Se connecter"Mommy, can I go now? Everyone is already waiting for my song," ang malambing na boses ng isang maliit na batang babae ang pumukaw sa aking atensyon habang naglalakad siya patungo sa stage. Nakita ko si Loraine na bahagyang yumuko at hinalikan ang pisngi ng bata, isang eksenang parang tumusok sa aking dibdib dahil sa sobrang tamis. Bago pa man ako makahakbang palapit sa kanila, ang musika ay nagsimula na, at ang batang iyon ay dahan dahang umakyat sa entablado sa gitna ng spotlight na parang isang anghel na bumaba mula sa langit."Ang ganda ng boses niya, sino ba ang batang iyon?" ang naririnig kong bulong ng mga taong nasa paligid ko, ngunit hindi ko sila pinansin. Ang buong atensyon ko ay nakapako sa maliit na bata sa harap ko na nagsimulang umawit ng isang awiting puno ng emosyon. Ang bawat nota ay tumatagos sa aking kalamnan, ang bawat salita ay may dalang pamilyar na himig na tila ba narinig ko na noon sa aking panaginip. Ang buong bulwagan ay biglang natahimik, tila ba ang oras
"Siguraduhin mong walang palya sa security, dahil ngayong gabi, hindi ako tatanggap ng kahit anong pagkakamali," ang utos ko sa aking team habang nakatayo ako sa loob ng aking dressing room. Pinagmamasdan ko ang maliit na pares ng puting baby shoes na nakapatong sa aking lamesa, isang alaala na tila isang mabigat na tanikala na nakapulupot sa aking puso. Ilang gabi na akong hindi nakakatulog, ang bawat sandali ng katahimikan ay tila isang paghuhukom sa lahat ng aking kasalanan noon. Ang pagsisisi ay hindi lamang isang pakiramdam, kundi isang pisikal na sakit na kumakain sa aking buong pagkatao habang binibilang ko ang bawat segundo na naghihiwalay sa akin sa katotohanan.Pagdating ko sa charity gala, ang dami ng tao ay nakakahilo, ngunit hindi ko sila nakikita. Ang bawat bilyonaryo, socialite, at politiko na naroon ay tila mga anino lamang sa aking paligid. Naglakad ako nang mag-isa, ang aking tuxedo ay fit na fit sa aking katawan, ngunit ang aking ekspresyon ay seryoso, malamig, at t
"Rafael... lumapit ka rito, anak, dahil nararamdaman kong hindi na magtatagal ang oras ko sa mundong ito," ang mahinang boses ni Lolo Gostavo ang sumalubong sa akin pagpasok ko sa kanyang silid, ang kanyang mukha ay maputla at ang bawat paghinga niya ay tila isang pakikipaglaban. Lumapit ako agad sa tabi ng kanyang kama, hawak ang kanyang nanginginig na mga kamay, ang bawat segundo sa loob ng silid na ito ay parang isang mabigat na pasanin na unti unting dumudurog sa aking puso."Lolo, huwag niyo pong sabihin iyan, nandito ang pinakamagagaling na doktor para alagaan kayo, gagaling din kayo," ang aking sagot habang pilit kong pinipigilan ang aking mga luha, ayaw kong makita niya akong mahina sa harap niya. Tumingin siya sa akin nang diretso sa aking mga mata, isang tingin na puno ng pagsisisi at pangungulila na hindi ko kailanman nakita sa kanya noong siya pa ang matapang at walang takot na patriarch ng aming pamilya."Hindi na mahalaga ang buhay ko, Rafael, ang tanging nagpapahirap sa
"Sophia, kailangan nating pag-usapan ang mga nakita kong hindi pagkakatugma sa ating mga account," ang bungad ko sa kanya habang nakaupo siya sa harap ng salamin, abala sa paglalagay ng mamahaling lipstick. Ang boses ko ay kalmado, halos walang emosyon, kahit na ang totoo ay kumukulo na ang dugo ko sa bawat segundo na nakikita ko ang kanyang mapanlinlang na mukha."Rafael, honey, banking error lang siguro iyan... alam mo namang busy ako sa paghahanda para sa charity event natin," ang sagot niya nang hindi man lang lumingon, ang boses ay parang musika na pilit niyang ginagawang matamis. Inilabas ko ang aking tablet at ipinakita sa kanya ang notification na ang kanyang mga credit card ay pansamantalang naka-freeze dahil sa sinasabing security breach."Pasensya ka na, pero kailangan kong i-restrict ang lahat ng access mo sa mga account habang iniimbestigahan ng aking team ang nangyayari," ang dagdag ko habang nakamasid sa kanyang reaksyon. Kitang-kita ko ang biglang pagtigil ng kanyang k
