2 A Shadow In The Dining Room (Loraine's POV)

"Ma'am Loraine, kailangan niyo na po bang ilagay itong truffle steak sa warmer dahil mag-aalas diyes na ng gabi," tanong ni Aling Maria habang nakahawak sa gilid ng apron niya, bakas sa mukha ang pagod at labis na pag-aalala sa akin.

"Huwag muna, Aling Maria, parating na si Rafael dahil nangako siya sa text na uuwi siya para sa ikalimang anibersaryo natin ngayon," sagot ko habang inaayos ang pagkakatirik ng mga kandila sa gitna ng mahabang lamesa.

Inayos ko ang suot kong pulang silk dress na binili ko pa sa isang mamahaling boutique noong nakaraang linggo, umaasa na mapansin niya man lang ang itsura ko ngayong gabi. Ang limang taon na nagdaan ay parang isang mahabang panaginip kung saan gabi-gabi akong nag-aabang sa sala, nagtitiis sa lamig ng aircon habang pinapanood ang bawat paggalaw ng oras. Walang anibersaryo o kaarawan ang naging mahalaga sa kanya, bawat taon ay lumilipas na parang ordinaryong araw lang na pilit niyang binubura sa kanyang kalendaryo. Pero ngayong gabi, nagbakasali ako nang mag-reply siya sa mensahe ko pagkatapos ng halos isang buwan na hindi kami nag-uusap maliban sa mga pirmahan ng dokumento.

Naupo ako sa dulo ng lamesa, tinitingnan ang dalawang set ng mamahaling plato na inihanda ko kasama ang paborito niyang alak na kinuha ko pa sa pinakatagong wine cellar ng mga Villareal. Hinaplos ko ang makinis na tela ng table napkin, pinapakalma ang mabilis na kabog ng dibdib ko na laging sumusulpot tuwing sumasapit ang ganitong oras. Alam ng buong subdivision, pati na ng mga security guard sa gate, kung gaano kalamig ang buhay ko sa loob ng mansyong ito, kung paanong ang isang Monteverde ay naging parang katulong na walang suweldo sa pamamahay ng isang Villareal. Nagpatuloy ang pag-ikot ng mga kamay ng wall clock, lumampas ang alas-onse, lumampas ang alas-dose, hanggang sa tuluyan nang pumatak ang ala-una ng madaling araw nang walang ingay ng makina ng kotse sa labas.

"Ma'am, matulog na po kayo dahil malamig na po ang buong paligid, baka magkasakit kayo niyan," muling pumasok si Aling Maria mula sa kusina, bitbit ang isang baso ng malamig na tubig na inilapag niya sa harap ko.

"Sige na, Aling Maria, mauna ka na sa quarters mo dahil maaga ka pang maglilinis bukas," pilit kong pinanatili ang sigla sa boses ko kahit nararamdaman ko na ang pamilyar na bigat sa aking lalamunan.

"Naku, Ma'am Loraine, huwag niyo na pong sanayin ang sarili niyo sa pag-aabang sa taong ayaw naman kayong balikan," bulong ng matanda bago dahan-dahang tumalikod, ang kanyang mga yabag ay unti-unting nawala sa malaking pasilyo.

Nanatili akong nakatitig sa dalawang kandila na ngayon ay halos kalahati na ang natutunaw, ang waks ay dahan-dahang dumaraloy sa silver na candlestick holder na parang mga luha. Kinuha ko ang cellphone ko sa ibabaw ng mesa, binuksan ang chat room namin ni Rafael na puro asul na bubble ng mga text ko ang laman, walang kahit isang reply mula sa kanya maliban sa nag-iisang salita kaninang umaga... 'Okay'. Ang simpleng salitang iyon ang naging dahilan kung bakit ako nagpakapagod magluto, naghiwa ng mga rekado, at nag-ayos ng buong bahay na mukhang gagamitin lang pala para sa isang palabas na walang manonood. Pinindot ko ang call button, inilagay ko ang telepono sa aking tainga, ngunit ang malamig na boses ng operator ang sumalubong sa akin na nagsasabing hindi maabot ang numerong iyon.

