All Chapters of Chasing My Heir's Hot Mama: Chapter 1 - Chapter 10

"Ma'am Loraine, kailangan niyo na po bang ilagay itong truffle steak sa warmer dahil mag-aalas diyes na ng gabi," tanong ni Aling Maria habang nakahawak sa gilid ng apron niya, bakas sa mukha ang pagod at labis na pag-aalala sa akin."Huwag muna, Aling Maria, parating na si Rafael dahil nangako siya sa text na uuwi siya para sa ikalimang anibersaryo natin ngayon," sagot ko habang inaayos ang pagkakatirik ng mga kandila sa gitna ng mahabang lamesa.Inayos ko ang suot kong pulang silk dress na binili ko pa sa isang mamahaling boutique noong nakaraang linggo, umaasa na mapansin niya man lang ang itsura ko ngayong gabi. Ang limang taon na nagdaan ay parang isang mahabang panaginip kung saan gabi-gabi akong nag-aabang sa sala, nagtitiis sa lamig ng aircon habang pinapanood ang bawat paggalaw ng oras. Walang anibersaryo o kaarawan ang naging mahalaga sa kanya, bawat taon ay lumilipas na parang ordinaryong araw lang na pilit niyang binubura sa kanyang kalendaryo. Pero ngayong gabi, nagbakasa

"Tumabi ka nga sa pinto, Loraine, hindi mo ba nakikitang nakaharang ka sa dadaanan ko?" bulyaw ni Rafael habang isinusuka ng malamig na hangin ng madaling araw ang kanyang nangangamoy alahas at alak na pigura sa loob ng foyer."Gusto lang naman kitang tulungan sa coat mo, Rafael, kanina pa ako naghihintay dito sa sala dahil akala ko talaga ay darating ka bago mag-umaga," sagot ko habang pilit na inaabot ang dulo ng kanyang mamahaling tela kahit na nanginginig ang aking mga daliri sa lamig."Sino ba ang tangang maysabi sa iyo na maglamay ka rito na parang asong nagbabantay sa gate?" tabig niya sa aking braso na nagdulot ng malakas na kalampag ng siko ko sa gilid ng shoe rack. "Ilang beses ko bang kailangang ipamukha sa iyo na ang presensya mo sa bahay na ito ay isang malaking sakit sa ulo para sa akin?"Napaatras ako, sinalo ng palad ko ang sumasakit kong siko habang tinitingnan ang dumi ng putik na iniwan ng sapatos niya sa mamahaling carpet na pinaghirapan kong linisin kaninang hapon

"Bilisan mo ang pagkilos mo riyan, Loraine, ayaw ni Lolo ng pinaghihintay siya sa hapag kainan," bulyaw ni Rafael habang pababa kami sa hagdanan ng aming mansyon, suot ang kanyang mamahaling navy blue suit. "Opo, heto na, kinuha ko lang ang paboritong regalo na binili ko para kay Don Gustavo," sagot ko habang bitbit ang isang mabigat na binalot na kahon, pilit na hinahabol ang malalaking hakbang niya patungo sa nakaparadang sasakyan. "Iwanan mo na 'yan kay Aling Maria, pampasikip lang 'yan sa backseat, at siguraduhin mong hindi ka magsasalita ng kung ano-anong kahibangan mamaya kapag tinanong tayo tungkol sa buhay natin," bawi niya sabay hila sa pinto ng kotse nang napakalakas, halos maipit ang dulo ng aking suot na kulay kremang dress. Pumasok ako sa loob ng sasakyan at umupo sa tabi niya, isinandal ko ang aking ulo sa malamig na salamin ng bintana habang pinapanood ang dahan-dahang paggalaw ng sasakyan palabas ng gate. Ramdam ko ang matinding lamig mula sa aircon na tumatama sa

l"Suotin mo itong emerald gown na pinabili ko sa assistant ko at siguraduhin mong hindi ka aalis sa sulok kung ayaw mong kaladkarin kita palabas ng ballroom, Loraine," malamig na utos ni Rafael habang inihahagis ang isang velvet na kahon sa ibabaw ng aking kama."Salamat dito, Rafael, susundin ko ang lahat ng gusto mo basta kasama kita sa charity ball na ito," sagot ko habang hinahawakan ang makinis na tela ng mamahaling damit."Huwag kang assumera dahil hindi kita isasama para maging date ko... nandoon ka lang para makita ng mga board members na buo ang pamilyang ito," bulyaw niya sabay kalabog ng pinto ng aking silid.Inayos ko ang aking buhok at dahan-dahang isinuot ang gown na sadyang napakalaki para sa aking nangangayayat na katawan. Pagbaba ko sa sala, nakita ko si Rafael na naghihintay habang tinitingnan ang kanyang gintong relo na may kasamang matinding inis sa mukha. Hindi niya ako binati o tinapunan man lang ng tingin, bagkus ay dire-diretso siyang lumakad patungo sa labas u

"Gumapang ka kung kailangan mo, Loraine, basta siguraduhin mong hindi ka hahambalang sa daraanan ko bukas ng umaga," malamig na bulyaw ni Rafael habang nakatayo sa may pinto, pinapanood ang panginginig ng aking tuhod. "Kahit kaunting tulong lang naman, Rafael... hindi ko talaga maipantay ang kanang paa ko sa sahig dahil sa matinding kirot," pagsusumamo ko habang ang aking mga daliri ay nakabaon sa magaspang na carpet ng sasakyan. "Sinabi ko nang huwag mo akong mahawakan dahil tapos na ang palabas natin sa harap ng media," sagot niya sabay talikod, ang mabigat na sapatos niya ay nag-iwan ng putik sa may doorstep bago tuluyang sumara ang pinto ng mansyon. Ibinaba ko ang aking ulo sa malamig na katad ng backseat, pinakikinggan ang mabilis na pag-alis ng sasakyan patungo sa garahe matapos akong iwan ng driver na takot ding masesante. Ginamit ko ang aking dalawang kamay upang hilahin ang sarili ko palabas ng kotse, bawat pagdampi ng sirang takong sa semento ay nagpapadala ng kuryente ng