1 The Forced Vows (Loraine's POV)

"Suotin mo na 'yan, Loraine, huwag ka nang umiyak dahil ito naman ang matagal mo nang pinapangarap," utos nion Gustavo habang nakatayo sa harap ng pintuan ng bridal suite, ang kanyang boses ay walang alinlangan ngunit puno ng awtoridad na hindi pwedeng baliin ng kahit sino.

"Opo, Lolo, magbibihis na po ako," sagot ko habang pinipigilan ang panginginig ng aking mga kamay na hawak ang mamahaling belo na dapat ay para kay Sophia.

Tumingin ako sa salamin at halos hindi ko makilala ang sarili kong mukha dahil sa kapal ng make up na nagtatago sa aking mga namamagas na mata. Limang araw na ang nakalipas mula nang biglang maglaho si Sophia Delgado... ang babaeng mahal na mahal ng lalaking lihim kong minamahal mula pa noong bata kami. Nawala siya na parang bula ilang araw bago ang kasal, at ngayon, dahil sa malaking utang na loob ng pamilya ko sa pamilya Villareal, ako ang itatapon sa altar upang isalba ang karangalan ng kanilang malaking pangalan. Isang kapalit, isang panakip butas, isang asawang hindi naman pinili ngunit walang nagawa kundi sumunod dahil sa bulag na pag-ibig ko kay Rafael.

Nang bumukas ang pinto ng simbahan, hindi marangyang tugtog ang sumalubong sa akin kundi ang bulungan ng mga bisita na halatang naguguluhan kung bakit iba ang naglalakad sa aisle. Sa dulo ng altar, nakatayo si Rafael Villareal na may suot na itim na tuxedo... tuwid ang tindig, napakagwapo, ngunit ang kanyang mga mata ay tila nagbabagang apoy sa galit nang magtagpo ang aming paningin. Walang ngiti sa kanyang mga labi, walang kahit anong emosyon kundi purong poot at pagkamuhi na direktang ipinupukol sa akin habang dahan-dahan akong lumalapit sa kanya.

"Huwag mong isipin na magiging totoong asawa kita dahil lang sa hawak mo ang kamay ko ngayon," pabulong na salita ni Rafael sa mismong sandali na hinawakan niya ang aking braso, ang kanyang hawak ay napakahigpit na halos mabaon ang kanyang mga daliri sa aking balat.

"Rafael, please, nasa harap tayo ng altar," pakiusap ko sa kanya sa pinakamahina kong boses, pilit na pinapanatili ang isang pilit na ngiti para sa mga kumikislap na camera ng mga media.

"Wala akong pakialam sa altar na ito o sa kahit kanino dito," bulyaw niya nang mahina habang humaharap kami sa pari, ang kanyang mukha ay nanatiling malamig tulad ng yelo. "Ikaw ang nagnakaw ng pwesto na para kay Sophia, at titiyakin ko na pagsisisihan mo ang araw na pumayag kang pakasalan ako."

Gumuho ang kaunting pag-asa sa puso ko ngunit pinigilan kong pumatak ang aking mga luha dahil ayaw kong mapahiya si Don Gustavo na siyang nag-ayos ng lahat ng ito. Buong seremonya ay para akong mekanikal na sumasagot sa mga tanong ng pari habang ang boses ni Rafael ay tunog napilitan, bawat salitang binibitawan niya ng 'I do' ay tila mga saksak ng patalim sa aking dibdib. Alam kong hindi ako ang gusto niya, alam kong galit siya sa akin dahil ako ang nakikita niyang dahilan kung bakit hindi niya naabutan si Sophia, pero umaasa pa rin ang tanga kong puso na kapag naging mabuti akong asawa ay makikita niya rin ang halaga ko.

Matapos ang mabilis at malamig na reception kung saan hindi niya ako tinabihan sa hapag kainan at hinayaan lang akong pag-usapan ng kanyang mga mayayamang kaibigan, sumakay kami sa kanyang kotse patungo sa kanyang mansyon. Walang imikan sa loob ng sasakyan, ang tanging naririnig ko lang ay ang mabigat niyang paghinga na puno ng frustration at ang tunog ng ulan na nagsisimulang pumatak sa bintana. Pagkarating sa malaking mansyon na pagmamay-ari niya, dire-diretso siyang naglakad pumasok nang hindi man lang ako hinihintay o tinutulungan sa mabigat kong gown.

