Kabanata 5

​Sariah’s POV

​Tatlong araw. Tatlong araw na akong nakakulong sa loob ng mansyong ito dahil sa lagnat at dahil na rin sa utos ng hari ng Montenegro Empire. Ngayong umaga, maayos na ang pakiramdam ko. Wala na ang bigat sa aking bungo, at ang dating nag-aapoy kong balat ay bumalik na sa normal na temperatura. Pero ang mas malaking problema ko ay kung paano lalabas dito nang hindi nagpapaalam sa lalaking tila balak na akong gawing permanenteng display sa bahay na ito.

​Naglakad ako pababa ng hagdan, suot ang isa sa mga damit na ipinadala ni Hades mula sa Manila—isang silk na emerald green dress na hapit sa aking katawan. Masyadong mahal ang tela, masyadong maganda para sa isang "renovation site," pero wala akong ibang pagpipilian.

​Nahanap ko si Hades sa library.

​Ang library ng mga Montenegro ay hindi basta-basta silid ng mga libro. Isa itong dambuhalang space na may dalawang palapag, amoy lumang papel, leather, at ang pamilyar na sandalwood scent ni Hades. Nakita ko siya sa dulo, nakaupo sa isang leather wingback chair, may hawak na libro at isang baso ng bourbon kahit tanghali pa lang.

​"Akala ko ay matutulog ka hanggang hapon," malamig niyang sabi nang hindi inaalis ang tingin sa binabasa.

​"Maayos na ako, Hades. At kailangan ko nang bumalik sa Manila. Marami akong kliyente na naghihintay," direkta kong sabi habang lumalapit sa kanya. Ang bawat hakbang ko sa carpeted floor ay tila hindi naririnig, pero ramdam ko ang tensyon na agad na nabuo sa pagitan namin.

​Dahan-dahan niyang isinara ang libro at tumingin sa akin. Ang kanyang mga mata ay tila sinusuri ang bawat pulgada ng aking mukha, hinahanap kung nagsisinungaling ba ako tungkol sa aking kalagayan. "Your clients can wait. Sinasabi ko na sa iyo, Sariah, habang hindi pa maayos ang kalsada dahil sa landslide, wala kang pupuntahan."

​"Landslide? O sadyang ayaw mo lang akong paalisin?" hamon ko. Huminto ako sa harap niya, inilapag ang aking mga kamay sa sandalan ng kanyang upuan. "Ninong, alam nating dalawa na kaya mong magpadala ng helicopter dito sa loob ng sampung minuto kung gusto mo. Bakit mo ako pinipilit na manatili rito?"

​Isang maliit at mapanganib na ngiti ang sumilay sa kanyang labi. Tumayo siya, dahilan para mapaatras ako nang bahagya dahil sa tangkad niya. "Matalino ka talaga. Iyan ang isa sa mga dahilan kung bakit hindi ako nagsasawang panoorin ka."

​Matalino? Gusto kong matawa. Kung matalino ako, dapat ay matagal na akong lumayo sa kanya. Noong debut ko, dapat ay hindi ko tinanggap ang itim na rosas na ibinigay niya. Dapat ay nakinig ako sa bulong ng isip ko na nagsasabing ang lalaking ito ay hindi lang basta guardian—siya ay isang predator na matagal nang naghihintay na magdalaga ang kanyang biktima.

​"Bakit, Hades? Ano bang makukuha mo sa pagkulong sa akin dito?" tanong ko, ang boses ko ay nagsisimulang manginig hindi dahil sa takot, kundi sa galit at sa kakaibang kuryenteng dulot ng lapit niya.

​"Everything," bulong niya. Lumapit siya, sapat na para maramdaman ko ang init ng kanyang katawan. "Gusto kong makita kung paano ka gumagalaw sa loob ng bahay ko. Gusto kong malaman kung ano ang iniisip mo sa bawat segundong magkasama tayo. Gusto kong masanay ka na nandito ako, Sariah. Na sa mundong ito, ako lang ang tanging constant mo."

