gawin ko.

"Naglakad ka? Sa gitna ng bagyong ito?" tanong ko, sinusubukang ibalik ang aking matapang na façade.

"I had to," simpleng sagot niya nang makatapat siya sa akin. "Hindi ako papayag na ang tanging babaeng pinagkakainteresan ko ay maiwan ditong mag-isa sa dilim."

Pinagkakainteresan. Doon ako nairita pero nandoon din ang kiliti na ayaw kong aminin. "Hindi mo ako pag-aari, Hades. Ilang beses ko bang kailangang sabihin 'yan?"

"You keep saying that to convince yourself, not me," bulong niya. Inabot niya ang pisngi ko. Ang kamay niya ay basang-basa at malamig, pero ang haplos niya ay nagpaliyab ng apoy sa sistema ko.

Bakit hindi ko siya maitulak? Bakit hinahayaan ko siyang hawakan ako nang ganito? "Tonight, Sariah, there’s no way out. The bridge is down, the power is out, and it’s just you and me," dagdag niya.

Tumingin ako sa mga mata niya. Sa bawat kislap ng kidlat, nakikita ko ang determinasyon sa mukha niya. Wala siyang balak maging "Ninong" ngayong gabi. Ang nakatayo sa harap ko ay ang lalaking handang sunugin ang buong mundo makuha lang ang gusto niya. At sa pagkakataong ito, ako ang gusto niya.

Lord, tulungan niyo po ako, bulong ko sa isip ko. Dahil baka bago matapos ang bagyong ito, baka ako na mismo ang sumuko sa kanya.