Kabanata 2

Sariah's POV

Gising na gising ako kahit alas-sais pa lang ng umaga.

Hindi ako makatulog nang maayos. Paano ba naman, buong gabi kong naalala yung nangyari kagabi. Yung halik. Yung haplos. Yung paraan ng pagtingin niya sa akin na parang gusto niya akong ubusin.

Nakahiga ako sa sarili kong kwarto ngayon, pero ramdam ko pa rin siya. Yung init ng katawan niya. Yung lalim ng boses niya nung sinabi niyang "akin ka na."

Gago. Kinikilig pa rin ako.

Kinuha ko yung phone ko sa side table. Walang message. Walang tawag. Wala man lang kahit seen sa last chat namin na "Nandito na po ako sa bahay, Ninong. Thank you sa party."

Seen lang. Walang reply.

Ano ba 'yon? Ghosting agad? After nung ginawa namin kagabi?

Well, technically, hindi naman kami umabot sa... you know. Huminto siya. Sabi niya kailangan daw akong umuwi kasi baka hanapin na ako ng parents ko. Pero bago ako umalis, hinalikan niya ulit ako—slow, deep, parang ayaw niya akong pakawalan.

"This isn't over," sabi niya. "Pag-isipan mo mabuti, Sariah. Kasi pag bumalik ka sa akin, wala nang patawad."

Tapos pinasakay niya ako sa kotse niya, pinahatid sa driver niya. Buong byahe, tahimik lang ako, pero putangina, basa na yung panty ko.

Sorry, TMI. Pero totoo eh.

Bumangon ako sa kama, pumunta sa banyo. Tumingin ako sa salamin. May love bite sa leeg ko—maliit lang, pero nandoon. Sakto sa parte na pwedeng takpan ng buhok pero pag tiningnan mo nang mabuti, halata.

Ginawa niya 'yon bago ako umalis. Hinawakan niya yung baba ko, tiningnan ako nang diretso sa mata, tapos yumuko at sinipsip yung balat ko doon. Masakit. Pero yung sarap? Iba.

"Para alam mo kung kanino ka nabibilang," bulong niya noon.

Possessive much? Pero honestly? Turn on.

Kinuha ko yung phone ko ulit. Nag-type ako.

"Good morning, Ninong."

Send.

Seen agad. Pero walang reply.

Ano ba, Hades? Binasted mo na ba ako after one night? Technically, hindi pa nga tayo nag-one night eh.

Nag-type ulit ako.

"Okay ka lang ba?"

Seen ulit. Walang reply pa rin.

Nainis ako. Tinawagan ko na. Ring. Ring. Ring.

"Sariah." Sagot niya. Walang bati. Walang good morning. Diretso sa pangalan ko lang.

"Bakit hindi ka nagrereply?" Tanong ko. Medyo irita na yung boses ko.

Narinig ko yung buntong-hininga niya sa kabilang linya. "Because I'm trying to give you space to think."

"Think about what?"

"About what happened last night. About what it means." Tumigil siya. "About whether you really want this, Sariah. Kasi ako? I already know what I want."

Napalunok ako. "Ano ba yun?"

"You." Walang pag-aalinlangan. Walang takot. "All of you. Sa lahat ng paraan. Pero kailangan kong malaman na sigurado ka. Kasi pag sinabi mong oo, wala nang bawian. You're mine. Completely."

Tangina. Bakit ganun? Bakit yung boses niya lang, nag-iinit na naman ako?

"I'm sure," sabi ko. Mabilis. Walang doubt.

"Sariah—"

"I'm sure, Hades." Ginamit ko yung pangalan niya. Hindi na Ninong. Kasi hindi na ganun yung tingin ko sa kanya. "Gusto kita. Matagal na. At alam kong mali, alam kong bawal, pero wala akong pakialam. So kung tatanungin mo ako kung sigurado ako? Yes. One hundred percent."

Tahimik siya sa kabilang linya. Ilang segundo lang pero parang oras.

Tapos narinig ko yung mababang tawa niya ito yung tunog na parang satisfied, parang nanalo.

"Okay," sabi niya. "Then come to my place tonight. Eight PM. Don't be late."

"Bakit? Ano gagawin natin?"

"You'll see." Ramdam ko yung ngiti niya kahit hindi ko siya nakikita. "Wear something easy to take off."

Tapos binaba niya.

BINABA NIYA YUNG TAWAG.

Naiwan akong nakatitig sa phone ko, namumula, nanginginig, at putanginang basa na naman.

Hades Montegro, you're going to be the death of me.

Pero honestly?

I can't wait to die.