Kabanata 4

​Sariah’s POV

​Nagising ako na parang pinupukpok ng martilyo ang aking bungo. Ang bigat ng aking mga talukap, at ang bawat paghinga ko ay parang may apoy na dumadaan sa aking lalamunan. Sinubukan kong idilat ang aking mga mata, pero ang liwanag na nagmumula sa bintana—kahit na maulap pa rin ang langit sa labas—ay tila sumusugat sa aking paningin.

​Nasaan ako?

​Dahan-dahan kong inilibot ang aking paningin. Ang kulay abong kisame, ang dambuhalang chandelier na gawa sa kristal, at ang amoy ng sandalwood. Master’s bedroom. At suot ko pa rin ang polo shirt ni Hades.

​Naalala ko ang nangyari kagabi. Ang bagyo. Ang fireplace. Ang mga salita ni Hades na tila lason na humalo sa aking dugo. At ang halik... ang halik na muntik nang tumunaw sa lahat ng prinsipyo ko.

​"Gising ka na pala."

​Muntik na akong mapatalon sa gulat, pero ang tanging nagawa ko lang ay ang mapa-ungol sa sakit dahil sa biglang paggalaw ng ulo ko. Nakaupo si Hades sa isang armchair sa sulok ng silid, may hawak na tablet at isang baso ng scotch. Hindi pa rin siya nagpapalit ng suot na itim na t-shirt, at bakas sa kanyang mukha na hindi siya natulog nang maayos.

​"Ninong..." paos na tawag ko.

​Agad na kumunot ang noo niya. Tumayo siya at lumapit sa kama. Ang bawat hakbang niya ay may dalang bigat na tila nagpapaliit sa mundo ko. Pagdating niya sa tabi ko, hindi siya nag-atubiling ilapat ang kanyang palad sa aking noo.

​"You're burning up, Sariah," mariing sabi niya. Ang lamig ng kamay niya ay tila langit sa nag-aapoy kong balat. "Sinasabi ko na nga ba. Masyadong matigas ang ulo mo at nagpaulan ka kahapon sa site."

​"I... I’m fine. Kailangan ko lang uminom ng gamot," pilit kong sabi habang sinusubukang bumangon. Pero bago pa man ako makaupo, hinawakan niya ang balikat ko at marahang itinulak pabalik sa mga unan.

​"Don't move. You’re staying here," utos niya. Hindi ito pakiusap. Ito ay isang command mula sa hari ng Montenegro Empire.

​Bakit ba ang hilig mong mag-utos? gusto kong isigaw sa kanya. Pero ang tanging lumabas sa bibig ko ay isang mahinang ubo. Nakakainis. Bakit sa tuwing gusto kong lumaban, ang katawan ko mismo ang bumibigay? Bakit kailangang sa harap pa niya ako maging mahina?

​Simula bata pa ako, ganito na kami. Noong nahulog ako sa bisikleta noong sampung taon ako, si Hades ang unang binuhat ako bago pa man makarating si Papa. Siya ang naglinis ng sugat ko habang pinapagalitan ako dahil sa pagiging malikot. Noon, akala ko ay protective lang siyang Ninong. Akala ko ay mahal niya ako bilang anak ng kaibigan niya.

​Pero habang lumalaki ako, ang pag-aalaga niya ay naging... suffocating. Naging parang isang gintong kadena na unti-unting humihigpit. Noong nag-college ako sa ibang bansa, bawat bodyguard na nakasunod sa akin, bawat bulaklak na natatanggap ko tuwing exams, lahat 'yon ay galing sa kanya. Para akong isang ibon na hinahayaan niyang lumipad, pero ang tali ay laging nasa kamay niya.

​"Hades, kailangan kong magtrabaho. Ang project—"

​"The project can wait, Sariah. Your health cannot," putol niya sa sasabihin ko. Kinuha niya ang isang thermometer sa bedside table. "Open your mouth."

​"I can do it myself," pagmamatigas ko.

​Tinitigan niya ako nang diretso sa mata. Iyong tingin na tila ba binabasa ang bawat laman ng utak ko. "Sariah, huwag mo akong pilitin na gamitin ang kamay ko para buksan ang bibig mo. Just do it."

​Wala akong nagawa kundi sumunod. Habang hinihintay ang tunog ng thermometer, nakatitig lang siya sa akin. Ang lapit niya. Maamoy ko ang hininga niyang amoy alak at kape. Ang kanyang mga pilik-mata ay mahaba, at ang kanyang labi... ang labi na naramdaman ko kagabi...

Stop it, Sariah! pagalit ko sa sarili ko. May lagnat ka lang kaya kung ano-ano ang naiisip mo. Huwag kang magpapadala sa charm ng diyablong ito.

Nang tumunog ang thermometer, tiningnan niya ito at mas lalong dumilim ang kanyang mukha. "39.2. Stay here. I’ll get some water and medicine. And don't you dare try to leave this bed."

