หน้าหลัก / Romance / Chasing My Heir's Hot Mama / 1 The Forced Vows (Loraine's POV)

แชร์

Chasing My Heir's Hot Mama
Chasing My Heir's Hot Mama
ผู้แต่ง: Wildrooster

1 The Forced Vows (Loraine's POV)

ผู้เขียน: Wildrooster
last update วันที่เผยแพร่: 2026-06-11 10:22:54

"Suotin mo na 'yan, Loraine, huwag ka nang umiyak dahil ito naman ang matagal mo nang pinapangarap," utos nion Gustavo habang nakatayo sa harap ng pintuan ng bridal suite, ang kanyang boses ay walang alinlangan ngunit puno ng awtoridad na hindi pwedeng baliin ng kahit sino.

"Opo, Lolo, magbibihis na po ako," sagot ko habang pinipigilan ang panginginig ng aking mga kamay na hawak ang mamahaling belo na dapat ay para kay Sophia.

Tumingin ako sa salamin at halos hindi ko makilala ang sarili kong mukha dahil sa kapal ng make up na nagtatago sa aking mga namamagas na mata. Limang araw na ang nakalipas mula nang biglang maglaho si Sophia Delgado... ang babaeng mahal na mahal ng lalaking lihim kong minamahal mula pa noong bata kami. Nawala siya na parang bula ilang araw bago ang kasal, at ngayon, dahil sa malaking utang na loob ng pamilya ko sa pamilya Villareal, ako ang itatapon sa altar upang isalba ang karangalan ng kanilang malaking pangalan. Isang kapalit, isang panakip butas, isang asawang hindi naman pinili ngunit walang nagawa kundi sumunod dahil sa bulag na pag-ibig ko kay Rafael.

Nang bumukas ang pinto ng simbahan, hindi marangyang tugtog ang sumalubong sa akin kundi ang bulungan ng mga bisita na halatang naguguluhan kung bakit iba ang naglalakad sa aisle. Sa dulo ng altar, nakatayo si Rafael Villareal na may suot na itim na tuxedo... tuwid ang tindig, napakagwapo, ngunit ang kanyang mga mata ay tila nagbabagang apoy sa galit nang magtagpo ang aming paningin. Walang ngiti sa kanyang mga labi, walang kahit anong emosyon kundi purong poot at pagkamuhi na direktang ipinupukol sa akin habang dahan-dahan akong lumalapit sa kanya.

"Huwag mong isipin na magiging totoong asawa kita dahil lang sa hawak mo ang kamay ko ngayon," pabulong na salita ni Rafael sa mismong sandali na hinawakan niya ang aking braso, ang kanyang hawak ay napakahigpit na halos mabaon ang kanyang mga daliri sa aking balat.

"Rafael, please, nasa harap tayo ng altar," pakiusap ko sa kanya sa pinakamahina kong boses, pilit na pinapanatili ang isang pilit na ngiti para sa mga kumikislap na camera ng mga media.

"Wala akong pakialam sa altar na ito o sa kahit kanino dito," bulyaw niya nang mahina habang humaharap kami sa pari, ang kanyang mukha ay nanatiling malamig tulad ng yelo. "Ikaw ang nagnakaw ng pwesto na para kay Sophia, at titiyakin ko na pagsisisihan mo ang araw na pumayag kang pakasalan ako."

Gumuho ang kaunting pag-asa sa puso ko ngunit pinigilan kong pumatak ang aking mga luha dahil ayaw kong mapahiya si Don Gustavo na siyang nag-ayos ng lahat ng ito. Buong seremonya ay para akong mekanikal na sumasagot sa mga tanong ng pari habang ang boses ni Rafael ay tunog napilitan, bawat salitang binibitawan niya ng 'I do' ay tila mga saksak ng patalim sa aking dibdib. Alam kong hindi ako ang gusto niya, alam kong galit siya sa akin dahil ako ang nakikita niyang dahilan kung bakit hindi niya naabutan si Sophia, pero umaasa pa rin ang tanga kong puso na kapag naging mabuti akong asawa ay makikita niya rin ang halaga ko.

