Chapter 3: The Enemy She Did Not Know

Elviera POV

Pagkatapos ng mahabang biyahe at ilang araw ng tahimik na pag-iisip, nagdesisyon ako na kailangan kong magsimula muli. Hindi pabalik sa penthouse, hindi pabalik sa mundo ni Lucien. Kailangan ko ng lugar kung saan wala siyang impluwensya, kung saan puwede akong huminga nang malaya. Nag-apply ako sa isang foundation, simpleng trabaho lang sa admin, pero sa isip ko, ito ang unang hakbang para buuin ulit ang sarili ko.

Pumasok ako sa building na simple at tahimik. Walang malalaking logo, walang mamahaling gamit na nakakalat sa paligid. Para itong lugar na hindi sinusubukang magpakita ng yaman. Hindi ko alam kung bakit, pero pakiramdam ko, safe ako dito. Huminga ako nang malalim bago pumasok sa reception. “Good morning po. May interview po ako para sa administrative assistant position,” sabi ko, pilit pinatigil ang nanginginig na boses ko.

Dinala ako ng staff sa isang maliit na opisina. Tahimik lang. May isang lalaki sa likod ng desk. Malalim ang tingin niya. Malamig, pero hindi nakakatakot. May pagka-intimidating, pero may something din na… parang makakausap mo. “Good morning, Ms. Seraphine. Please, have a seat,” sabi niya.

Umupo ako. Pinagmasdan niya ako nang ilang segundo bago nagtanong. “Why do you want this job?”

Kumilos ang dila ko. “Gusto ko po ng fresh start. Gusto kong makapagsimula uli sa buhay ko. Gusto kong makatulong sa foundation at matuto sa proseso ng trabaho,” sagot ko nang tapat. Walang pag-ikot ng salita, walang pagpayag na mapansin ang pagod o sakit sa boses ko.

Tumingin siya sa akin nang matagal. Ramdam ko na nakikita niya ako, pero hindi niya sinasabi kung ano ang iniisip. Hindi niya ako tinanong tungkol kay Lucien. Hindi niya pinansin ang huling pangalan ko. Parang hindi ito mahalaga sa kanya.

Habang sumasagot ako sa iba pang tanong, ramdam ko ang kakaibang tensyon sa paligid. Hindi siya galit. Hindi siya nagtatakda ng limitasyon. Hindi niya ako tinutulungan para mapahiya. Wala rin siyang tono na nagpapakita ng dominasyon. Para sa unang pagkakataon, nakaramdam ako ng respeto mula sa isang lalaki, respeto na hindi ko naramdaman mula kay Lucien kailanman.

Matapos ang interview, naglakad ako palabas ng opisina nang may kaunting pag-angat sa dibdib ko. Parang huminga ako nang malalim na hindi ko alam na kailangan ko. May ngiti akong hindi pilit. May kaunting lakas ng loob.

Pagbalik ko sa apartment na pina-rent ko sa malapit, umupo ako sa sahig at inisip ang interview. May isang parte sa akin na nag-aalala, nagdadalawang isip. Paano kung may nakakaalam ng nakaraan ko? Paano kung malalaman niya kung sino ako? Pero sa kabilang banda, may bagay na parang nag-uudyok sa akin na lumaban.

Samantala, hindi ko alam, sa kabilang lungsod, nagiging mas galit si Lucien sa lahat ng nangyayari. Natuklasan niya na si Caelum Virex Ashborne ang nasa likod ng biglaang pagkabigo ng isa sa kanyang pinakamalaking deal. Ramdam ko sa sarili ko ang kakaibang tensyon kahit hindi ko pa siya nakikita. Parang hangin na humihipan sa akin ng pagbabanta na hindi ko pa nauunawaan.

Kinabukasan, bumalik ako sa foundation. Tinanggap ako sa trabaho. Hindi niya ako pinakialaman. Pinakita niya kung saan ang mga files, ang printer, at mga protocol. Walang matataas na tono, walang pag-uutos, walang panghuhusga. Sa tuwing may nagtatanong sa staff tungkol sa akin, pinapaintindi niya na igalang ang privacy ko. Hindi ko mawari ang relief na naramdaman ko. Parang nakalimot ako sa bigat na dala ko mula sa nakaraan.

Habang nag-uusap kami ng assistant ko tungkol sa mga tasks, palihim siyang nakatingin sa akin. Nakita ko ang intensity sa mga mata niya. Hindi galit, hindi pagsubok. Parang sinusukat niya ang lakas ko at nakaka-appreciate sa bawat kilos. Hindi niya kailangan sabihin na nakita niya ang aking katatagan, pero ramdam ko.

