4 Three AM Cold Truths (Loraine's POV)

"Tumabi ka nga sa pinto, Loraine, hindi mo ba nakikitang nakaharang ka sa dadaanan ko?" bulyaw ni Rafael habang isinusuka ng malamig na hangin ng madaling araw ang kanyang nangangamoy alahas at alak na pigura sa loob ng foyer.

"Gusto lang naman kitang tulungan sa coat mo, Rafael, kanina pa ako naghihintay dito sa sala dahil akala ko talaga ay darating ka bago mag-umaga," sagot ko habang pilit na inaabot ang dulo ng kanyang mamahaling tela kahit na nanginginig ang aking mga daliri sa lamig.

"Sino ba ang tangang maysabi sa iyo na maglamay ka rito na parang asong nagbabantay sa gate?" tabig niya sa aking braso na nagdulot ng malakas na kalampag ng siko ko sa gilid ng shoe rack. "Ilang beses ko bang kailangang ipamukha sa iyo na ang presensya mo sa bahay na ito ay isang malaking sakit sa ulo para sa akin?"

Napaatras ako, sinalo ng palad ko ang sumasakit kong siko habang tinitingnan ang dumi ng putik na iniwan ng sapatos niya sa mamahaling carpet na pinaghirapan kong linisin kaninang hapon. Umaalingawngaw sa buong malaking sala ang amoy ng alak na humalo sa isang pamilyar ngunit banyagang pabango ng babae... matamis, mamahalin, at halatang hindi galing sa kung anong boardroom meeting. Ang bulag kong puso ay muling sumikip, dinadala ang pamilyar na bigat na limang taon ko nang pilit na nilulunok tuwing uuwi siyang ganito kalasing at kagulo ang hitsura. Lumapit ako sa kanya, dahan-dahang tinatantya ang bawat galaw niya habang hinuhubad niya ang kanyang sapatos nang pasuntok ang mga kilos.

"Nagluto ako ng truffle steak, paborito mo 'yon, di ba?" pag-iiba ko sa usapan, pilit kong pinapasigla ang boses ko habang naglalakad patungo sa kusina upang buksan ang malaking refrigerator. "Naka-cling wrap naman, pwede kong initin sa microwave ngayon kung gusto mo para may laman ang tiyan mo bago ka matulog."

"Ilan pang beses mo ba akong balak bwisitin gamit ang mga tira-tira mo, Loraine?" hinarap niya ako nang may kasamang pandidiri, ang kanyang mukha ay namumula sa tama ng alkohol. "Sabi ko sa iyo, huwag mo akong papakainin ng kahit anong galing sa mga kamay mo dahil nadidiri akong isipin na hinawakan mo ang mga bagay na papasok sa katawan ko."

"Anibersaryo natin ngayon, Rafael... limang taon na," bulong ko, ang aking boses ay tuluyan nang gumaralgal habang hawak ko ang gilid ng sink, pinipigilan ang sarili kong tuluyang matumba sa harap niya. "Kahit kaunting respeto lang sana para sa araw na ito, kahit magkunwari ka man lang na naaalala mo na may asawa kang naghihintay sa iyo rito."

9

"Asawa? Nagpapatawa ka ba talaga o sadyang makapal lang ang mukha mo mula pa noong una?" humakbang siya palapit sa akin, sapat na malapit para maramdaman ko ang mainit at mabaho niyang paghinga sa aking mukha. "Ang asawang kilala ko at ng buong pamilyang ito ay si Sophia, ikaw... isa ka lang panakip-butas na itinapon ng lolo ko sa altar dahil wala siyang magawa sa kahihiyan."

Itinaas niya ang kanyang kamay upang ituro ang aking mukha, ang kanyang hintuturo ay muntik nang sumundot sa aking mata kung hindi ko idinaling iwas ang aking ulo. Ang bawat salita niya ay tila mararahas na latay sa aking balat, ngunit ang tanga kong puso ay patuloy na naghahanap ng katwiran para sa kanya... baka stressed lang siya sa kumpanya, baka marami lang siyang iniisip kaya niya ito nasasabi. Tinalikuran niya ako at naglakad patungo sa malaking refrigerator, binuksan ito nang marahas at kinuha ang isang bote ng malamig na tubig bago ito ininom nang derecho mula sa bibig ng bote. Nakatingin lang ako sa malapad niyang likod, ang aking mga mata ay basa na naman ng luha na sumisira sa natitirang ganda ng mukha ko.

"Kahit kaunting pagkain lang, Rafael, parang awa mo na... pinaghirapan ko 'yan mula kaninang tanghali," pagsusumamo ko muli, lumalapit ako sa kanya na parang isang pulubing namamalimos ng mumo ng atensyon.

"Ang ingay mo, Loraine, nakakarindi ang boses mo!" lumaras ang kamay niya at malakas niyang isinara ang pinto ng refrigerator, dahilan upang may ilang magnet na palamuti ang malaglag at mabasag sa sahig. "Kung gusto mong kainin 'yang basurang niluto mo, sige kainin mo mag-isa mo... huwag mo akong idadamay sa kabaliwan mo."

"Hindi basura ang pagmamahal ko sa iyo, Rafael, bakit ba napakasama ng tingin mo sa akin?" tuluyan na akong napahagulgol, ang aking dalawang kamay ay nakayukom sa aking dibdib habang ang aking mga balikat ay nayayanig sa matinding sakit.

