Chapter 5: When Love Turns Into War

Lucien POV

Galit. Gutom. Hindi lang sa pagkain, hindi lang sa pera, kundi galit sa kabuuan ng mundo na sa tingin ko ay naglalaro laban sa akin. Wala na akong pakialam sa disiplina, sa image, sa lahat ng bagay na dati kong inaalagaan. Elviera ay umalis, at hindi ko maipaliwanag kung gaano kasakit iyon sa akin. Ngunit masakit pa rin, mas matindi pa rin, mas nakaka-inis ang ideya na may isa pang lalaki na nakatayo sa tabi niya at hindi ako kinakatakutan.

Ngunit hindi ako aalis. Hindi ako papayag. Wala siyang karapatan na maramdaman na ligtas siya sa mundo. Wala siyang karapatan na huminga nang malaya habang ako ay nagdurusa sa pagkawala niya at sa kawalan ng kontrol ko. Kaya simula noon, inumpisahan ko na.

Pinuntahan ko ang media, pinakawala ang mga pahayag. Mga news articles na may halong lihim na impormasyon, mga social media post na may insinwasyon tungkol sa foundation at sa lalaki na nagtatanggol sa kanya. Sa bawat post, sa bawat leak, ramdam ko ang kapangyarihan ko. Galit ako, oo, pero galit na may plan. Galit na may direksyon. Galit na kayang sumira sa kahit anong mabuo nila.

“Hindi ka makakawala,” bulong ko sa sarili habang nagbabasa ng isang online article tungkol sa Caelum Ashborne. “Hindi mo malilimutan ang pangalan ko. At higit sa lahat, hindi mo mararamdaman na ligtas ka sa mundong ginawa ko para sayo.”

Nakakainis na nakikita kong si Elviera, kahit malayo, ay parang lumalaban sa takot. Nakikita ko sa mga report na siya ay tahimik, matatag, may tapang na dati ay hindi niya naramdaman. Ang tawa niya sa mga bagong kausap, ang postura niya, ang mga ideya niya sa foundation—lahat iyon ay parang insulto sa akin. Hindi niya alam na galit ako. Hindi niya alam na bawat galaw niya ay pinagmamasdan at binabantayan ko.

Sinimulan kong atakihin ang negosyo ni Caelum. Hindi direktang pisikal, kundi sa paraang alam kong masakit: media, mga leak, at mga strategic na paninira. Ginagamit ko ang lahat ng connections ko. Lahat ng tao sa paligid ko ay dapat kumilos ayon sa plano. Hindi siya dapat nakikita bilang ligtas. Hindi siya dapat nakatayo nang matatag sa tabi niya.

Ngunit mas nakakasakit ang isang bagay—narinig ko mula sa insider ko na may backstory pala kami ni Caelum. Matagal na naming labanan ang isa’t isa, may mga nawalang kontrata, nawala na posisyon, na naagaw na yaman. At ngayon, dala-dala ni Elviera ang aking galit at ang galit ng taong ito sa kanya. Parang siya ang dahilan kung bakit may gulo. Parang siya ang nagbukas ng pinto sa lahat ng galit na dapat sana ay para lang sa isa.

Hindi ko kayang tiisin iyon. Kaya nagpadala ako ng message kay Elviera. “Bumalik ka. Kung hindi, lilitaw ang lahat ng detalye sa publiko.” Parang mas madali, para sa akin, na manipulahin siya. Parang siya ay palaging nasusunod. Parang siya ay palaging nakatali sa akin.

Ngunit sa unang pagkakataon, sumagot siya nang hindi takot. “Narinig ko lahat noong gabing iyon,” sabi niya. Isang simpleng linya, pero ramdam ko ang dagok nito sa dibdib ko. Parang isang bomba. Parang lahat ng sinabi ko, lahat ng galit, lahat ng pananakot, lahat ng kasinungalingan na ipinakita ko sa kanya ay bumalik sa akin.

Nararamdaman ko ang init sa mukha ko. Galit, oo, galit. Pero may kasamang pagka-realize. Ang mga salita ko, ang mga pagmumura at panglilinlang, ang lahat ng manipulative na galaw ko nilaon ko ang babae na noon ay mahal ko sa paraang hindi ko kayang aminin.

Hindi siya takot. Hindi siya umiwas. Hindi siya yumuko. Ang babaeng inisip kong madaling hulmahin, inisip kong tahimik at obedient, na iniisip kong kontrolado wala na iyon. Wala. Tuluyan.

Tumigil ako sa pagtayo. Naglakad-lakad sa office, nagbibilang ng mga bagay, nagbabalik sa isip ang bawat insidente. Ang bawat tawa, ang bawat salita, bawat galaw na ginawa ko para manipulahin siya. At sa bawat memorya, ang galit ko ay lumalakas, pero may kakaibang kasamang panghihinayang

Ngunit hindi ako papayag na tapusin ito ng ganoon. Hindi ako papayag na mawala siya sa akin at makaramdam siya ng kapayapaan sa tabi ng isa pang lalaki. Kaya ang plano ko ay mas lalong naging mabagsik. Media, leaks, legal threats, lahat ng kaya kong gamitin para pilitin siya pabalik o sirain ang kanyang bagong mundo.

Habang nakaupo sa office, nakatingin sa screen ng computer, iniisip ko kung paano ko siya gagawin na muling maramdaman ang takot at pangangailangan sa akin. Hindi niya alam kung sino ang tunay na kalaban. Hindi niya alam na bawat galaw niya ay sinusundan, bawat salita ay ini-analyze, bawat desisyon ay may katumbas na galit mula sa akin.

Tumigil ako sandali. Napabuntong-hininga. Ang galit ko ay hindi lang basta emosyon, ito ay armas. Ito ay taktika. At ang babaeng iyon ay hindi niya alam na matagal na akong nagplano sa bawat galaw, bawat salita, bawat paraan para makuha siya o mapinsala ang mundo niya.

Ngunit sa kauna-unahang pagkakataon, naramdaman ko ang kakaibang sakit. Hindi dahil sa galit o takot, kundi dahil sa kapangyarihan ko sa kanya ay hindi na ganoon. Hindi niya nararamdaman ang takot, hindi niya nararamdaman ang pangangailangan, hindi niya nararamdaman ang control ko. Siya ay malaya, kahit hindi ko pa pinapayagan.

Napangiti ako, malamig at mapait. “So this is what you became,” bulong ko sa sarili. “Babaeng hindi mo na kailangan ako, na hindi mo na kinakatakutan ang pangalan ko. At mas gusto mo ang kalayaan kaysa sa akin.”

Ngunit hindi iyon titigil sa akin. Hindi siya puwedeng mawala sa mundong ginawa ko para sa kanya. Hindi puwede. Kaya nagpatuloy ako sa galit, sa plano, sa bawat hakbang para ipakita sa kanya at sa lalaking iyon na wala siyang ligtas na lugar.

Ang babaeng inisip kong aking pagmamay-ari ay ngayon ay kalaban ko sa paraan na hindi niya alam. At ako, Lucien Kross, ay hindi titigil hangga’t hindi ko napatunayan na lahat ay nakikinig sa akin—lahat ay natatakot, at higit sa lahat, na ako pa rin ang may hawak sa kanya.