​"You're insane," singhal ko. "May sarili akong buhay. May pangarap ako na hindi kasama ang pagiging dekorasyon sa buhay mo."

​"Pangarap?" Hinawakan niya ang isang hibla ng buhok ko at marahang hinila ito, dahilan para mapatingala ako sa kanya. "Ang pangarap mo ay maging isang tanyag na architect, hindi ba? I can give you the world, Sariah. I can build you firms in Paris, New York, or London. Just stay by my side, and you'll never have to worry about anything ever again."

​"Hindi mo ako mabibili, Hades. Hindi ako isa sa mga kumpanya mo na pwede mong i-hostile takeover," matapang kong sabi kahit na ang totoo ay unti-unti nang nanlalambot ang tuhod ko sa paraan ng pagtingin niya.

​Sariah, lumaban ka. pilit ko sa sarili ko. Huwag kang padadala sa mga pangako niya. Alam mong ang kapalit ng lahat ng yaman na 'yan ay ang kalayaan mo.

Pero habang tinititigan ko ang kanyang mga labi, naalala ko ang pakiramdam noong gabing may bagyo. Ang paraan ng paghawak niya sa akin na tila ba ako ang pinaka-precious na alahas sa koleksyon niya. May bahagi sa akin—isang madilim at nakakatakot na bahagi—na gustong sumuko. Gustong maranasan kung paano mahalin ng isang diyablong tulad ni Hades Montenegro.

"Subukan mo ako, Sariah," hamon niya, ang boses ay naging paos at puno ng pagnanasa. "Labanan mo ako hangga't gusto mo. Pero sa dulo ng araw, alam nating dalawa kung saan ka uuwi. At hindi 'yon sa maliit mong apartment sa Manila. Dito ka... sa akin."

Bigla niyang binitawan ang buhok ko at tumalikod, bumalik sa kanyang upuan na tila ba walang nangyaring tensyon. "Go back to your room. May ipinadala akong mga bagong blueprints para sa renovation. I want your opinion on the library's expansion."

Naiwan akong nakatayo sa gitna ng library, hingal at nalilito. Ang bilis ng pagbabago ng mood niya ay nakakahilo. Kanina lang ay tila kakainin niya ako ng buhay, at ngayon ay bumalik na naman siya sa pagiging professional na boss.

He’s playing with me, isip ko habang pabalik sa aking kwarto. He’s a master of psychological games. At ako, unti-unti na akong nahuhulog sa bitag niya nang hindi ko namamalayan.

Pumasok ako sa kwarto ko at isinara ang pinto. Sumandal ako rito at huminga nang malalim. Ang amoy ng kwartong ito, ang amoy ng damit na suot ko, lahat 'yon ay nagpapaalala sa akin na kahit nasaan ako, hawak pa rin niya ang bawat hininga ko.

Ang bawat internal dialogue ko ay punung-puno ng pag-aalinlangan. Ninong mo siya, Sariah. Mali ito. Kasalanan ito. Pero bawat hibla ng pagkatao ko ay sumisigaw ng pangalan niya.

Gabi-gabi, bago ako makatulog, iniisip ko kung ano ang mangyayari kung tuluyan akong sumuko. Kung hahayaan ko siyang angkinin ako sa paraang matagal na niyang gusto. Magiging masaya ba ako? O magiging isa lang akong magandang bilanggo sa mundong gawa sa ginto?

Hindi ko alam ang sagot. Ang tanging alam ko lang, sa bawat araw na lumilipas na kasama si Hades sa mansyong ito, ang pader na itinayo ko ay unti-unti nang nagkakaroon ng mga lamat. At hindi magtatagal, guguho ito, at wala nang matitira kundi ang katotohanang matagal ko nang kinatatakutan.

I am captured. Not by the house, not by the storm, but by the man himself.