Umalis siya ng silid at naiwan akong mag-isa sa gitna ng malawak na kama. Nilibot ko ang paningin ko sa kwarto niya. Masyadong masculine ang decor. Shades of black, grey, and deep wood. Walang kahit anong picture frame, walang kahit anong personal na gamit maliban sa mga libro sa shelf.

Ganito ba ang buhay niya? Malawak pero walang laman? Makapangyarihan pero mag-isa?

Naalala ko ang sinabi ni Papa noon. “Hades is a man who sacrificed his soul to build an empire, Sariah. Huwag mo siyang susubukan, dahil wala siyang limitasyon kapag may gusto siyang makuha.”

At ngayon, ang kaisipang iyon ang nagpapakaba sa akin. Hindi ako natatakot na saktan niya ako nang pisikal. Ang kinatatakutan ko ay ang paraan ng pag-aalaga niya—ang paraan ng pagpapakita niya na siya lang ang kailangan ko. Dahil kapag naniwala ako doon, tuluyan na akong mawawala sa sarili ko.

Ilang minuto ang lumipas at bumalik siya bitbit ang isang tray. May mainit na lugaw, gamot, at isang palanggana ng tubig na may bimpo.

"Kaya ko nang kumain," sabi ko nang subukan niyang subuan ako.

"I said stay still," malamig niyang sabi. Kumuha siya ng isang kutsarang lugaw at hinipan ito nang dahan-dahan. "Eat."

Sa bawat subo na ibinibigay niya, tila ba unti-unting natitibag ang mga pader na itinayo ko. Ang mapanganib na Hades Montenegro, ang lalaking kayang magpabagsak ng mga kumpanya sa isang tawag lang, ay heto ngayon—matiyagang nagpapakain sa kanyang inaanak na may lagnat.

"Bakit mo ginagawa ito?" tanong ko sa gitna ng pagkain.

"Ang alin?"

"Ito. Ang pag-aalaga sa akin. Pwede mo namang tawagan si Mang Pedro o kumuha ng nurse mula sa bayan."

Tumigil siya sa pagsubo at tumingin sa akin. Ang kanyang mga mata ay tila naging mas malambot, isang ekspresyon na bihira niyang ipakita kahit kanino. "Dahil ayaw kong may ibang humahawak sa iyo, Sariah. Lalo na kung sa ganitong kalagayan ka."

"Possessive ka lang talaga," bulong ko.

"Call it whatever you want. Pero simula nang makita kita noong debut mo na suot ang pulang gown na iyon, alam ko na sa sarili ko na walang ibang lalaking pwedeng lumapit sa iyo kundi ako. Even your father knows that he’s just borrowing you from me."

"That’s sick, Hades!"

"Is it?" Lumapit siya at kinuha ang bimpo mula sa palanggana. "Masama bang gustuhin ang tanging bagay na nagpapadama sa akin na buhay ako? Simula nang pumasok ka sa buhay ko, Sariah, naging mas makulay ang mundong dati ay itim at puti lang."

Nagsimula niyang punasan ang aking mga braso at leeg gamit ang maligamgam na bimpo. Ang bawat haplos niya ay tila nag-iiwan ng marka. Kahit na may lagnat ako, naramdaman ko ang kakaibang init na gumagapang sa aking puson. Ang paraan ng pagtitig niya sa aking balat ay parang isang artist na pinagmamasdan ang kanyang obra maestra.

"You’re a Lockhart, Sariah. You were born to be a queen. At sa mundong ito, ako lang ang tanging haring nararapat sa iyo," bulong niya habang dahan-dahang pinupunasan ang aking noo.

Gusto ko siyang sagutin. Gusto ko siyang barahin gaya ng dati. Pero sa ilalim ng kanyang pag-aalaga, tila nawawalan ako ng lakas. Ang bawat internal dialogue ko ay nagtatalo—ang utak ko na nagsasabing lumayo, at ang puso ko na tila sumusuko na sa kanyang presensya.

Sa gitna ng aking panghihina, isang katotohanan ang unti-unting luminaw sa akin. Hindi ako basta-bastang binibihag ng mga pader ng mansyong ito. Ako ay unti-unting nasasadlak sa kanyang atensyon, sa kanyang obsesyon, at sa kanyang kakaibang paraan ng pagmamahal.

At ang mas nakakatakot? Baka sa dulo ng lahat ng ito, ako na mismo ang tumangging lumabas sa mundong binuo niya para sa akin.

"Matulog ka na," sabi niya sabay halik sa aking noo. "I’ll be here when you wake up. I’m not going anywhere."

Pumikit ako, at sa huling sandali ng aking kamalayan, naramdaman ko ang kamay niya na mahigpit na humahawak sa kamay ko. Isang hawak na tila nagsasabing kahit sa panaginip, hindi niya ako pakakawalan.