Matapos ang mabilis at malamig na reception kung saan hindi niya ako tinabihan sa hapag kainan at hinayaan lang akong pag-usapan ng kanyang mga mayayamang kaibigan, sumakay kami sa kanyang kotse patungo sa kanyang mansyon. Walang imikan sa loob ng sasakyan, ang tanging naririnig ko lang ay ang mabigat niyang paghinga na puno ng frustration at ang tunog ng ulan na nagsisimulang pumatak sa bintana. Pagkarating sa malaking mansyon na pagmamay-ari niya, dire-diretso siyang naglakad pumasok nang hindi man lang ako hinihintay o tinutulungan sa mabigat kong gown.

"Diyan ka sa dulo ng pasilyo matutulog, sa guest room, dahil hinding-hindi ko hahayaan na dungisan mo ang master's bedroom na inihanda ko para sa amin ni Sophia," malupit na utos niya sa akin habang tinatanggal ang kanyang tuxedo at itinatapon ito sa sahig na tila ba dumi lang ako na napilitang pumasok sa kanyang teritoryo.

"Pero Rafael, mag-asawa na tayo sa batas at sa Diyos, hindi ba pwedeng mag-usap naman tayo nang maayos?" humahakbang ako palapit sa kanya, pilit na inaabot ang kanyang braso upang magmakaawa para sa kahit kaunting respeto.

"Layuan mo ako, Loraine!" malakas niyang itinabig ang aking kamay na naging dahilan upang mawalan ako ng balanse at mapaupo sa malamig na sahig ng sala, ang aking mamahaling gown ay nayurakan sa ilalim ng aking katawan. "Huwag mo akong mautusan tungkol sa Diyos o sa batas dahil alam nating dalawa na ginamit mo lang ang lolo ko para makuha ako. Kadiri ka."

Naramdaman ko ang pagkirot ng aking siko na tumama sa gilid ng mesa, ngunit mas masakit ang bawat salitang lumalabas sa kanyang bibig na tila ba wala akong kwentang tao. Tumingala ako sa kanya habang nakaupo pa rin sa sahig, nakita ko ang kanyang mukha na puno ng pandiriri habang nakatingin sa akin na parang isang basahan na nakaharang sa kanyang daraanan. Pinunasan ko ang isang luhang nakatakas sa aking mata at pilit na tumayo, inaayos ang aking sarili kahit na durog na durog na ang aking dignidad sa mismong gabi ng aming kasal.

"Hindi ko ginamit si Don Gustavo, Rafael, sadyang gusto lang niyang tulungan ang pamilya ko at ayusin ang sitwasyon," paliwanag ko, ang aking boses ay gumaralgal dahil sa labis na emosyon. "Gagawin ko ang lahat para maging mabuting asawa sa iyo, ipagluluto kita, aalagaan kita, hinding-hindi kita bibigyan ng problema."

"Hindi ko kailangan ng asawa na katulad mo, at mas lalong hindi ko kakainin ang kahit anong iluluto mo dahil baka may lason 'yan tulad ng pagkatao mo," sarkastiko siyang tumawa habang naglalakad patungo sa hagdan, bawat hakbang niya ay tila pag-iwan sa akin sa isang madilim na balon ng kalungkutan. "Mabubuhay ka rito bilang isang multo, Loraine, walang makakakita sa iyo at walang makikinig sa iyo... tandaan mo 'yan."

Naiwan akong mag-isa sa malaking sala ng mansyon habang naririnig ko ang marahas na pagsasara ng pinto ng kanyang silid sa itaas. Tumingin ako sa paligid ng bahay na ito na napakalawak ngunit napakalamig, napuno ng luha ang aking mga mata hanggang sa tuluyan na akong mapahagulgol habang yakap ang aking sariling mga tuhod sa sahig. Hinubad ko ang aking mga high heels at dahan-dahang naglakad patungo sa madilim at malamig na guest room na itinuro niya, bawat hakbang ko ay may kasamang bigat ng katotohanan na nagsisimula pa lang ang aking impiyerno.

