2

"WHERE HAVE you been ba talaga, Kiana huh? At bakit kailangan na nating umalis ng ship? Hindi ba't mamaya pang hapon ang alis natin?" nagtatakang usisa ni Ambrose Gaviola habang hawak niya ito palabas ng ship. Si Ambrose ang lalaking best friend ni Kiana simula pa high school at naging manliligaw din niya noon pero ni-reject niya ito dahil kaibigan lang talaga ang turing niya para sa binata.

"Ambo, I don't have time to answer all your questions, ok? Gusto ko ng umuwi at hindi pwedeng mag-stay pa ako rito," sagot niya.

"Wait!" Pinigilan siya nito sa paglakad habang nakatuon ang nagtataka nitong tingin sa kaniya. "Saglit nga, Kiana Elowen Dimatibag ano ba talaga nangyari at gusto mo ng umalis ng party? At saka, look at yourself, Kiana ano bang nangyari sa iyo? Kaninong sleeves 'yang suot mo?" Kumunot pa ang noo nito habang tinitingnan siya mula ulo hanggang paa. She's wearing a red dress na gulo-gulo, a white long sleeves on top of it, pati buhok niya ay hindi na na rin niya naayos. Para siyang pinagsamantalahan. Ano pa bang ibang iisipin ni Ambrose sa kaniya?

Umiwas si Kiana ng tingin. Napalunok siya. "I-I—ipapaliwanag ko mamaya, basta gusto ko ng umalis ng lugar na ito, please! Ambrose, let's go home."

Gusto pa mang magtanong ni Ambrose pero wala na itong nagawa kung 'di samahan siya palabas ng crew shipped kung saan ginanap ang party ng kompanyang pinagtatrabahuhan. May nakaabang ng boat sa labas na magdadala sa kanila sa lupa.

"Now, tell me ano ba talagang nangyari sa iyo?" basag ni Ambrose sa katahimikan habang lulan sila ng kotse nito pauwi. Palitaw na ang araw sa silangan.

Hindi makatingin si Kiana sa kaibigan dahil hindi niya alam kung dapat ba nitong malaman ang nangyari. Sigurado magagalit ito dahil may nobyo siya at nagawa niyang makipag-one night stand sa isang ekstrangherong—hindi pala ekstranghero ang lalaki dahil boss niya ang nakasiping niya sa kama.

"May nangyari ba sa iyo na hindi ko dapat malaman, huh?" ulit nito.

"A-Ambrose, hindi ko alam kung paano nangyari...h-hindi ko alam!" naguguluhan at natatakot na sabi niya dahil nakokonsensiya siya sa nagawa. Malaking pagtataksil iyon sa kaniyang nobyo.

"Ang alin? Ano ba talagang nangyari? Kiana, matagal na tayong magkasama at kilala na kita at alam mo ring tamang tao ako para pagsumbungan mo."

"I-I slept with a s-stranger," pag-amin niya habang nakayuko.

"W-what? Y-you slept with a stranger? Hell no, Kiana! P-paano nangyari iyon? S-sino—I mean, paano si Lorcan, ang boyfriend mo?" hindi makapaniwalang sabi ni Ambrose. Kinabahan at natakot para sa kaniya. Agad nitong hininto ang sasakyan sa gilid ng kalsada at nababahalang tumingin sa kaniya.

Naramdaman niya ang luhang tumulo sa mga mata niya dahil sa nararamdaman niyang konsensiya at kahihiyan para sa sarili. Hindi nga niya binigay kay Lorcan ang virginity niya sa loob ng apat na taong relasyon nila kahit ilang beses nitong hiningi iyon tapos naisuko lang niya iyon sa isang lalaking katulad ni Leander Aguirre. Isang antipatiko, mayabang at babaerong lalaki.

Umiling siya. "H-hindi ko alam, Ambo. Naguguluhan na rin ako at nakokonsensiya sa nangyari. H-hindi ko alam kung paano napunta ang lalaking iyon sa room ko. Lasing ako, Ambo at may nararamdaman akong init sa katawan na hindi ko maintindihan. Wala ako sa sarili ko at paggising ko, wala akong maalala. H-hindi ko gusto ang nangyari at hindi ko gustong magtaksil kay Lorcan dahil mahal ko ang nobyo ko at alam mo 'yon." Nakailang iling si Kiana habang umiiyak.