Tumayo ako mula sa aking upuan, lumapit sa malaking bintana na nakaharap sa malawak na garden kung saan may mga dekorasyong binuo ko rin para sa gabi na ito. Nakita ko ang sarili kong repleksyon sa salamin... isang babaeng may maayos na buhok, may magandang damit, ngunit may mga matang unti-unting nawawalan ng liwanag dahil sa patuloy na pag-asa sa wala. Hindi ko na mabilang kung ilang beses akong nagmukhang tanga sa harap ng mga katulong, kung ilang beses akong nagkunwaring masaya kapag tumatawag si Don Gustavo upang kamustahin ang pagsasama namin. Para kay Rafael, ang kasal na ito ay isang parusa na kailangan niyang tiisin habambuhay, at ako ang tanging punching bag na pwede niyang saktan gamit ang kanyang pananahimik at kawalan ng pakialam.

Lumapit ako muli sa lamesa, hinawakan ko ang hawakan ng kutsilyo na gagamitin sana para sa steak, naramdaman ko ang talim nito sa aking hintuturo na nagdulot ng maliit na kirot. Nilagyan ko ng alak ang baso ko, ininom ko iyon sa isang malaking lagok, hinahayaan ang init ng likido na sunugin ang aking lalamunan hanggang sa aking sikmura. Ang limang taon na paninirahan dito ay sapat na upang malaman ko na ang bawat pagsisikap ko ay walang halaga, na kahit magmakaawa ako sa harap niya ay hinding-hindi niya ako titingnan bilang isang babae. Naalala ko ang huling beses na sumubok akong yakapin siya noong nakaraang buwan nang umuwi siyang lasing... itinulak niya ako nang napakalakas sa gilid ng kama at sinabing nasusuka siya kapag naamoy ang pabango ko.

"Bakit ba hindi ko kayang magalit sa iyo, Rafael, bakit ba laging mas matimbang ang takot ko na tuluyan mo akong iwan," bulong ko sa hangin habang pinapanood ang huling bahagi ng mitsa ng kandila na unti-unting namamatay.

Kinuha ko ang cling wrap sa counter, dahan-dahan kong tinakpan ang mga pagkain na ilang oras kong inihanda, bawat paghila ng plastik ay may kasamang bigat sa aking dibdib. Ang steak na mamahalin, ang pasta na may creamy sauce, at ang salad na may sariwang gulay... lahat ng ito ay magiging tira-tira na naman na ipapakain ko sa mga aso sa labas o kaya ay itatapon sa basurahan bukas ng umaga. Pinasok ko ang mga plato sa malaking refrigerator, ang tunog ng pagsasara ng pinto nito ay umalingawngaw sa buong tahimik na kusina na parang isang hatol. Pagkatapos kong mag-ayos, naupo ako sa hagdanan na nakaharap sa main door, niyakap ko ang aking mga binti habang ang lamig ng sahig ay gumagapang sa aking balat.

Narinig ko ang biglang pagtunog ng susi mula sa labas ng pinto, kaya agad akong napatayo nang tuwid, inaayos ang aking pulang damit kahit na alam kong gusot na ito dahil sa matagal na pag-upo. Bumukas ang malaking pinto ng mansyon, iniluwa nito ang pigura ni Rafael na may gulu-gulong buhok, luwag ang necktie, at hawak ang kanyang coat sa kanang kamay. Pumasok siya sa loob na may kasamang malakas na amoy ng alak at mamahaling pabango ng babae... isang amoy na alam kong hindi galing sa opisina o sa kahit anong business meeting na sinasabi niya. Hindi niya man lang ako tinapunan ng tingin, dire-diretso ang kanyang lakad patungo sa hagdanan na tila ba isa lamang akong estatwa na nakaharang sa kanyang daraanan.

"Rafael, anong nangyari sa usapan natin, nag-antay ako sa iyo buong gabi dahil akala ko ba uuwi ka para sa anibersaryo natin," lakas-loob kong hinarang ang daan niya, ang aking kamay ay dahan-dahang humawak sa dulo ng kanyang basang coat.

"Bitawan mo ako, Loraine, pagod ako sa trabaho at wala akong oras para sa mga walang kwentang drama mo ngayon," mariin niyang winaksi ang kamay ko, ang kanyang boses ay puno ng iritasyon at pagod.