Pumasok ako sa kwarto na walang kahit anong dekorasyon kundi isang simpleng kama at isang lumang aparador, malayo sa karangyaan na ipinapakita ng pamilyang Villareal sa labas ng kanilang tahanan. Umupo ako sa gilid ng kama at dahan-dahang tinanggal ang mga hairpin na nakatusok sa aking buhok na nagdulot na rin ng sakit sa aking anit, bawat tusok ay nagpapaalala sa akin ng bawat mapang-alipustang salita ni Rafael. Binuksan ko ang aking bag at kinuha ang isang maliit na kwintas na may pendant na puso... isang simpleng regalo na ibinigay niya sa akin noong mga bata pa kami na malamang ay nakalimutan niya na, ngunit para sa akin ay ang tanging hawak kong patunay na may puso rin siya noon.

"Mamahalin mo din ako, Rafael, alam kong nasasaktan ka lang ngayon kaya mo ito nagagawa sa akin," bulong ko sa aking sarili habang hinahalikan ang pendant, pilit na niloloko ang aking isipan upang magkaroon ng lakas na harapin ang mga susunod na araw. "Maghihintay ako kahit gaano katagal... hanggang sa makalimutan mo si Sophia at ako naman ang makita mo."

Kinaumagahan, maaga akong gumising kahit na halos dalawang oras lang ang aking tulog dahil sa bigat ng aking nararamdaman at sa sakit ng aking siko na pasa na ngayon. Nagtungo ako sa kusina upang ihanda ang paborito niyang almusal na nalaman ko mula sa kanyang mga lumang kasambahay... sinangag, bacon, at sariwang kape na galing sa mga piling butil. Pinagbutihan ko ang pag-aayos ng hapag kainan, inilagay ang bawat plato nang may katumpakan at puno ng pagmamahal, umaasa na kahit papaano ay mabawasan ang kanyang galit kapag nakita niya ang aking pagsisikap.

Narinig ko ang kanyang mga yabag pababa ng hagdan kaya agad akong tumayo nang maayos sa tabi ng lamesa, may hawak na baso ng tubig at may pilit na ngiti sa aking mukha na nagbabakasakaling magbago ang kanyang timpla. Pumasok si Rafael sa kusina na may suot na namang mamahaling business suit... mukha siyang pagod ngunit mas lalong tumindi ang lamig sa kanyang mukha nang makita niya akong nakatayo doon. Hindi niya man lang tinapunan ng tingin ang mga pagkaing inihanda ko nang may pagmamahal, sa halip ay dumaan lang siya sa aking harapan na parang hangin lang ako na walang halaga.

"Ipinagluto kita ng almusal, Rafael, bago ka pumasok sa opisina ay kumain ka muna kahit kaunti lang para magkaroon ka ng lakas," wika ko habang hinahabol siya ng tingin, ang aking kamay ay dahan-dahang inilalatag ang upuan para sa kanya.

"Hindi ba sinabi ko na sa iyo kagabi na huwag mo akong kakausapin at huwag kang magpapakita sa akin?" lumingon siya nang marahas, ang kanyang mga mata ay nanlilisik sa galit habang itinuturo ang pintuan ng kusina. "Itapon mo lahat ng 'yan sa basura o kaya ay ikaw ang kumain... huwag mo akong mapakialaman sa buhay ko."

"Gusto ko lang namang maging mabuting asawa sa iyo, bakit ba napakabagbag ng loob mo sa akin?" tuluyan nang pumatak ang aking luha, ang aking boses ay sumasabog sa sakit na hindi ko na kayang itago sa aking dibdib.

"Dahil ang mismong paghinga mo sa loob ng bahay na ito ay nagpapasakit sa ulo ko, Loraine, kaya huwag kang umasta na may pakialam ako sa mga luha mo," sagot niya bago tuluyang tumalikod at lumabas ng bahay, ang malakas na sara ng pinto ng kanyang sasakyan ang huling tunog na nag-iwan sa akin sa gitna ng nag-iisang katahimikan.

