LOGINTHE FINALE...JENINEHindi sila nagsalita. Seryoso lang silang nakatingin kay Huxley at sa akin.Naramdaman kong lalong nanigas ang katawan ko dahil sa takot na baka ano na naman ang binabalak nilang gawin para paghiwalayin kami.Humigpit ang hawak ko sa kamay ni Huxley.“Mom, Dad… please.” Mahinang wika niya sa isang garalgal na tinig.Ilang segundo ang lumipas bago marahang huminga ng malalim si Mrs. Baltimore.“Anak…”Lumapit siya ng ilang hakbang sa amin.“Akala mo ba nagpunta kami rito para paghiwalayin kayo?”Napatingin si Huxley sa Mommy niya.“Hindi ba?”Umiling si Mrs. Baltimore. For the first time hindi ko nakita ang malamig niyang awra.“Hindi na, Huxley.”“Then why are you here?”“Para humingi ng tawad.” Wika ni Mrs. Baltimore. Pagkatapos ibinaling niya ang tingin sa akin.“Iha, patawarin mo kami."Hindi ako makapaniwala sa aking narinig."Ma'am..." Mahina kong sambit habang unti-unting nangingilid ang mga luha ko.“Mommy na lang,” sabi ni Mrs. Baltimore, sa isang paos na t
HUXLEYMahigpit kong hawak ang maleta na naglalaman ng limampung milyong piso habang naglalakad ako patungo sa lumang bodega sa Barangay San Miguel.Tahimik ang paligid.Masyadong tahimik.Halos wala akong marinig kundi ang mga yabag ko at ang mahinang ihip ng hangin.Wala akong ibang iniisip kundi ang mailigtas ang anak ko, kahit anong mangyari.Nang tuluyan akong makarating sa loob ng bodega, agad kong napansin ang ilang lalaking nakapaligid sa lugar.Napahigpit ang hawak ko sa maleta."Mr. Baltimore, hanggang dyan ka lang." Umalingawngaw ang boses ng isang lalaki, kasabay ng pagtutok nila ng baril sa akin.“Nasaan ang anak ko?” malakas kong sigaw."Gusto kong makita ang anak.ko.""Ang pera muna.”Itinaas ko ang maleta at inilapag iyon sa harapan nila.Isang tauhan ang senenyasan na lumapit sa akin.“Buksan mo.”Agad naman akong sumunod.Isa-isa niyang sinuri ang laman ng maleta bago tumango.“Ayos boss, walang problema." Wika ng lalaki.Kinuha nito ang maleta at inilayo sa akin. Pa
JENINEIkalawang araw ng pamamalagi ko sa ospital at medyo okay na ako, lalo na't nandito si Huxley at hindi umaalis sa tabi ko. "Babe, gusto ko ng lumabas ng ospital. Nami-miss ko na si Liam, eh." Sabi ko, nang minsang magkasarilinan kaming dalawa."Bukas ka pa pauuwiin ng doktor, babe. Kaya tiisin mo nalang muna okay? Anyway, inaalagaan naman ng mabuti ng Nanay mo ang anak natin, kaya walang dapat ipag-alala. Besides, naroon din naman sina Anna at Ronnel di ba?"Marahan akong tumango.Mayamaya, bumukas ang pinto at bumungad ang mukha Leslie."Besh!" Aniya at mabilis na sinugod niya ako ng yakap. "I miss you, besh.""Naku, nag-alala ako sa 'yo, no'ng tumawag si Anna at sinabing naospital ka raw. Pasensya na at ngayon lang ako nakadalaw. Kakauwi ko lang galing Baguio. Ako ang inatasan ni sir Salcedo na umatend ng seminar." Aniya at napatingin kay Huxley. "Hi, Huxley.""Hello Ma'am." "Hays, nalulungkot talaga ako sa inyong dalawa." Aniya at ibinalik ang tingin sa akin. "Ikinuwento s
HUXLEYHabang patuloy na lumilitaw ang katotohanan, biglang tumunog ang cellphone ni Kuya Harvey.Sinulyapan niya ang screen.“Bro... si Marco."Mabilis kong inagaw ang cellphone sa kamay niya at agad itong inilapit sa aking tainga.“Hello, Bro.”"Bro Huxley!" Halata ang matinding pag-aalala sa boses ni Marco. "Buti naman at nakausap din kita. Kanina pa kita tinatawagan pero hindi ka talaga makontak.”Bigla akong kinabahan.“Bakit? Anong nangyari?”Sandaling natahimik si Marco bago muling nagsalita.“Nasa ospital si Jenine.”Kamuntik ko ng mabitiwan ang cellphone dahil sa labis na pagkabigla.Nanginginig ang mga kamay ko sa takot at pangamba."Anong nangyayari sa kanya, bro?"“Nawalan siya ng malay kahapon nang makaalis ang sinasakyan ninyo. Tapos, kani-kanila lang muli na naman siyang nahimatay kaya isinugod na siya ng mga kapatid niya sa ospital.""God..."Biglang tumulo ang luha ko kasabay ng panginginig ng aking kamay. "Saang ospital Marco at pupuntahan ko siya.""Sa St. Matthew Me
