Kabanata 5 Pagbangon

Tahimik na umupo si Arwena sa lounge chair ng clinic na pinuntahan niya.

Kahapon ay buo na ang loob niya.

She wanted to get rid of the baby.

Pero ngayong nandito na siya at nakikita ang mga babaeng lumalabas mula sa loob ng kwarto na umiiyak, parang nagbago ang isip niya.

Parang ayaw na niyang ituloy ang binabalak.

Nakakaramdam din siya ng takot para sa sarili at sa baby niya. Napahawak siya sa tiyan at hindi namalayan ang pagpatak ng luha.

“Ms. Arwena Dela Torre.”

Narinig niya ang pagtawag na iyon, pero hindi siya tumayo.

Parang may pumipigil sa kanya na sumagot o pumasok sa loob.

“Ms. Dela Torre…”

Napapikit siya nang muli nitong tawagin ang pangalan niya.

Tumayo nga siya, pero hindi para pumasok sa kwarto.

Umiling-iling siya sabay sabi, “I'm sorry, I can’t do this!” at patakbong lumabas ng clinic.

Her eyes were welling up with tears, and she was struggling to breathe.

Nang tuluyan na siyang makalabas, umupo siya sa hagdan at doon humagulgol habang hawak ang dibdib na parang sasabog sa sakit.

Wala na rin siyang pakialam kung pagtinginan man siya ng mga tao.

Galit na galit siya sa sarili.

Hindi niya akalain na magagawa niyang mag-isip ng gano’ng bagay. Hindi niya kagustuhang mabuo ang bata sa sinapupunan niya, pero dugo’t laman niya pa rin ito.

“Anong klaseng tao ako?” tanong niya sa sarili. "Pinalaki ako ng mga magulang ko na may takot sa Diyos. Pero muntik na naman akong makagawa ng isa pang pagkakamali na alam kong pagsisisihan ko habang buhay. Sorry… sorry, baby,” paulit-ulit niyang sabi habang hinahaplos ang tiyan. “I’m sorry. I’m a bad mommy.”

Samantala, abot-abot ang kaba ni Archie habang bumabyahe papunta sa clinic kung nasaan si Arwena.

Natatakot siya.

Kinakabahan siya na baka huli na ang lahat at nagawa na ni Arwena ang isang bagay na lalo pang sisira sa buhay niya.

Mabuti na lang at nakita niya ang papel kung saan nakasulat ang address at pangalan ng clinic na malapit sa telepono nila.

Archie could barely walk when he saw Arwena sitting on the stairs, sobbing and barely able to breathe—

Naghalo-halo ang nararamdaman niya, galit at awa.

“Did you do it?” pabulong ngunit madiing tanong niya nang nasa harap na siya ng kaibigan.

Pero parang bingi si Arwena. Patuloy lang ito sa paghagulgol. Ni hindi man lang niya ito tiningnan.

“How could you—” Gusto niyang talakan si Arwena; gusto niya itong sumbatan.

Pero parang hindi niya magawa. Hindi niya kaya, lalo na’t nakikita niyang nasasaktan din ito.

Naikuyom na lang niya ang mga kamay at sandaling tumalikod.

Hinahabol din niya ang sariling hininga na parang mapuputol na dahil sa nararamdamang lungkot.

“Stop the drama, Arwena!” sabi niya at muling hinarap ang kaibigan na hindi pa rin siya pinapansin. “Isn't this what you want? Nagawa mo na. Wala ka nang problema. So get up and start fixing your life!”

Finally, nag-angat din ng ulo si Arwena.

Sa lahat ng sinabi ni Archie, parang ang mga huling salita lang ang narinig niya.

“Archie…” Lumakas pa lalo ang hagulgol niya.

Sunod-sunod ang pagpatak ng mga luha habang nakatingala kay Archie.

Archie’s heart melted as he saw Arwena’s teary eyes.

Nawala ang galit at inis niya.

Gusto na niya agad yakapin ang kaibigan na alam niyang naghahanap ng karamay.

“I’m sorry…” sabi ni Arwena at muling yumuko. Sumabay ang pagyugyog ng mga balikat niya sa paghagulgol.

Napapikit si Archie. Pinigil niya ang emosyon. Pinipigilan niyang huwag umiyak sa harap ng kaibigan.

