Masuk“And for the last—but certainly not the least—of this evening’s most exclusive bidding wars, representing the rare blue moon of Ariadne… we present this extraordinary ring. A masterpiece, and the very first design of ours truly, Miss Ariadne Altavilla.”
As the emcee lifted it into the spotlight, the crowd in my jewelry emporium collectively leaned forward, their eyes glinting with fascination and desire. Every delicate facet caught the light, scattering a prism of colors across the room, making the air itself seem richer, heavier, electric.
Of course, who wouldn’t want it?
It wasn’t just a ring. It was a statement—a testament to craftsmanship, rarity, and elegance. It was born from the mind of an exceptional international jewelry designer. That’s me.
Every whispered gasp, every furtive glance at the ring, was a silent acknowledgment of my talent, my vision, and the allure I commanded. In this moment, the world wasn’t just watching. It was waiting… for Ariadne Altavilla.
Anniversary celebration ngayon ng Aria and Sapphire, my jewelry emporium here in Manila. Kasama sa selebrasyon ang pag-auction ng ilang jewelry collections na ako mismo ang nag-design. It’s also a charity event dahil ang malilikom na pera rito ay ido-donate sa ilang home for the aged.
“The bidding price will start at one million,” announces my friend, Cara.
Lumingon siya sa gawi ko at ngumisi. Ewan ko kung para saan ang ngisi niya. Siguro napapansin niya lang na halata ang pagka-inip ko sa stage at ikinatutuwa naman iyon ng bruha.
Kahit matagal na ako sa industriyang ito, hindi pa rin ako sanay humantad sa publiko. If it wasn’t for Aria and Sapphire, ay hindi ako lalabas ngayong Anniversary. Mostly si Cara ang front act ng negosyo ko, habang ako mas gusto ko sa lab o sa opisina lang, nag-iisip ng mga bagong jewelry designs.
“I’ll have it for one point two.”
One old businessman bids. He is a Taipan and owns multiple businesses in the country.
“Let’s close it for one million and five hundred thousand.”
“Two point five.”
Lumalawak ang ngisi ni Cara habang tumataas ang bidding price.
Hindi ko alam na nakakakaba pala ang ganitong senaryo. First time ko lang kasi sa ganitong event.
“Two point five, any higher?”
Cara is about to close the deal when a tall, hunky, blonde-haired man surprisingly appears in the event. He confidently walks in, carrying an almost heart-stopping glory with him.
I smile absentmindedly.
Oh my Adam.
Adam Corduza is my fiancé. He’s been my boyfriend for two years before we decided to get engaged.
That’s our story.
I’ve had enough for today narrating how we ended up together. Basta, ang alam ko lang ay mahal niya ako. End of story.
“Three million pesos. Can we close the deal now?”
A lovely, cheeky grin forms on his lips.
Napailing ako bago siya inirapan.
Kung nagkataong nandito ang mahadira niyang nanay at narinig si Adam na handa itong magbitiw ng ganoong pera para sa akin, paniguradong itinakwil na siya nito.
His witch of a mother has a lot of issues in life. Money, politics, money, population growth, and money again. Mahadira, e!
Lahat ng nakikita niya ay pinapakahalagahan niya at siyempre hindi ako exempted.
His mother hates me to the bottom of her fallopian tube, pero nasanay na akong huwag bigyan ng paki ang kamalditahan ng nanay ni Adam.
Anak naman niya ang papakasalan ko, hindi siya. Kahit hindi na siya um-attend sa kasal namin, ayos lang sa akin.
“Seems like the Chief Executive Officer of Corduzas Construction Firm is being a freak-control here,” Cara chuckles sarcastically. Hindi kasi boto si Cara kay Adam para sa akin. Same as my mother.
Against all odds ang affair namin. Saya nga e. Daming thrill.
“Okay. Three million, any higher, bidders? Going once. Going twice. Going—”
“Ten million pesos for the blue moon of Ariadne.”
Napanganga ang lahat sa bidder na bagong dating. Lahat ng guests ay napalingon sa naturang lalaki.
Umarko ang isang kilay ko dala ng gulat. Si Adam naman ay napahalukipkip at never attempted to crack a smile.
Then the bidding war’s over.
Lumapit sa stage ang highest bidder at lumapit sa auctioneer na si Cara. They shake hands formally.
I studied the bidder suspiciously, taking in every detail—from foot… to foot—este, face. Ayokong manglait, pero ang totoo, manlalait na talaga ako. Myghad!
He was tall, yes. Too tall. A grotesque mustache reminiscent of Eugen Hutz, hair wild and unruly like Lenny Kravitz, a geeky ensemble that screamed “try-hard,” and yet… somehow, his movements carried the effortless cool of Elvis Presley. A bizarre, dissonant combination, and I couldn’t decide whether to laugh or recoil.
Wala sa hitsura ng lalaki na masalapi siya. But anyway, I somewhat do believe that ‘don’t judge the person by his teeth.’
Shit.
Mukhang toothpaste pa lang hindi na niya afford. Hindi ako nasisilaw sa metal na nasa ngipin niya, kundi sa golden teeth niya.
Gosh, huh?
He looks like… God! Nevermind. He doesn’t have a look. Oh please.
Binuksan niya sa harapan namin ang dala niyang attaché case at napabuga na lamang ako ng hangin nang i-display niya ang millions of cash niya. Everyone inside the emporium gasps in surprise and amusement.
“Ten million. You’ll have it all.”
By the way, boses lang niya ang kaaya-aya… pero ang boses na iyon, may kakaibang kilabot. Parang narinig ko na dati—malabo, pamilyar, at nakakakilabot sa parehong oras—na para bang nagbabalik ito ng isang lumang alaala na pilit na itinatago ng isip ko.