Naiwan akong nakatayo sa tabi ng hapag kainan habang ang mga kasambahay ay nakatingin sa akin nang may kasamang awa at bulong na lalong nagpababa sa aking pagkatao. Dahan-dahan kong kinuha ang mangkok ng sinangag at ang plato ng bacon at isa-isa ko itong itinapon sa basurahan habang ang aking mga balikat ay nayayanig sa walang humpay na pag-iyak. Ang unang araw ng aking kasal ay nagsimula sa pagtatapon ng aking pagsisikap... isang paunang patunay na para sa kanya, ako ay isang malaking pagkakamali na hindi kailanman magiging tama.

Umakyat ako muli sa aking kwarto at humiga sa malamig na kama, tinitingnan ang kisame habang hinahawakan ang aking dibdib na parang sasabog na sa sobrang sakit ng pagkakait ng pagmamahal. Alam kong marami pang araw ang darating na ganito, alam kong itataboy niya ako nang paulit-ulit, ngunit ang bulag kong puso ay nananatiling nakakapit sa bawat maliit na alaala ng kanyang ngiti noong bata pa kami. Titiisin ko ang lahat ng pang-aalipusta, ang lahat ng kahihiyan, at ang bawat salitang nakakadurog ng kaluluwa dahil naniniwala ako na ang pag-ibig ko ang magiging lunas sa kanyang sugat... kahit na ang ibig sabihin nito ay ako ang unti-unting mamatay sa sakit.

"Hinding-hindi ako susuko sa iyo, Rafael, kahit na gawin mo akong basahan araw-araw," bulong ko sa hangin habang pinipikit ko ang aking mga mata upang takasan ang realidad ng aking nasisirang buhay.

"Gawin mo ang lahat ng gusto mo, ngunit tandaan mo na kahit kailan ay hindi mo mapapalitan si Sophia sa puso ko," ang boses ni Rafael mula sa aking alaala kagabi ang huling salitang umalingawngaw sa aking isipan bago ako tuluyang lamunin ng dilim.

อ่านหนังสือเล่มนี้ต่อได้ฟรี
สแกนรหัสเพื่อดาวน์โหลดแอป

บทล่าสุด

  • Chasing My Heir's Hot Mama   109 Ligtas sa Tabi Mo (Rafael POV)

    "Bakit mo ba kailanganng maging ganoon kaseloso sa bawat lalaking lumalapit o kumakausap sa akin, Rafael? Hindi mo na ako pag-aari para maging walking security guard o tagapayo sa buhay ko!" ang mabilis na bulyaw ni Loraine habang nakaupo kami sa loob ng aking sasakyan na nakapark sa tapat ng kanyang bahay dito sa Paris.Napabuntong-hininga ako nang malalim habang nakahawak ang dalawang kamay ko sa manibela. Ang mga mata ko ay nakatitig sa madilim na kalsada sa labas habang ramdam ko ang matinding kaba at panginginig ng dibdib ko dahil sa naging tagpo kanina sa afterparty. Alam kong sumobra na naman ang pagka-possessive ko nang hawakan ko sa braso ang aktor na kanina ay nagtatangkang lumandi sa kanya, pero paano ko ba naman pipigilan ang sarili ko tuwing nakikita ko ang ibang lalaki na tumitingin sa kanya nang may pagnanasa? Lumingon ako sa direksyon niya. Ang mukha ay bakas ang matinding pagsisisi at pag-aalala na baka sa ginawa ko ay lalo ko lang siyang itinaboy palayo sa akin."Hum

  • Chasing My Heir's Hot Mama   108 Ang Depensa (Loraine POV)