HUXLEYSa kabila ng mga sinabi sa akin ni Kuya Harvey, hindi pa rin nawala ang bigat sa dibdib ko. Iniisip ko si Jenine at ang anak namin. Hindi ako makatawag, kasi kinuha ang cellphone ko. Pinutol din ang landline connection sa kwarto.Napatingin ako sa labas ng bintana. Mas lalo pang hinigpitan ang pagbabantay sa akin ng mga bodyguards."Damn it!" Pagmumura ko sa sarili.Mayamaya, may kumatok sa pintuan."Sir Huxley..." Isa 'yon sa mga katulong namin. "Kakain na raw ho kayo.""Wala akong ganang kumain." Matigas kong sabi."Pero, Sir..." nag-aalangang wika ng katulong. "Nagagalit na po sina Sir at Ma'am. Pinabababa na po kayo."Hindi ako sumagot.Narinig kong napabuntong-hininga ito bago tuluyang umalis.Kagabi pa walang laman ang tiyan ko, pero hindi naman ako nagugutom. Ilang sandali ang lumipas at bumukas ang pinto. "Hanggang kailan ka ba magpapagutom, Huxley?"Matigas na tanong ni Mommy. "Sisirain mo ba talaga ang buhay mo?"Mariin akong napapikit bago dahan-dahang humarap sa k
JENINE"Hindi!" halos mapasigaw ako habang pilit kumakawala sa pagkakahawak ng bodyguard. "Huxley, h'wag! H'wag kang sumama sa kanila!"Mariin akong tiningnan ni Huxley. Pilit siyang ngumiti kahit kitang-kita ko ang pamumuo ng mga luha sa kanyang mga mata."Babe..." paos niyang sambit. "Mahal na mahal ko kayo ni baby Liam. Hindi ko kayang mailagay ang buhay ninyong dalawa sa panganib.""Hindi! Magkasama tayong aalis dito!"Napailing siya.Dahan-dahan siyang lumapit sa kinaroroonan ko. Agad namang umurong ang bodyguard na may hawak sa akin nang senyasan ni Mr. Baltimore.Maingat niyang hinaplos ang pisngi ko."I'm sorry, babe."Hindi ko napigilan ang mapahagulgol. Niyakap niya ako ng mahigpit at sabay kaming nag-iyakan. "Babe, pangako aayusin ko 'to. Sa ngayon, kailangan ko munang sumama sa kanila alang-alang sa kaligtasan ninyong lahat."Unti-unti siyang kumalas sa pagkakayakap sa akin at bumaling kay baby Liam na mahimbing pa ring natutulog sa mga bisig ko. "I'm sorry, son..." bul
JENINEDahil malapit na rin ang pasukan, nagkaroon kami ng faculty meeting sa SH Department. Ayaw ko pa sanang magpunta ng school at parang hindi ko pa nasusulit ang bakasyon pero hindi rin naman ako sanay na umabsent sa mga meetings namin. "Hay, parang ayaw ko pang umatend, beshie," wika ni Lesli
HUXLEYDahil bakasyon naman, sinulit namin ng mga kaibigan ko ang mga araw na magkakasama pa kaming lahat. And of course, kasama si Jenine. Pero may times din naman na kami lang dalawa, syempre gusto ko rin naman ng privacy kaya minsan hindi namin nakakasama sina Marco. Nagkakajowa na rin naman sil
JENINEAlas syete pa lamang ng umaga nasa loob na kami ng gym ni Leslie. Konti pa lang ang naroon at wala pa ang mga estudyante ko. Parang excited na ako na makita silang tumuntong ng entablado. Masaya ako dahil 'With Honors' sila at "With High' naman si Huxley. "Besh, excited ka anoh?" tanong sa
HUXLEYMakalipas ang tatlong araw, matagumpay kong nairaos ang final exam. Hindi lang basta pasado—mataas talaga ang nakuha kong scores. Hindi ako nagmamagaling, pero pinaghandaan ko talaga 'yon. Araw-gabi akong nag-review, hindi lang dahil gusto kong pumasa, kundi dahil may gusto akong patunayan.