"Hindi ito walang kwentang drama, Rafael, limang taon na tayong kasal ngayon, limang taon kong tinitiis ang pagiging parang hangin dito!" sigaw ko sa kanya, ang aking boses ay tuluyan nang bumasag sa katahimikan ng madaling araw.

"At sino ba ang nagsabi sa iyo na mag-antay ka, hindi ba sinabi ko na sa iyo na huwag mo akong pakikialaman sa kung anong oras ko gustong umuwi?" lumingon siya sa akin, ang kanyang mga mata ay nanlilisik sa galit habang nakatitig sa pulang damit ko. "Nagmumukha kang tanga sa suot mo, Loraine, kaya huwag mo akong sumbatan tungkol sa limang taon dahil ikaw ang pumili na manatili sa impiyernong ito."

Napaatras ako sa tindi ng talim ng kanyang mga salita, parang may kung anong patalim na sumaksak sa puso ko na nag-iwan ng malalim na sugat. Tiningnan ko ang mukha niya... walang kahit kaunting pagsisisi, walang kahit kaunting pag-aalala kung kumain na ba ako o kung anong naramdaman ko habang nag-iisa sa loob ng mahabang oras. Mas pinili niya pang sumama sa mga kaibigan niya o kung kanino mang babae kaysa tuparin ang nag-iisang pangako na ibinigay niya sa akin para sa taong ito. Ang bulag kong pagmamahal ay unti-unting nagiging isang mabigat na tanikala na sumasakal sa sarili kong leeg, ngunit kahit ganoon ang sakit, naroon pa rin ang kaunting bahagi ng utak ko na umaasang magbabago ang lahat bukas.

"Sumagot ka naman, Rafael, may ginawa ba akong mali para tratuhin mo ako nang ganito gabi-gabi?" tanong ko muli, ang mga luha ko ay tuluyan nang dumaraloy sa aking mga pisngi, sinisira ang make up na pinaghirapan ko.

"Ang mismong pagkakaroon mo ng apelyido ko ang pinakamalaking mali sa buhay ko, kaya huwag kang umarte na parang biktima ka rito," sagot niya bago muling humakbang pataas ng hagdan, hindi man lang nililingon ang pag-iyak ko.

"Maghihintay pa rin ako, Rafael, kahit na anong sabihin mo, dahil asawa mo ako at alam kong darating ang araw na makikita mo rin ako," sigaw ko sa likod niya, pilit na pinaninindigan ang nag-iisang bagay na natitira sa aking pagkatao.

"Gawin mo ang gusto mo, mag-antay ka hanggang sa mamatay ka, dahil hinding-hindi kita mamahalin kahit kailan," ang huling malupit niyang sagot bago tuluyang isinara ang pinto ng kanyang silid, iniwan akong muli sa gitna ng madilim na sala na may basang mukha at durog na puso.

Naupo ako sa pinakamababang baitang ng hagdan, pinapakiramdaman ang bawat patak ng ulan sa labas na tila ba nakikiramay sa aking walang katapusang kalungkutan. Tiningnan ko ang aking mga kamay na nanginginig pa rin dahil sa takot at sa tindi ng emosyon na lumabas sa akin kanina... isang eksena na paulit-ulit na mangyayari dahil alam kong bukas, gigising ako nang maaga para paghandaan muli siya ng almusal. Ang pagiging asawa niya ay isang parusa na ako mismo ang pumili, at habang nakikita ko ang sarili kong duguan sa emosyonal na paraan, wala akong ibang magawa kundi ang tanggapin ang bawat latay ng kanyang galit.

"Lalambot ka rin, Rafael, alam kong mapapansin mo rin ang lahat ng ginagawa ko para sa iyo," bulong ko sa aking sarili habang dahan-dahang tumatayo upang maglakad patungo sa aking malamig na kwarto sa dulo ng pasilyo.

"Huwag mo nang pangarapin ang bagay na tapos na bago pa man magsimula, Loraine, dahil para sa akin, isa ka lang malaking abala," ang malamig na boses ni Rafael mula sa itaas ang huling umalingawngaw bago tuluyang namatay ang lahat ng ilaw sa mansyon.