Chapter 4: The Man Who Never Raised His Voice

THIRD PERSON P.O.V

Elviera slowly adjusted sa bagong trabaho sa foundation. Sa simula, tahimik siya, nag-oobserve, pinagmamasdan ang mga galaw ng iba. Pero unti-unti, nagsimula siyang magbigay ng mga ideya sa mga meetings. Hindi ito yung tipong sinasabi lang para mapasama, kundi yung may sense, practical, at makatulong talaga sa proyekto.

Ang mga staff, una ay nagtataka. Pero habang lumalabas ang mga ideya niya, napapansin nila na may uniqueness ang approach niya. Nakikinig sila, nagtatanong, nagpo-provide ng feedback. Para sa kanya, ito ang unang beses na naramdaman niyang may pakialam sa sinasabi niya. Walang pang-aalipusta, walang pagsisiyasat sa bawat galaw.

Samantala, si Caelum Virex Ashborne ay tahimik na nag-oobserve sa kanya. Nakikita niya ang determinasyon sa mata ni Elviera. Nakikita niya ang tapang kahit may halong kaba. Nakita niya rin ang bigat na dala-dala nito sa nakaraan. Pero sa kabila ng lahat, hindi siya nag-overstep. Hindi niya hinahawakan ang personal na bagay ni Elviera. Hindi niya pinipilit ang kanyang presensya sa buhay nito. Sa bawat kilos niya, may respeto at distansya.

Habang nagtatagal, may mga flashback si Elviera. Mga gabing nakaupo siya sa living room ng penthouse, pinipilit makipag-usap kay Lucien at palaging natatapos sa pagtigil ng paghinga, sa katahimikan ng boses niya, sa pakiramdam na kahit anong sabihin niya, hindi siya pinapakinggan. Nakikita niya ngayon ang contrast. Ang katahimikan ni Caelum ay hindi katulad ng katahimikan ni Lucien. Ang katahimikan ni Caelum ay proteksyon, hindi pang-aalipusta. Ang katahimikan ni Lucien ay kontrol, hindi respeto.

Isang hapon, habang nasa office, nakatanggap si Elviera ng message sa phone. “Nasaan ka? Sagutin mo agad.” Para bang walang kasamang pakiramdam ng pagsisisi o concern, puro demand. Napailing siya, hinawakan ang phone at pinaikot sa kamay. Pakiramdam niya, bawat salita ni Lucien ay parang kalbaryo.

Ngunit bago niya mapindot ang reply, si Caelum ay lumapit. “Kung kailangan mo ng oras, kunin mo. Walang dapat pilitin,” sabi niya nang mahinahon, walang galit, walang tanong. Basta nagbigay ng option. Basta nagbigay ng proteksyon. Hindi niya pinipilit malaman ang detalye ng nakaraan ni Elviera. Hindi niya pinipilit sumagot.

Pagkatapos ng ilang araw, lumaki ang tensyon nang biglang lumabas ang balita na nag-track si Lucien sa location ng foundation. Nagpadala siya ng sunod-sunod na messages, nakakapangilabot na may halong “sorry” at “regret,” pero ramdam na may nakatagong banta. Parang hinihintay niyang sumuko si Elviera sa pamamagitan ng takot.

Elviera, habang nagbabalik sa kanyang desk, naramdaman ang panibagong kaba. Halos maiyak siya pero pinigilan. Ang puso niya ay nagbabalik sa takot na naramdaman niya noong nakaraan. Ngunit bago siya tuluyang mabuwal sa emosyon, si Caelum ay lumapit muli. Tahimik lang, pero halatang nakatingin sa kanya, nakakaintindi. “Breathe. Wala ka nang dapat katakutan. Ako ang bahala,” sabi niya nang mahinahon.

Hindi niya ito hinabol, hindi niya ito pinilit. Pero sa simpleng salitang iyon, naramdaman ni Elviera ang kakaibang lakas. May isang tao na hindi naglalagay ng demands, hindi nagtatakda ng limitasyon, hindi gumagamit ng takot.

Isang gabi, habang nagbabalik siya mula sa meeting, may nakita siyang anino sa labas ng building. Ang puso niya ay biglang kumabog. Kilala niya ang postura, ang boses kahit walang tunog. Si Lucien. Nakatingin sa building, parang naghihintay, parang nakabantay. Ang dugo niya ay nanariwa sa takot at galit.