"Sir Rafael, may nakarating na balita sa amin mula sa aming network sa Europe, magkakaroon ng isang international charity gala sa Manila at ang balita ay ang mismong CEO ng Étoile Noire ang magiging main guest," ang bungad ng aking executive assistant habang mabilis siyang naglalagay ng isang folder sa aking mesa, ang kanyang mga mata ay punong puno ng pag-aalala habang tinitingnan niya ang bawat reaksyon ko."Anong sinabi mong Étoile Noire? Ang perfume brand na biglang sumikat sa Paris? Sigurado ka bang sa Manila gaganapin ang gala?" ang aking mabilis na tanong habang biglang uminit ang aking ulo, hindi dahil sa galit kundi dahil sa isang hindi maipaliwanag na kaba na gumapang sa aking katawan. Ang pangalang iyon ay parang isang kidlat na tumama sa aking isipan, may kakaibang pakiramdam na tila may malaking bagay na nakatago sa likod ng brand na iyon na matagal ko nang hinahanap."Yes, Sir, ayon sa report ay mismong ang CEO ang mag-oorganisa ng event at ang lahat ng high society sa M
"Ipakita natin sa kanila na ang babaeng dati nilang inapakan ay siya na ngayong humahawak sa leeg ng buong industriya na ito," ang mariin kong bulong sa aking sarili habang tinitingnan ko ang aking repleksyon sa salamin, ang bawat kurba ng aking suot na itim na gown ay sumisigaw ng kapangyarihan at paghihiganti. Hindi ako ang babaeng pinalayas noon na walang dalang anuman kundi luha. Ngayon, ako ang babaeng pinagkakaguluhan ng mundo, ang may-ari ng Étoile Noire, ang emperyo ng halimuyak na siyang sumakop sa bawat sulok ng Europa. Ang aking repleksyon ay hindi lamang repleksyon ng aking mukha, kundi repleksyon ng bawat hapdi na ginawa kong bato para sa aking proteksyon."Madame Loraine, lahat ng kailangan para sa charity gala sa Manila ay naka...ready na at ang ating private jet ay naghihintay na sa tarmac, handa na tayong lumipad patungo sa lugar kung saan lahat ng sakit na nararamdaman ko noon ay gagawin kong mitsa ng kanilang pagkawasak," ang sagot ng aking loyal assistant habang in
"Gising ka na ba talaga o balak mo na namang magpatay-patayan diyan sa kama para kaawaan kita, Loraine?" bulyaw ni Rafael mula sa siwang ng pinto, ang boses niya ay may kasamang malupit na kalabog ng kahoy na yumanig sa aking ulunan."Gising na ako, Rafael, inaayos ko lang itong unan ko," sagot ko
"Tumabi ka nga sa pinto, Loraine, hindi mo ba nakikitang nakaharang ka sa dadaanan ko?" bulyaw ni Rafael habang isinusuka ng malamig na hangin ng madaling araw ang kanyang nangangamoy alahas at alak na pigura sa loob ng foyer."Gusto lang naman kitang tulungan sa coat mo, Rafael, kanina pa ako nagh
"Rafael... bakit ka nandito?"Bulong ko habang nakahiga sa malaking kama ko sa loob ng malamig na kwarto. Hindi ko inasahan na darating siya nang ganito. Alas-tres na ng madaling araw, at ang amoy ng alak ay bumalot agad sa hangin nang bumukas ang pinto. Nakita ko siyang nakatayo doon, ang kanyang
"Suotin mo na 'yan, Loraine, huwag ka nang umiyak dahil ito naman ang matagal mo nang pinapangarap," utos nion Gustavo habang nakatayo sa harap ng pintuan ng bridal suite, ang kanyang boses ay walang alinlangan ngunit puno ng awtoridad na hindi pwedeng baliin ng kahit sino."Opo, Lolo, magbibihis n