"Diyan ka sa dulo ng pasilyo matutulog, sa guest room, dahil hinding-hindi ko hahayaan na dungisan mo ang master's bedroom na inihanda ko para sa amin ni Sophia," malupit na utos niya sa akin habang tinatanggal ang kanyang tuxedo at itinatapon ito sa sahig na tila ba dumi lang ako na napilitang pumasok sa kanyang teritoryo.

"Pero Rafael, mag-asawa na tayo sa batas at sa Diyos, hindi ba pwedeng mag-usap naman tayo nang maayos?" humahakbang ako palapit sa kanya, pilit na inaabot ang kanyang braso upang magmakaawa para sa kahit kaunting respeto.

"Layuan mo ako, Loraine!" malakas niyang itinabig ang aking kamay na naging dahilan upang mawalan ako ng balanse at mapaupo sa malamig na sahig ng sala, ang aking mamahaling gown ay nayurakan sa ilalim ng aking katawan. "Huwag mo akong mautusan tungkol sa Diyos o sa batas dahil alam nating dalawa na ginamit mo lang ang lolo ko para makuha ako. Kadiri ka."

Naramdaman ko ang pagkirot ng aking siko na tumama sa gilid ng mesa, ngunit mas masakit ang bawat salitang lumalabas sa kanyang bibig na tila ba wala akong kwentang tao. Tumingala ako sa kanya habang nakaupo pa rin sa sahig, nakita ko ang kanyang mukha na puno ng pandiriri habang nakatingin sa akin na parang isang basahan na nakaharang sa kanyang daraanan. Pinunasan ko ang isang luhang nakatakas sa aking mata at pilit na tumayo, inaayos ang aking sarili kahit na durog na durog na ang aking dignidad sa mismong gabi ng aming kasal.

"Hindi ko ginamit si Don Gustavo, Rafael, sadyang gusto lang niyang tulungan ang pamilya ko at ayusin ang sitwasyon," paliwanag ko, ang aking boses ay gumaralgal dahil sa labis na emosyon. "Gagawin ko ang lahat para maging mabuting asawa sa iyo, ipagluluto kita, aalagaan kita, hinding-hindi kita bibigyan ng problema."

"Hindi ko kailangan ng asawa na katulad mo, at mas lalong hindi ko kakainin ang kahit anong iluluto mo dahil baka may lason 'yan tulad ng pagkatao mo," sarkastiko siyang tumawa habang naglalakad patungo sa hagdan, bawat hakbang niya ay tila pag-iwan sa akin sa isang madilim na balon ng kalungkutan. "Mabubuhay ka rito bilang isang multo, Loraine, walang makakakita sa iyo at walang makikinig sa iyo... tandaan mo 'yan."

Naiwan akong mag-isa sa malaking sala ng mansyon habang naririnig ko ang marahas na pagsasara ng pinto ng kanyang silid sa itaas. Tumingin ako sa paligid ng bahay na ito na napakalawak ngunit napakalamig, napuno ng luha ang aking mga mata hanggang sa tuluyan na akong mapahagulgol habang yakap ang aking sariling mga tuhod sa sahig. Hinubad ko ang aking mga high heels at dahan-dahang naglakad patungo sa madilim at malamig na guest room na itinuro niya, bawat hakbang ko ay may kasamang bigat ng katotohanan na nagsisimula pa lang ang aking impiyerno.

Pumasok ako sa kwarto na walang kahit anong dekorasyon kundi isang simpleng kama at isang lumang aparador, malayo sa karangyaan na ipinapakita ng pamilyang Villareal sa labas ng kanilang tahanan. Umupo ako sa gilid ng kama at dahan-dahang tinanggal ang mga hairpin na nakatusok sa aking buhok na nagdulot na rin ng sakit sa aking anit, bawat tusok ay nagpapaalala sa akin ng bawat mapang-alipustang salita ni Rafael. Binuksan ko ang aking bag at kinuha ang isang maliit na kwintas na may pendant na puso... isang simpleng regalo na ibinigay niya sa akin noong mga bata pa kami na malamang ay nakalimutan niya na, ngunit para sa akin ay ang tanging hawak kong patunay na may puso rin siya noon.

"Mamahalin mo din ako, Rafael, alam kong nasasaktan ka lang ngayon kaya mo ito nagagawa sa akin," bulong ko sa aking sarili habang hinahalikan ang pendant, pilit na niloloko ang aking isipan upang magkaroon ng lakas na harapin ang mga susunod na araw. "Maghihintay ako kahit gaano katagal... hanggang sa makalimutan mo si Sophia at ako naman ang makita mo."