“Sorry for what?” mahinahong tanong niya habang pinipilit na huwag pumiyok ang boses.

Pinilit niyang magpakatatag.

Kailangan niyang maging malakas para sa kaibigan.

“Wala kang kasalanan sa akin, Arwena. Sa anak mo, ikaw ang may kasalanan.”

Nahagod niya ang buhok matapos sabihin iyon.

Alam niyang masakit ang sinabi niya, pero hindi na niya napigilan ang sarili.

Sa pagkakataong ito, parang nawawalan na rin siya ng pag-asa na tumino pa ang pag-iisip ni Arwena.

Kahit anong gawin niya, kahit anong ipayo niya rito, walang silbi. Hindi ito nakikinig.

Ang hirap payuhan ang taong sarado ang pag-iisip.

“Sorry… matigas ang ulo ko. Sorry dahil in-ignore ko lahat ng payo mo. At sorry dahil inaaway kita tuwing pinagsasabihan mo ako.”

Napabuga ng hangin si Archie, ngunit pahapyaw namang tumawa.

“Ngayon mo lang na-realize ‘yan? Tapos na nga, Arwena.” Umupo siya sa tabi ng kaibigan.

“I didn’t do it, Archie. Hindi ko kaya. Hindi ko pala kaya…”

Bumilog ang mga mata ni Archie. Maya maya ay ngumiti siya.

Hinawakan niya ang tiyan ng kaibigan at hinaplos iyon. “Nandito pa siya? Hindi siya nawala?” tuwang-tuwang tanong niya bago niyakap ang kaibigan.

Kung paano siya umasta ay parang siya ang tatay ng ipinagbubuntis ng kaibigan.

“Archie, natatakot ako. Paano kung hindi ko kayanin? Paano kung hindi ko ma-fulfill ang tungkulin ko bilang isang ina?”

“’Wag kang matakot, Arwena. Tatagan mo ang loob mo. Nandito naman ako. Tutulungan kita. Willing ako na maging daddy ng baby mo. Ako ang tatayong tatay niya. Kakayanin kong maging daddy kahit I'm not daddy material. Alam mo naman, mommy material ako.”

Patawa niya iyon na nagpangiti nang kaunti kay Arwena.

“Stop crying na, ha.” Pinahid niya ang mga luha nito at nginitian nang matamis. “Handa rin akong magpakalalaki para sa inyo, Arwena. Kaya tama na ang iyak. Kakayanin nating maging mabuting magulang para sa baby na ito.”

Mahigpit na yakap ang isinagot ni Arwena kay Archie.

Tahimik siyang nagpapasalamat. Sa kabila ng lahat ng nasabi niya rito, hindi pa rin siya nito sinukuan at handa pa itong maging daddy ng anak niya.

***

Paakyat pa lang ng hagdan si Arwena, pero ang ngiti niya ay abot hanggang tainga.

Alam niya kasi kung ano ang sasalubong sa kanya tuwing uuwi siya galing sa trabaho.

“Mommy…”

Ayon na nga. Lambing, halik, at mahigpit na yakap ang agad na sumalubong sa kanya.

“How’s your day, Mommy?” tanong ni Nathan, ang bibo at cute na cute niyang anak.

Ngumiti siya at pinindot ang ilong nito. “My day was good. How about you?” tanong niya, sabay yakap sa anak na humahagikgik.

“Awesome!” sagot nito na may kasamang matamis na ngiti.

Limang taon na ang lumipas matapos ang masamang karanasan sa buhay ni Arwena.

At heto na nga, ang akala niyang tuluyang sisira sa buhay niya ay siya pa ang naging dahilan para magpatuloy siya at maging masaya.

Kahit pa madalas niyang naaalala si Mr. Tan, ang ama ng anak niya.

Paano naman niya makakalimutan ang lalaking iyon? Binigyan siya ng anak na kamukhang-kamukha nito.

“Where’s Daddy?” tanong niya matapos niyakap ang anak.

“In the kitchen,” sagot nito at hinila siya papunta roon.

“Hi, Arc,” sabi niya, sabay halik sa pisngi nito.

“Tamang-tama ang dating mo. Ready na ang dinner,” nakangiting sabi ni Archie habang inilalagay ang steak sa mesa, saka siya hinalikan sa pisngi.