“Woah! Congratulations, Mister?” tanong ni Cara, bahagyang nakataas ang kilay habang inaabot ang certificate ng auction.“Ben.” Tipid ang tugon nito, malamig at diretso—sabay sa panaka‑nakang pagsulyap sa direksiyon ko.I want to puke.“Ben… what? Ben Ladin?” Napabulalas si Cara, halatang hindi rin sigurado kung seryoso ba siya o nagbibiro lang.“Ben Jamin.”Napangiwi ako. Is he serious?May Jamin bang apelido? O sadyang naglolokohan lang sila ni Cara? Pakiramdam ko tuloy ay nasa isang cheap prank show ako.Sana pala Vi na lang ang pangalan niya at Tamin ang apelido—Vitamin. Sa gano’n man lang, may sustansiya sana ang katauhan niya.“So, dahil ikaw ang highest bidder ng Blue Moon of Ariadne, you can have Miss Aria tonight for a date. She’s the extra cumshaw of the said sapphire ring,” pormal na paliwanag ni Cara.At doon tuluyang bumaliktad ang sikmura ko nang lumitaw ang ngiting‑tagumpay sa mukha ng lalaking iyon.Oh please.Sa gilid ng paningin ko ay nakita ko ang matinding paggusot
“And for the last—but certainly not the least—of this evening’s most exclusive bidding wars, representing the rare blue moon of Ariadne… we present this extraordinary ring. A masterpiece, and the very first design of ours truly, Miss Ariadne Altavilla.”As the emcee lifted it into the spotlight, the crowd in my jewelry emporium collectively leaned forward, their eyes glinting with fascination and desire. Every delicate facet caught the light, scattering a prism of colors across the room, making the air itself seem richer, heavier, electric.Of course, who wouldn’t want it?It wasn’t just a ring. It was a statement—a testament to craftsmanship, rarity, and elegance. It was born from the mind of an exceptional international jewelry designer. That’s me.Every whispered gasp, every furtive glance at the ring, was a silent acknowledgment of my talent, my vision, and the allure I commanded. In this moment, the world wasn’t just watching. It was waiting… for Ariadne Altavilla.Anniversary ce
“LORD TRES, ano po ang balak ninyo sa blue fortresser ni Madame Hera?”Nakatunghay si Tres sa malawak at tila walang katapusang karagatan mula sa upper deck ng kanyang yate, malamig ang mga mata habang sinusundan ng tingin ang alon na humahalik sa gilid ng barko.“Just like the usual,” malamig niyang tugon sa kanyang guardman, ni hindi man lang lumilingon.“Masusunod po, Lord Tres. Ngunit sa tingin ko po ay may kailangan kayong malaman tungkol sa blue fortresser.”Tahimik niyang nilingon ang kanyang tauhan bago marahang nilagok ang alak mula sa kopitang hawak niya.“Make sure it’s worth my time, Atreus—or else I won’t hesitate to kill you right now.”Tila naging aligaga ang kanyang tauhan sa mariin niyang pahayag. Bumalatay ang matinding kaba at takot sa mukha nito, ngunit pinilit pa rin nitong manatiling matatag.“Lord Tres, may nakalap po akong personal na impormasyon tungkol sa blue fortresser na nakasama ninyo noong isang linggo. At nalaman ko pong… minor de edad pa lamang siya.”
The sun had already dipped low, casting long shadows across The Bahamas, when Gibson and I arrived at an unfamiliar hotel and casino. It loomed at the edge of downtown, its aging façade flickering under the weak, uneasy glow of neon lights. The air around it felt heavy, almost watchful, as if the building itself was waiting for us to make the first wrong move.Sa tuwina ay lumalakas ang loob ko dahil si Mama at ang mga ngiti niya ang patuloy na nagma‑materialize sa isipan ko. She’s my source of strength. Para sa kanya ang lahat ng ito. Mama wants nothing but a good life for me, at ako—wala akong ibang minimithi kundi ang maibigay sa kanya ang isang tahimik at payapang mundo. Isang mundong magiging posible lamang kung tuluyan nang mawawala si Gibson Evora sa buhay namin.Magda‑dalawang taon na ako rito sa The Bahamas, habang si Mama nama’y halos mag‑iisang dekada nang OFW dito.Nang maayos niya ang lahat ng papeles ko ay dinala niya ako rito upang dito na rin mag‑aral. I’m still in sen
“PAKIUSAP, Gibson! Ipagawa mo na lang ang lahat sa akin. Lahat, Gibson huwag lang iyan. Huwag ang anak natin, nagmamakaawa ako, Gibson. 'Wag naman si Ariadne. Kung hindi mo siya kayang itratong anak mo, itrato mo naman siyang tao. Hindi hayop ang anak mo, Gibson para ipambayad sa mga taong pinagkakautangan mo.”"Tumahimik ka, Amanda! Tumahimik ka! Ano ba ang karapatan mong hadlangan ang mga kagustuhan ko? Sino ka sa akala mo, ha? Anak ko si Ariadne kaya ako ang masusunod dito! At kahit maglupasay ka pa sa sarili mong luha at dugo, hindi mo na mababago ang desisyon ko!""Gibson, maawa ka sa anak mo. Menor de edad pa lamang siya at hindi pa niya magagawa ang bagay na hinihingi mong mangyari. Makonsensiya ka naman, Gibson. Matakot ka sa Diyos."“Diyos? Kahit matakot ako sa kanya, hindi niyon mababago ang nakatakda. Kapag hindi ko ito ginawa, Amanda, mamamatay sila. Hindi mo ba nauunawaan iyon? Papatayin nila ang buong pamilya ko.”Fresh, warm tears streamed relentlessly from my smarting