Bago siya makagalaw, si Caelum ay lumapit, tahimik, nakatayo sa pagitan niya at ni Lucien. “Leave. Ngayon,” mahinahong sabi niya. Walang sigaw, walang galit. Pero ramdam ng bawat kalamnan ni Lucien ang authority ni Caelum.

Napahinto si Lucien. Tumigil sa pagtayo. Tumitig sa mukha ni Caelum. Nakita niya kung sino ang babae na nasa tabi niya. Nakita niya ang respeto, ang tapang, at ang paninindigan ni Elviera. Hindi siya nagtatago, hindi siya natatakot, hindi siya nagiging maliit.

“Naalala mo ang lahat,” bulong ni Caelum, parang hindi nagtatanong.

Si Lucien, sa kauna-unahang pagkakataon, ay nakaramdam ng kawalan ng kontrol. Hindi siya galit. Hindi siya umiiwas. May nakakausap siya na hindi kayang manipulahin. At may isang lalaki na hindi natatakot sa kanya.

Ngumingisi si Lucien, malamig, mapait. “Hindi niyo pa alam kung sino ang naabala niyo,” sabi niya. “Hindi niyo pa alam ang susunod kong gagawin.”

Si Caelum, nakatayo lang, tahimik, hindi nagpapakita ng kaba. Ang postura niya ay malinaw: proteksyon para kay Elviera at walang puwang para sa pang-aabuso.

Si Elviera, nakatitig kay Lucien, ramdam ang adrenaline. Hindi siya takot. Pero may takot siya sa intensyon ni Lucien. Sa unang pagkakataon, nakaramdam siya ng kakaibang confidence dahil nakatayo sa tabi niya ang isang lalaki na kayang protektahan siya nang hindi sinasakal.

Si Lucien, napangiti ng mapait, at naglakad palayo, ramdam ang galit na hindi maalis. Tumigil siya sa gate ng building at tumingin sa kanila. “Ito ay hindi nagtatapos. Babalik ako. Susirain ko kayong dalawa,” sabi niya bago tuluyang nawala sa dilim ng gabi.

Elviera huminga nang malalim. Ang puso niya ay kumakaba pa rin, ngunit naramdaman niya ang lakas na matagal niyang nawalay. Hindi siya maliit sa harap ni Lucien. Hindi siya natatakot.

Si Caelum, tahimik, lumapit sa kanya. “Are you okay?” tanong niya, simple at diretso. Walang pagmamadali, walang panghuhusga.

Ngumiti si Elviera, bahagya, ngunit may tapang sa mga mata. “Yes. Thanks to you,” sagot niya.

Si Caelum, tumango lamang. “Good. Basta alam mo, andito lang ako.”

Sa gabing iyon, lumabas si Elviera mula sa building nang ramdam ang kakaibang kalayaan. Hindi siya nag-iisa, hindi siya mahina. Sa tabi niya ay isang tao na hindi kailanman aabuso sa kanya, na hindi kailanman magpapatahimik sa kanya, na kayang ipagtanggol siya kahit sa harap ng pinaka mapanganib na tao sa buhay niya.

Habang papalayo, nakatingin siya sa ilaw ng siyudad, at ramdam niya na may bago, hindi pangkaraniwan, at ligtas na mundo na pwedeng pasukin. Ngunit alam niya na may darating pang unos. At ang unos na iyon ay si Lucien.

Ngunit sa ngayon, sa katahimikan ng gabi, may isa siyang tiyak: sa harap ni Caelum, hindi siya kailanman muling magiging tahimik, hindi siya muling magiging manipulable.

Ang gabing iyon ay simula ng panibagong yugto sa buhay niya. Panibagong lakas, panibagong respeto, at panibagong pakiramdam na kahit may banta sa labas, may taong nakatayo sa tabi niya na hindi kailangan niyang matakot.

At sa kabilang panig, si Lucien, habang naglalakad papalayo, ang utak niya ay puno ng galit at plano. Bawal siyang pababayaan. Hindi niya makakalimot kung sino ang babae, at higit sa lahat, kung sino ang lalaki na nakatayo sa tabi niya.

“Susirain ko kayong dalawa,” bulong niya sa sarili. “Hindi kayo makakatakas sa akin.”

Elviera, sa loob ng building, nakatitig sa gabi, nakangiti nang bahagya, at naramdaman ang unang pakiramdam ng tunay na proteksyon.