Tinig ng Pangungulila

"PIERO, anak. Pakibilisan naman po riyan at baka ma-late na si Mama sa job interview." Katamtamang sigaw ni Catriona mula sa labas ng kanilang bahay.

Kapagkuwan ay lumabas ang matamlay na anak nito sukbit ang backpack. Malaki ngunit walang masyadong laman.

"Ma, a-absent na lang ako." Ki aga-aga ay nag-aalburuto na naman ang anim na taong gulang na anak nito.

"Na naman?" Napangiwi na lamang si Catriona. Ni-lock na niya ang kinakalawang nilang gate bago pa makumbensi na naman siya ng anak sa kagustuhan nitong lumiban sa klase.

"Piero, naman. Dalawang araw ka nang absent tapos ngayon ayaw mo na namang pumasok. Maayos na naman ang pakiramdam mo. Teka nga, may hindi ka ba sinasabi sa akin? May atraso ka ba sa school mo kaya ayaw mong pumasok, Piero?" Pag-iimbestiga ni Catriona sa anak.

Naging tensyonado ang bata. "W-wala. Wala naman po, Mama."

"Sigurado ka?"

"Mama, hindi ba malili-late na kayo sa lakad n'yo?" Pag-iiba sa usapan ng paslit. Smart kid.

Tumango si Catriona. "Sabi ko nga."

Dumiretso na kaagad sila sa sakayan ng diyep at minalas pang naipit sila sa mabigat na traffic. Pinagpawisan nang matindi si Catriona at unti-unti nang binubura ng pawis niya ang make-up na inilagay niya sa kanyang mukha kanina.

Napaangil si Catriona nang pagbaba nila sa diyep ay may bumunggo sa kanyang babae ngunit hindi siya nito pinansin at tumakbo lang sa kung saan.

Nang hindi sinasadyang mapayuko siya ay may nakita siyang mga litrato sa paanan niya. Tatlong piraso ito. Out of curiosity ay pinulot niya ito, nagbabakasakaling may nakasulat doon na numero na puwedeng niyang tayaan sa lotto.

Ngunit hindi numero ang nakita niya kung hindi isang lalaki. Kagyat na nalukot ang kanyang noo nang makita na may markang ekis ang mukha nito na gawa sa pulang ink. Gano'n din sa ikalawang litrato ngunit sa ikatlo'y wala nang tinta na nakamarka doon.

Adoration flashed in her eyes when she saw how gorgeous the man in the picture is. His physical appearance is heart-stopping. Sa tuwina ay naalala niya na may anak pa pala siyang ihahatid. At lalong naalala niya na may job interview pa siyang pupuntahan. Kailangan pa man din niyang makahanap ng bagong trabaho dahil hindi na niya matiis ang pangungulit sa kanya ng Boss niya sa pinapasukan niyang restaurant ngayon kaya aalis na siya roon bago pa magkagulo. Isa pa, matumal na rin ang nagpapagawa sa kanya ng kurtina at sofa cover.

Nakahinga lang siya ng dalisay nang nasa bungad na sila ng public elementary school na pinapasukan ng kanyang anak.

Humukod siya ng kaunti upang humingi ng halik sa anak. "Goodbye kiss na kay Mama."

Namula ang paslit at atubiling dinampian siya ng halik sa pisngi nang mabilisan. "Behave ka lang, ha? 'Wag ka nang magpapaiyak ng kaklase mong babae. Nagkakaintindihan ba tayo, Piero?" Bilin niya sa anak.

Gasgas na gasgas na ang linyang iyon dahil sa araw-araw na nilikha ng Diyos ay hindi niya nakakaligtaang sabihin iyon sa anak.

Pumihit na ang anak at akmang papasok na sa gate ng school nang makita nito ang guro niya na papunta sa kanila. Nagtago ang paslit sa likod ni Catriona na animo'y may pinangingilagan.

"Cat, sandali. Aalis ka na ba?"

"Ah, Bernadette. Ikaw pala. Oo, e. May job interview pa kasi ako na hahabulin." Naging kaibigan na rin ni Catriona ang guro ng anak niya na kaedaran lang din niya.

"Ha? Gano'n ba? Hindi ba nasabi sa'yo ni Piero na ipinapatawag ka ngayon sa principal office?"

Na naman?

Lukot ang noo ni Catriona na tinignan ang anak na nakakubli pa rin sa likod niya.

Hindi nga nagkamali ang kanyang kutob. May ginawa na naman si Piero.

"MISS Carias, alam kong nagsasawa ka na sa mukha ko dahil halos tatlong beses sa isang buwan kung binibisita mo ako rito." Malambing na pahayag ng matandang principal.

Hindi lang ho nagsasawa, malapit ko na ring isumpa ang pagmumukha ninyo, sabat ng isip ni Catriona.

