Kabanata 3

​Sariah’s POV

​Ang lamig na nanggagaling sa mga lumang pader ng mansyon ay tila humahalo sa tensyong namumuo sa pagitan namin ni Hades. Dahil sa tindi ng ulan at kawalan ng kuryente, napilitan kaming umakyat sa master’s bedroom—ang tanging silid na may maayos na fireplace at tuyong mga kumot.

​"Bakit dito tayo?" tanong ko, pilit na pinatatatag ang boses ko habang naglalakad kami sa madilim na hallway. Ang tanging liwanag ay ang hawak niyang emergency lamp na nagbibigay ng mahahaba at nakakatakot na anino sa dingding.

​"Dahil ito lang ang kwartong hindi tumutulo ang bubong sa ganitong kalakas na bagyo, Sariah. Don't be too paranoid. I have no intentions of devouring you... yet," sagot niya nang hindi man lang lumingon.

​Yet. Ang salitang iyon ay parang isang banta na paulit-ulit na umaalingawngaw sa isip ko.

​Pagpasok namin sa silid, agad akong naupo sa malapit sa fireplace. Kinuha ni Hades ang ilang tuyong kahoy at nagsimulang magpaapoy. Pinanood ko ang likod niya—ang paraan ng paggalaw ng mga muscle sa balikat niya habang kumikilos siya. Kahit basang-basa siya, hindi nababawasan ang pagiging dominante niya.

​Sariah, umayos ka, pagalit ko sa sarili ko. Huwag mong titigan ang likod niya. Isipin mo yung blueprints. Isipin mo yung trabaho. Isipin mo kung gaano siya kasama.

​"Magpalit ka na ng damit. Baka magkasakit ka," utos niya habang hindi pa rin tumitingin sa akin.

​"Wala akong dalang pamalit. Akala ko makakauwi ako agad," sagot ko habang nakayakap sa sarili kong mga binti.

​Tumayo siya at lumapit sa isang dambuhalang cabinet na gawa sa narra. Kumuha siya ng isang puting button-down shirt at ibinato ito sa akin. "Suotin mo 'yan. Masyadong manipis ang suot mo at nanginginig ka na."

​Tiningnan ko ang damit. Amoy Hades—sandalwood, kape, at kapangyarihan. "Saan ako magpapalit?"

​"Diyan lang. Papatayin ko ang ilaw o tatalikod ako. Choose one," sarcastic niyang sabi.

​Inirapan ko siya. "Napakaginoo mo talaga, Ninong."

​Narinig ko ang mahinang pagtawa niya—isang tunog na bihira kong marinig at mas lalong nagpabilis ng tibok ng puso ko. "Stop calling me that, Sariah. We both know that title is just a formality that I stopped respecting years ago."

​Habang nagpapalit ako sa likod ng isang malaking divider, hindi tumitigil ang takbo ng isip ko. Bakit ba ako laging napupunta sa ganitong sitwasyon sa kanya? Naalala ko noong graduation ko sa college. Imbes na si Papa ang unang lumapit sa akin pagkababa ko ng stage, siya ang nandoon. Binigyan niya ako ng isang bouquet ng itim na rosas at hinalikan ako sa noo—pero ang halik na iyon ay hindi katulad ng sa isang ninong. Masyadong matagal. Masyadong malapit sa aking mga labi.

​He’s been marking his territory for a long time, bulong ng isang bahagi ng isip ko.

​Nang matapos akong magpalit, lumabas ako. Ang polo shirt niya ay abot hanggang sa gitna ng hita ko. Masyadong malaki ito para sa akin, at lalong nagpatingkad sa pagiging maliit ko sa harap niya.

​Nakaupo na si Hades sa tapat ng fireplace, nakasandal ang ulo sa likod ng sofa, pikit ang mga mata. Ang apoy ay nagbibigay ng orange na kislap sa kanyang mukha. Sa sandaling ito, mukha siyang kalmado. Mukha siyang tao—hindi ang diyablo ng Montenegro Empire na kinatatakutan ng lahat.

​Naupo ako sa sahig, malapit sa kanya pero may sapat na distansya. Ang katahimikan sa pagitan namin ay hindi awkward; mas nangingibabaw ang bigat ng mga bagay na hindi namin masabi.

​"Bakit hindi ka nag-asawa, Hades?" biglang tanong ko. Hindi ko alam kung saan nanggaling ang lakas ng loob ko na itanong iyon.

​Dahan-dahan niyang iminulat ang kanyang mga mata at tumingin sa akin. "Dahil ang tanging babaeng gusto kong pakasalan ay masyadong matigas ang ulo at tinatawag akong 'Ninong'."

Nanigas ako sa kinauupuan ko. Ang direkta ng sagot niya. Walang paligoy-ligoy. Ganyan si Hades—hindi siya marunong magbiro pagdating sa mga bagay na gusto niya.

"Mali ito, Hades. Alam mo 'yan," bulong ko, pilit na iniiwas ang tingin sa mapang-akit niyang mga mata. "Kaibigan mo si Papa. Pinagkatiwalaan ka niya."

"Trust is a fragile thing, Sariah. At alam ng tatay mo kung sino ako. Alam niya na kapag may gusto ako, hindi ko tinitignan ang batas o ang moralidad," sabi niya habang dahan-dahang lumalapit sa akin sa sahig. "At ikaw... ikaw ang pinaka-malaking kasalanan na handa kong gawin."

Sariah, tumakbo ka na habang may oras pa, sigaw ng konsensya ko. Pero ang katawan ko ay tila may sariling isip. Nang hawakan niya ang panga ko at iangat ang mukha ko para magtagpo ang aming mga mata, naramdaman ko ang pagguho ng lahat ng depensang itinayo ko.

"Galit ka sa akin, 'di ba?" tanong niya, ang boses ay naging paos at malalim.

"Oo. Galit ako dahil kontrolado mo ang buhay ko. Galit ako dahil pakiramdam ko ay wala akong pagpipilian kapag nandiyan ka," sagot ko, pero ang boses ko ay nagtra-traydor sa akin dahil nanginginig ito sa emosyon.

"Then use that anger, Sariah. Labanan mo ako. Dahil kung hindi mo ako lalabanan, sisiguraduhin kong pagkatapos ng gabing ito, wala ka nang ibang gustong makasama kundi ako."

Ang distansya sa pagitan ng aming mga labi ay lumiit hanggang sa maramdaman ko ang init ng kanyang hininga. Ang bango niya ay lalong naging nakakalasing. Sa labas, patuloy ang pagwawala ng bagyo, pero sa loob ng silid na ito, mas matindi ang unos na kailangan kong harapin.

Lord, help me, huling sambit ko sa isip bago ko tuluyang ipikit ang aking mga mata.