Kinaumagahan, maaga akong gumising kahit na halos dalawang oras lang ang aking tulog dahil sa bigat ng aking nararamdaman at sa sakit ng aking siko na pasa na ngayon. Nagtungo ako sa kusina upang ihanda ang paborito niyang almusal na nalaman ko mula sa kanyang mga lumang kasambahay... sinangag, bacon, at sariwang kape na galing sa mga piling butil. Pinagbutihan ko ang pag-aayos ng hapag kainan, inilagay ang bawat plato nang may katumpakan at puno ng pagmamahal, umaasa na kahit papaano ay mabawasan ang kanyang galit kapag nakita niya ang aking pagsisikap.

Narinig ko ang kanyang mga yabag pababa ng hagdan kaya agad akong tumayo nang maayos sa tabi ng lamesa, may hawak na baso ng tubig at may pilit na ngiti sa aking mukha na nagbabakasakaling magbago ang kanyang timpla. Pumasok si Rafael sa kusina na may suot na namang mamahaling business suit... mukha siyang pagod ngunit mas lalong tumindi ang lamig sa kanyang mukha nang makita niya akong nakatayo doon. Hindi niya man lang tinapunan ng tingin ang mga pagkaing inihanda ko nang may pagmamahal, sa halip ay dumaan lang siya sa aking harapan na parang hangin lang ako na walang halaga.

"Ipinagluto kita ng almusal, Rafael, bago ka pumasok sa opisina ay kumain ka muna kahit kaunti lang para magkaroon ka ng lakas," wika ko habang hinahabol siya ng tingin, ang aking kamay ay dahan-dahang inilalatag ang upuan para sa kanya.

"Hindi ba sinabi ko na sa iyo kagabi na huwag mo akong kakausapin at huwag kang magpapakita sa akin?" lumingon siya nang marahas, ang kanyang mga mata ay nanlilisik sa galit habang itinuturo ang pintuan ng kusina. "Itapon mo lahat ng 'yan sa basura o kaya ay ikaw ang kumain... huwag mo akong mapakialaman sa buhay ko."

"Gusto ko lang namang maging mabuting asawa sa iyo, bakit ba napakabagbag ng loob mo sa akin?" tuluyan nang pumatak ang aking luha, ang aking boses ay sumasabog sa sakit na hindi ko na kayang itago sa aking dibdib.

"Dahil ang mismong paghinga mo sa loob ng bahay na ito ay nagpapasakit sa ulo ko, Loraine, kaya huwag kang umasta na may pakialam ako sa mga luha mo," sagot niya bago tuluyang tumalikod at lumabas ng bahay, ang malakas na sara ng pinto ng kanyang sasakyan ang huling tunog na nag-iwan sa akin sa gitna ng nag-iisang katahimikan.

Naiwan akong nakatayo sa tabi ng hapag kainan habang ang mga kasambahay ay nakatingin sa akin nang may kasamang awa at bulong na lalong nagpababa sa aking pagkatao. Dahan-dahan kong kinuha ang mangkok ng sinangag at ang plato ng bacon at isa-isa ko itong itinapon sa basurahan habang ang aking mga balikat ay nayayanig sa walang humpay na pag-iyak. Ang unang araw ng aking kasal ay nagsimula sa pagtatapon ng aking pagsisikap... isang paunang patunay na para sa kanya, ako ay isang malaking pagkakamali na hindi kailanman magiging tama.

Umakyat ako muli sa aking kwarto at humiga sa malamig na kama, tinitingnan ang kisame habang hinahawakan ang aking dibdib na parang sasabog na sa sobrang sakit ng pagkakait ng pagmamahal. Alam kong marami pang araw ang darating na ganito, alam kong itataboy niya ako nang paulit-ulit, ngunit ang bulag kong puso ay nananatiling nakakapit sa bawat maliit na alaala ng kanyang ngiti noong bata pa kami. Titiisin ko ang lahat ng pang-aalipusta, ang lahat ng kahihiyan, at ang bawat salitang nakakadurog ng kaluluwa dahil naniniwala ako na ang pag-ibig ko ang magiging lunas sa kanyang sugat... kahit na ang ibig sabihin nito ay ako ang unti-unting mamatay sa sakit.

"Hinding-hindi ako susuko sa iyo, Rafael, kahit na gawin mo akong basahan araw-araw," bulong ko sa hangin habang pinipikit ko ang aking mga mata upang takasan ang realidad ng aking nasisirang buhay.

"Gawin mo ang lahat ng gusto mo, ngunit tandaan mo na kahit kailan ay hindi mo mapapalitan si Sophia sa puso ko," ang boses ni Rafael mula sa aking alaala kagabi ang huling salitang umalingawngaw sa aking isipan bago ako tuluyang lamunin ng dilim.