Feeling niya kasi ay nagkakabuhul-buhol ang bituka niya sa tuwing napapasulyap siya sa maluwag na pustiso ng principal. Parang second hand na kasi ito, isip niya.

"Kahit ibig ko mang makita ka palagi rito sa office ko ay hindi ko pa rin puwedeng palampasin ang ginawa ng anak mo. Na naman. Alam mo bang-"

"Hindi ko po alam kaya nga ho ako nandito para alamin." She bitterly cut his statement.

Sumandal naman ang uugud-ugod na principal sa kulay dugo nitong upuan. Catriona resisting the urge to walk out.

"Well, nilagyan lang naman niya ng patay na daga ang bag ng kaklase niya."

Napasapo na lang sa kanyang noo si Catriona.

Hay, Piero. Ano bang gagawin ko saiyo?

"Napagkasunduan ng faculty staff na i-suspend muna ang anak mo sa loob ng dalawang linggo. At Miss Carias, sana naman sa pagbalik ng anak mo ay mapatino mo na siya. Sayang naman ang ganda mo kung hindi mo magawang idisiplina ang iyong anak."

Nanigas ang panga ni Catriona sa narinig. Tila malakas na ipo-ipo ang dating no'n sa kanya na halos pati kaluluwa niya'y mabubuwal.

"I'll keep that in mind, Sir." Tumayo siya at matamang hinarap ang principal. "Alam ko ho kung pa'no ang tamang pagdidisiplina sa anak ko. Sadyang malupit lang ho sa amin ang mundo kaya hindi maiwasang makaramdam ng sama ng loob ang anak ko. Aalis na ho ako. Kukunin ko na lang kay Bernadette ang report card at academic papers ng anak ko at nang mailipat ko siya sa ibang iskwelahan kung saan may principal na kaaya-aya ang pagmumukha." Hindi niya mapigilang bastusin ang principal. Nadala lang siya ng matinding emosyon.

Paglabas niya ng opisina ng principal ay kaagad siyang nilapitan ng anak. His innocent dark night eyes were apologetic. Hindi pa man ito humihingi ng sorry sa kanya ay kaagad nang naglaho ang tampo niya sa anak.

She really loves her son na kahit pagalitan ito ay hirap siyang gawin. Naisip niya minsan na kaya siguro lumalaking pasaway ang anak dahil masyado niya itong ini-spoil.

O baka naman nasa dugo talaga ng bata na maging malapit sa gulo? Gano'n din kaya ang Ama niya? She sighed with that thought again.

"Mama, sorry." Piero's little hands snaked around her waist. Dinala niya ang anak sa bench na nasa gilid ng corridor.

"Pag-uusapan natin 'to sa bahay mamaya, okay?" Banayad na sabi nito sa kanyang anak.

"Mama, ayoko na po rito. Ilipat niyo na lang po ako sa school ni Leeyah." Tukoy ng bata sa kababata nito.

"Piero, 'di ba sinabi ko na sa'yo na malayo na ang school ni Leeyah. Nasa ibang bansa na kasi siya."

"E di sundan natin sila."

"Piero, anak.." Ramdam na ni Catriona ang pagpitik ng ugat sa ulo niya dahil kapos siya sa oras upang ipaliwanag sa anak ang mga bagay-bagay.

"Sige, susundan natin si Leeyah sa ibang bansa pero sa isang kondisyon." Pag-aalo ni Cat sa anak at lumiwanag naman ang natural na maangas na mukha nito.

"Yahoo! Ano po iyon, Mama?"

"Basta ipangako mo sa akin na mag-aaral kang mabuti at huwag na huwag ka nang gumawa ng gulo, okay?"

Sumaludo naman ang bata. Ngunit ilang sandali pa'y sumeryoso ulit ang ekspresyon nito. "Hindi naman iyan totoo, Mama e." Ngumuso ang bata.

"Ha? Hindi. T-totoo iyon, anak." Jusko! Ang hirap hagurin ng utak nitong batang ito. Talaga naman!

"Hindi iyon totoo. Noon sabi mo ibibigay mo sa akin ang picture ng Papa ko kapag nakapasok ako sa top five pero wala ka namang ginawa."

"Ah e.." Napakamot sa batok si Catriona. She was running out of reasons when her hand voluntarily traced the photo paper inside her pocket. "Oh God! Nakalimutan ko. Noon ko pa pala gustong ibigay sa'yo ang picture ng Papa mo."

Inabot niya sa anak ang picture na napulot niya sa kalsada kanina, iyong isang walang markang tinta. At naging sapat iyong dahilan upang lumundag sa tuwa ang anak niya.

Sometimes, lying is the only way to taste happiness, even if it’s poisoned.