    "Sino ka para makialam sa mga taong lumalapit sa akin sa mga ganitong pagtitipon, Rafael, hindi mo pag-aari ang bawat galaw ko!" bulyaw ko habang marahas kong hinila ang kamay ko mula sa mahigpit niyang pagkakahawak sa gitna ng pribadong fashion afterparty sa Paris. Kasalukuyan kaming nasa isang eksklusibong VIP lounge kung saan nagtipon ang mga sikat na modelo, designer, at mayayamang artista matapos ang matagumpay na fashion gala ngayong gabi. Kanina, habang nakikipag-usap ako sa isang kilalang international actor na nagpapakita ng labis na interes at sunud-sunod na nagtatanong kung may kasama ba akong umuwi, biglang sumulpot si Rafael mula sa dilim. Ang mga mata ng dating asawa ko ay nagliliyab sa itim at mabangis na selos habang tahimik niyang hinawakan sa braso ang lalaking nagtatangkang lumandi sa akin, pinapairal ang kanyang possessive aura nang walang takot sa harap ng maraming tao. Pilit kong inalis ang atensyon ng mga bisita sa amin para hindi lumikha ng panibagong eskandalo

  • Chasing My Heir's Hot Mama   107 Panganib sa Negosyo (Rafael POV)

    "Sir Rafael, may malaking krisis na nangyayari ngayon sa supply chain ng Étoile Noire sa buong Europa dahil pinipigilan ng isang kilalang international competitor ang pagpasok ng mga raw materials ni Ma'am Loraine!" ang mabilis na balita sa akin ng aking chief financial officer sa kabilang linya habang naglalakad ako pumasok sa aking opisina dito sa Paris.Napatigil ako sa paglalakad, ang aking mga mata ay biglang umitim at naglabas ng matinding galit habang naramdaman ko ang pag-igting ng mga panga ko sa narinig kong impormasyon. Ang pangalang iyon ay matagal nang gustong pumasok sa European luxury perfume market pero dahil hindi nila matalo sa kalidad ang kumpanya ni Loraine, gumamit sila ng maruming paraan para pataubin ito sa pamamagitan ng pag-isa-isang putol sa mga supply chains at logistics nito. Hindi ko hahayaang may manakit o sumira sa negosyo na pinaghirapang itayo ni Loraine mula sa simula, lalo na ngayong unti-unti na niyang nakakamit ang kapayapaan at tagumpay na nararap

  • Chasing My Heir's Hot Mama   106 Unang Pwesto (Rafael POV)

    "Tatay, tingnan niyo po ang iginuhit ko sa papel, may nanay, tatay, at bata sa gitna na masayang naglalaro sa hardin, akin po itong ibibigay sa talent competition mamaya sa eskwelahan!" masayang sigaw ni Eliana habang ipinapakita sa akin ang makulay na drawing habang nakaupo kami sa malambot na sofa sa sala.Lumuhod ako agad sa makintab na sahig para masuri nang maayos ang obra ng anak ko, at sa simpleng larawan na iyon kung saan magkakahawak ang aming mga kamay, naramdaman ko ang biglang pag-akyat ng mainit na likido sa aking mga mata. Para sa isang batang lumaki na kulang sa kumpletong presensya ng isang ama, ang iginuhit niyang pamilya ay hindi lamang simpleng takdang-aralin kundi isang pangarap na matagal niyang pinagdasal gabi-gabi habang nakatingin sa mga bituin. Nilagay ko ang mga kamay ko sa magkabilang balikat niya at hinalikan siya nang mahigpit sa noo habang pinipigilan kong pumiyok ang boses ko sa harap niya. "Ang ganda-ganda naman ng iginuhit mo, anak, sigurado akong matu

  • Chasing My Heir's Hot Mama   105 Lihim na Sponsor (Loraine POV)