Tinupad nga ni Archie ang pangako niya kay Arwena. Siya ang tumayong daddy ni Nathan. Siya ang naging karamay ni Arwena sa lahat ng panahon at katuwang sa pagpapalaki ng anak niya.

Pero alam ng bata na hindi siya ang tunay na ama nito.

Ayaw nilang ilihim ang totoo, lalo na’t hindi nga tunay na lalaki si Archie.

Magkaharap na silang tatlo sa hapag at masayang kumakain.

“Wena, mabuti naman at na-contact mo na pala ang parents mo. Okay na kayo,” biglang sabi ni Archie.

Napahinto si Arwena sa pagsubo.

Kunot-noo siyang napatitig sa kaibigan. “Pinagsasabi mo, Arch? Ano’ng okay na kami?”

Napalingon siya kay Nathan, na mabuti na lang at abala sa pagkain.

“Ano ka ba naman, Wena. Mga ganyang bagay, hindi mo na kailangang itago sa akin. Happy nga ako dahil okay na kayo ng parents mo.”

Lalong kumunot ang noo ni Arwena.

“Saan mo ba nakuha ang tsismis na ‘yan, Arch?” pabulong niyang tanong.

Hindi pa nga alam ni Nathan na may lolo at lola pa siya. At hindi rin alam ng mga magulang niya na may anak na siya.

Limang taon na rin siyang walang contact sa kanila.

“Tsismis? Kung hindi totoo, bakit tumawag ang mommy mo kanina? Kinakamusta ka nga. Nag-iwan pa siya ng number. Tawagan mo raw siya kapag may time ka.”

Kaagad tumayo si Arwena matapos marinig iyon.

Hindi na niya natapos ang pagkain.

Si Archie naman ay nakagat na lang ang kutsara. Akala niya talaga ay okay na sina Arwena at ang mga magulang nito.

Lumapit si Arwena sa telepono.

Ilang minuto niyang tinitigan ang number na nakasulat sa sticky note bago niya ito kinuha.

Mabagal niyang dinial ang mga numero.

Napigil din niya ang paghinga habang hinihintay na may sumagot.

“Hello…” sagot mula sa kabilang linya.

Hindi agad siya nagsalita.

Pinipigilan niya ang pag-iyak.

Ngayong naririnig niya ang boses ng mama niya, lalo niyang naramdaman kung gaano niya ito na-miss.

“Sino ’to?” tanong ng mama niya. “Arwena? Ikaw ba ’to?” Halatang nagpipigil na rin itong mapaiyak. “Anak…”

“Mama…” sagot niya, kasabay ng pagpatak ng luha na hindi na niya napigilan. “Kumusta na po kayo? Nasaan po si Papa?”

Pinahid niya ang mga luha kahit parang kaharap niya ang mama niya. Pinilit niyang pasiglahin ang boses.

“Hindi kami okay, Anak, simula no’ng umalis ka…”

Natiim ni Arwena ang mga mata.

Nakaramdam na naman siya ng guilt.

“Sorry po… iniwan ko po kayo.”

Parang kinuyumos ang puso niya habang naririnig ang mahinang paghikbi ng mama niya.

“Anak, kami ang dapat mag-sorry sa’yo. Umabot pa ng limang taon bago ka namin nahanap.”

“Paano n’yo po pala nakuha ang number ko?” tanong niya sa mas kalmadong boses.

“Nakita namin ang pangalan at number mo sa business magazine ng isang sikat na real estate company diyan sa Maine.”

Napangiti si Arwena.

Isa na nga siyang best real estate agent sa kumpanyang pinagtatrabahuan niya, kaya hindi na nakapagtataka na makita ang pangalan niya sa mga magazine.

“Anak, sorry ha—”

“Ako po ang may maling nagawa, Ma. Kaya kung mayro’n mang dapat mag-sorry, ako po ’yon.”

Sinusubukan niyang pasayahin ang boses, pero kahit anong pilit niya ay bumabakas pa rin ang lungkot.

“Anak, umuwi ka na. Miss ka na namin ni Papa mo.”

“Miss ko na rin po kayo, Ma,” sagot niya habang umiiyak ngunit may ngiti sa labi.

“Please come home, Anak. Dahil ang totoo… kailangan ka ng papa mo.”

Hindi agad sumagot si Arwena.

Hindi niya alam kung kaya na ba niyang harapin muli ang mga taong minsang nakasakit sa kanya.