Sa mga susunod na araw, nagsimula akong makaramdam ng unti-unting kapayapaan sa loob ng aking sarili. Walang galit, walang takot sa kanya. Walang manipulative na salita, walang pagtatakda ng limitasyon. Para sa unang pagkakataon, naramdaman ko na puwede akong maging sarili ko.

Ngunit sa bawat email, sa bawat pag-check ng agenda, hindi ko maiwasang mag-alala. Nakakatakot ang posibilidad na matuklasan ni Lucien kung nasaan ako. Nakakatakot ang ideya na puwede siyang magpadala ng tao para hanapin ako. Ngunit sa parehong oras, naramdaman ko ang kakaibang lakas na bumabalik sa akin. Hindi ako nagtatago dahil sa takot. Nagtatago ako para sa sarili kong kapayapaan.

Isang araw, habang nag-aayos ako ng files, napansin ko na may isang lalaki na nakatingin sa akin mula sa kanyang opisina. Hindi siya nagpakilala. Tinitigan lang ako. May intensity sa kanyang tingin, parang alam niya ang lahat pero pinili niyang huwag magsalita. Parang may misteryo sa kanyang presensya, pero hindi ito nakakatakot.

Dumaan ang oras, nakasanayan ko ang araw-araw na routine. Pagkatapos ng trabaho, umuuwi ako sa apartment na tahimik at simple. Hindi ko iniisip kung ano ang iniisip ni Lucien. Hindi ko iniisip kung paano siya magre-react. Halos nakalimutan ko na may lalaki na minsang nagpakita ng kapangyarihan sa akin at sinadyang sirain ang puso ko.

Ngunit sa isang gabi, habang inaayos ko ang aking files para sa meeting bukas, nakita ko ang pangalan ko sa computer. Nakalagay doon: “Elviera Noelle Seraphine.” Parang bigla akong lumingon sa paligid. Parang gusto kong itago iyon. Ngunit hindi ako nag-alala. Hindi ko kailangan itago. Dahil para sa unang pagkakataon, naramdaman ko na hindi na ako bata at walang lakas. May control ako sa sarili ko.

At doon, sa tahimik na opisina na iyon, may naramdaman akong kakaibang tensyon. Parang may tao sa kabilang kwarto na alam ang lahat tungkol sa nakaraan ko. Parang may taong hindi basta-basta nagtatago sa harap ko. Parang may kalaban ako sa paligid, pero sa halip na takot, naramdaman ko ang kakaibang excitement.

Pagkatapos ng ilang minuto, nakita ko ang isang folder sa mesa. Nakalagay ang pangalan ko sa label. Dahan-dahan kong binuksan iyon. Mga resume at documents, pero may personal notes din. Hindi ko alam kung bakit, pero may tiwala akong hindi ito panggagago o paninira.

Huminga ako nang malalim at muling tumingin sa paligid. Tahimik. Walang ingay. Walang manipulasyon. Parang may ligtas na lugar ako sa mundo na dati ay puno ng kasinungalingan.

Ngunit hindi ko pa alam, sa kabilang lungsod, may nagbabalik ng galit. Ang lalaki na minsang nagpakita ng lahat ng kapangyarihan sa buhay ko ay hindi pa rin makakalimot. At sa isang iglap, may bagong laro ang nakatakda sa buhay ko na hindi ko pa alam, ngunit magbabago sa lahat ng ginagawa ko.

Pagkatapos kong isara ang folder, lumingon ako sa bintana. Nakita ko ang ilaw ng siyudad. Maraming tao, maraming bahay, maraming kwento. Para sa una sa mahabang panahon, naramdaman ko na may lugar ako sa mundo. Lugar na puwede akong huminga nang malaya, kahit hindi ko alam kung ano ang susunod na mangyayari.

Hindi ko alam na ang lalaki sa likod ng desk ay may mas malalim na plano. Hindi ko alam na siya ay mas matindi pa kaysa sa galit ni Lucien. At hindi ko rin alam, sa bawat kilos ko, tinitingnan niya ang bawat galaw ko, bawat salita ko, at bawat titig ko.

Parang may hawak na lihim ang lalaki. Ngunit sa gabing iyon, ang tanging sigurado ako, ako ay buhay. Ako ay malaya. At para sa unang pagkakataon, ako ang nagdidikta ng sarili kong mundo.

Sa huling sandali bago lumabas ako sa opisina, nakita ko ang isang maliit na sticky note sa folder. Walang pangalan, walang pirma.

“Protect her. She is stronger than she knows.”