"Dahil ang mismong mukha mo ang nagpapaalala sa akin kung paano nawala si Sophia sa buhay ko!" bulyaw niya, ang kanyang boses ay umalingawngaw sa buong sulok ng mansyon na tila ba gigisingin ang bawat natutulog na multo ng nakaraan natin. "Kung hindi dahil sa pagiging desperada mo na makapasok sa pamilyang ito, sana ay nahanap ko na siya... sana ay hindi ako nakatali sa isang katulad mong nakakadiri."

Inihagis niya ang bote ng tubig sa basurahan bago dire-diretsong naglakad palabas ng kusina, iniwan akong nakatayo sa gitna ng mga nabasag na palamuti sa sahig. Dahan-dahan akong lumuhod upang pulutin ang mga piraso ng basag na ceramic, naramdaman ko ang matalas na dulo ng isa nito na bumaon sa aking palad, nag-iiwan ng pulang likido na dahan-dahang pumatak sa puting tile. Hindi ko naramdaman ang sakit sa kamay ko dahil mas matindi ang pagdurugo ng aking kaluluwa sa bawat tapak niya sa aking dignidad na parang dumi lang sa daan. Pinunasan ko ang aking palad sa dulo ng aking pulang silk dress, hinahayaan ang mamahaling tela na magkaroon ng mantsa ng sarili kong dugo, katulad ng pagsasama naming puno na ng sugat.

Narinig ko ang mabibigat niyang hakbang sa hagdanan, kaya pilit akong tumayo kahit nangangatog ang aking mga tuhod dahil sa matinding panghihina ng aking katawan. Sumunod ako sa pasilyo, nakita ko siyang papasok sa kanyang silid... ang master's bedroom na kailanman ay hindi ko natapukan para matulog mula noong araw ng kasal namin. Huminto siya sa may pintuan nang marinig niya ang kaluskos ng aking sapatos sa sahig, lumingon siya nang may kasamang malalim na buntong-hininga na puno ng pagkainis.

"Huwag mong sabihing susunod ka pa rin sa kwarto ko ngayon, Loraine, dahil baka masaktan na kita nang tuluyan," babala niya, ang kanyang mga kamay ay nakahawak sa hawakan ng pinto habang ang kanyang katawan ay nakaharang sa siwang nito.

"Gusto ko lang namang malaman kung anong oras ka aalis bukas para maihanda ko ang isusuot mong suit, Rafael," mahina kong sagot, pilit kong ibinaba ang aking paningin upang hindi ko makita ang poot sa kanyang mga mata.

"May mga katulong ako na binabayaran para gawin 'yan, kaya huwag kang umaktong may silbi ka sa bahay na ito," sagot niya na parang may pader na bakal sa pagitan naming dalawa. "Matulog ka na sa guest room mo sa dulo at huwag mo akong gigisingin kahit anong mangyari bukas ng umaga."

"Rafael... limang taon na akong nagtitiis, hindi mo ba talaga kayang makita ang lahat ng ginagawa ko para sa iyo kahit isang beses lang?" huling subok ko, ang aking kamay ay dahan-dahang umabot sa pader upang suportahan ang sarili ko.

"Ang tanging gusto kong makita mula sa iyo ay ang pirma mo sa oras na magpasya akong tapusin ang kalokohang ito," malamig niyang wika bago malakas na isinalaysay ang pinto sa harap ng aking mukha.

Ang lakas ng pagsasara ng pinto ay nagdala ng hangin na tumama sa aking basang mga pisngi, iniwan akong muli sa labas ng kanyang mundo na walang kahit anong liwanag. Sumandal ako sa pader ng pasilyo, dahan-dahang dumuas pababa hanggang sa mapaupo ako sa sahig habang yakap ang aking mga binti na walang tigil sa panginginig. Ang bawat salita niya tungkol sa pagtatapos ng kasal na ito ay nagdala ng matinding takot sa akin, ngunit mas matindi ang bulag kong paniniwala na balang araw ay makakalimutan niya rin ang galit niya kapag napatunayan kong hindi ko siya iiwan. Tumingin ako sa sarili kong kamay na may sugat pa rin mula sa nabasag na palamuti, ang dugo ay tuyo na ngunit ang kirot sa loob ng dibdib ko ay patuloy na lumalawak na parang lason.

Dahan-dahan akong tumayo, ginamit ang natitirang lakas ng aking katawan para maglakad patungo sa aking kwarto sa pinakadulo ng pasilyo... ang silid na naging saksi sa bawat gabi ng aking pag-iyak at pagdarasal. Pumasok ako sa loob, isinara ko ang pinto nang walang kaingay-ingay dahil ayaw kong magising ang nag-iisang lalaking nagmamay-ari ng buong pagkatao ko kahit na sinusunod niya akong patayin sa sakit araw-araw. Humiga ako sa kama nang hindi nagpapalit ng damit, hinahayaan ang pulang silk dress na maging saksi sa isa namang gabi ng kabiguan at pang-aalipusta na aking tinanggap nang buong-puso.

"Bukas... bukas sigurado ako na mas magiging maayos din ang lahat sa atin, Rafael," bulong ko sa unan habang ipinikit ko ang aking mga matang namamaga na sa walang humpay na pagluha.

"Huwag mong lokohin ang sarili mo, Loraine, dahil kahit kailan ay hindi ka magiging sapat para sa akin," ang boses ni Rafael mula sa aking isipan ang huling narinig ko bago ako tuluyang makatulog.