"Shh! Kiana, naiintindihan ko at alam kong hindi mo iyon magagawa kay Lorcan. Aksidente ang nangyari at walang makakaalam niyon," ani Ambrose at hinawakan ang balikat niya.

"Please! Hindi pwedeng malaman ni Lorcan ang nangyari."

Tumamgo si Ambrose.

Binalingan niya ang hawak na cellphone at agad tinawagan ang nobyo. Nag-ring lang iyon pero walang sumagot. Nakailang subok pa siya na mas lalong nagpabigat sa nararamdaman niya. Sigurado magagalit si Lorcan sa kaniya o baka nga hiwalayan pa siya nito kapag nalaman nito ang nangyari. Umiling siya. Hindi maari dahil mahal niya ito.

Pinalipas lang ni Ambrose ang ilang minuti bago ulit pinaandar ang kotse.

Ilang sandali pa at nakarating na sila sa bahay ni Kiana. Tuluyan ng lumitaw ang sikat ng araw dahil halos isang oras din ang byahe.

Inalalayan siya Ambrose sa pagbaba ng kotse at pagpasok sa gate. Tahimik ang bahay at tila tulog pa ang mga tao roon. Kasama lang naman niya sa bahay ay ang stepmother at stepsister niya na hindi niya kasundo. Simula ng magtago ang kaniyang ama mula sa marami nitong utang, naging masama na ang trato ng mga ito sa kaniya. Kulang na nga lang ay gawin siyang katulong ng mga ito.

Nang nasa main door na sila, napansin niya ang pamilyar na sapatos na nakalagay sa shoe rock. Kay Lorcan ba iyon? Kapagkuway hindi na lang niya iyon pinansin baka naiwan nito roon.

Pagbukas niya ng main door, walang sumalubong sa kanila. Tahimik ang bahay at parang walang tao roon. Nagtaka siya dahil maagap nagigising ang stepmother niyang si Isadora.

"Wala ba ang mga demonyita mong boarder?" nagtatakang tanong ni Ambrose. Alam at kilala nito ang ugali ng mag-ina at ayaw din ni Ambrose sa kanila.

"Hindi ko alam, Ambo bak may pinuntahan sila," sagot niya. "Gusto mo ba ng kape? Tubig?" alok niya.

"Hindi na, Kiana. Mabuti pang magpalit ka muna."

"Sigurado ka?"

Tumango si Ambrose. Iwas ito ng tingin sa kaniya. "Magpalit ka na dahil mukhang sa pagmamadali mo, naiwan mo pati panty mo." Pinigilan nitong matawa.

Napatingin siya sa sarili. Manipis ang suot niyang dress sa harap at may slit iyon hanggang hita.

"Sh*t!" mura niya. Kaya pala malamig sa hita dahil wala na nga siyang suot na panty. Damn! Naiwan nga niya sa kwarto at hindi na nasuot. Nakaramdam siya ng hiya kay Ambrose.

Mabilis na naglakad si Kiana papunta sa silid niya sa gawing kanan pero natigilan din siya at nagtaka ng makitang bahagyang nakaawang ang pinto niyon. Sa pagkakatanda niya, iniwan niya iyong naka-lock dahil dala niya ang susi niyon.

Hindi niya maintindihan pero sinalakay siya ng kaba. Naalala niya ang sapatos ng nobyo na nasa labas. Bumilis ang kabog ng dibdib niya habang papalapit siya sa pinto. Dahan-dahan ang bawat hakbang. May nararamdaman siyang matinding tense at takot sa pwedeng makita. May ideya ang isip niya at sana'y hindi iyon totoo.

Hinawakan niya ang doorknob ng pinto at dahan-dahan tinulak iyon. Para siyang sinalubong ng isang multo. Nanlamig ang buong katawan niya, nanigas at hindi makagalaw. Napaawang ang bibig. Pinipiga ang puso pero walang luhang gustong pumatak. Iniisip na niya iyon pero sobrang sakit pala kapag totoo.