    "Bakit mo ginawa ang kalokohang ito, Rafael, porke ba may bilyon-bilyon kang pera ay feeling mo pwede mo na akong bilhin o diktahan sa bawat galaw ko sa industriyang ito?!" sigaw ko nang may matinding galit habang nakatayo nang tuwid sa harap niya sa labas ng kanyang apartment dito sa Paris.Napayuko nang bahagya si Rafael sa mga sinabi ko, ang mga matang dati ay puno ng malamig na kayabangan ay ngayon ay tila basang-sisi habang nakatitig sa semento sa paanan ko. Kagabi ay nagtalo kami nang dahil sa madilim na kalsada tungkol sa anonymous billboard sa Champs-Élysées, at ngayong umaga ay pinuntahan ko ulit siya para linawin ang lahat ng sama ng loob na nararamdaman ko. Hindi ko matanggap na sa kabila ng lahat ng ginawa niya sa akin noon ay may lakas pa rin siyang loob na gumastos nang ganoon kalaki para lang i-promote ang brand ko nang walang nakalagay na pangalan niya. Lumapit siya nang dahan-dahan sa direksyon ko, ang mga kamay ay bahagyang nakataas na parang nag-iingat na baka masam

  • Chasing My Heir's Hot Mama   104 Tagumpay sa Dilim (Loraine POV)

    "Misis Villareal, opisyal na inanunsyo ngayong gabi sa Paris Fashion and Fragrance Council na ang inyong kumpanya ang nagwagi bilang Global Fragrance of the Year para sa inyong pinakabagong signature collection!" ang masayang sigaw ng aking chief marketing director sa kabilang linya ng telepono habang abala ako sa pag-aayos ng mga dokumento sa aking opisina.Napahawak ako nang mahigpit sa gilid ng aking mahogany desk habang bumibilis ang tibok ng dibdib ko sa labis na gulat at saya. "Sigurado ka ba dyan, Celine? Ang malalaking luxury brands sa buong Europa ang nakalaban natin ngayong gabi.""Isang daang porsyento, Ma'am Loraine! Kaaanunsyo lang po sa main stage at nagbubunyi na ang buong team sa venue," sagot ng aking director habang naririnig ko ang ingay ng mga nagpapakalembang ng baso sa kabilang linya. "Kayo ang pinakabata at nag-iisang Asian perfumer na nakakuha ng pinakamataas na parangal na ito sa kasaysayan ng industriya."Isang malalim na buntong-hininga ang pinakawalan ko ha

  • Chasing My Heir's Hot Mama   2 A Shadow In The Dining Room (Loraine's POV)

    "Ma'am Loraine, kailangan niyo na po bang ilagay itong truffle steak sa warmer dahil mag-aalas diyes na ng gabi," tanong ni Aling Maria habang nakahawak sa gilid ng apron niya, bakas sa mukha ang pagod at labis na pag-aalala sa akin."Huwag muna, Aling Maria, parating na si Rafael dahil nangako siy

  • Chasing My Heir's Hot Mama   5 Echoes Of Childhood Echoes Of Hell (Loraine's POV)

    "Gising ka na ba talaga o balak mo na namang magpatay-patayan diyan sa kama para kaawaan kita, Loraine?" bulyaw ni Rafael mula sa siwang ng pinto, ang boses niya ay may kasamang malupit na kalabog ng kahoy na yumanig sa aking ulunan."Gising na ako, Rafael, inaayos ko lang itong unan ko," sagot ko

  • Chasing My Heir's Hot Mama   4 Three AM Cold Truths (Loraine's POV)

    "Tumabi ka nga sa pinto, Loraine, hindi mo ba nakikitang nakaharang ka sa dadaanan ko?" bulyaw ni Rafael habang isinusuka ng malamig na hangin ng madaling araw ang kanyang nangangamoy alahas at alak na pigura sa loob ng foyer."Gusto lang naman kitang tulungan sa coat mo, Rafael, kanina pa ako nagh

  • Chasing My Heir's Hot Mama   3 ⛔⛔WARNING! SPG: Midnight Illusion (Loraine POV)

    "Rafael... bakit ka nandito?"Bulong ko habang nakahiga sa malaking kama ko sa loob ng malamig na kwarto. Hindi ko inasahan na darating siya nang ganito. Alas-tres na ng madaling araw, at ang amoy ng alak ay bumalot agad sa hangin nang bumukas ang pinto. Nakita ko siyang nakatayo doon, ang kanyang

บทอื่นๆ
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status