She's Mine

“LORD TRES, ano po ang balak ninyo sa blue fortresser ni Madame Hera?”

Nakatunghay si Tres sa malawak at tila walang katapusang karagatan mula sa upper deck ng kanyang yate, malamig ang mga mata habang sinusundan ng tingin ang alon na humahalik sa gilid ng barko.

“Just like the usual,” malamig niyang tugon sa kanyang guardman, ni hindi man lang lumilingon.

“Masusunod po, Lord Tres. Ngunit sa tingin ko po ay may kailangan kayong malaman tungkol sa blue fortresser.”

Tahimik niyang nilingon ang kanyang tauhan bago marahang nilagok ang alak mula sa kopitang hawak niya.

“Make sure it’s worth my time, Atreus—or else I won’t hesitate to kill you right now.”

Tila naging aligaga ang kanyang tauhan sa mariin niyang pahayag. Bumalatay ang matinding kaba at takot sa mukha nito, ngunit pinilit pa rin nitong manatiling matatag.

“Lord Tres, may nakalap po akong personal na impormasyon tungkol sa blue fortresser na nakasama ninyo noong isang linggo. At nalaman ko pong… minor de edad pa lamang siya.”

Saglit itong huminto bago nagpatuloy, halatang nanginginig ang boses.

“At anak po siya sa labas ng dating gobernador—ang lalaking may malaking atraso sa inyong ama.”

Nagpuyos ang malamig na damdamin ni Tres.

It’s happening again. Goddammit. Fuck you, Hera.
Another soul torn to pieces by the nightmare you call a Dream Fortress.

Dala ng galit ay buong lakas niyang ibinato ang hawak na kopita sa sahig. Nagkabasag-basag ang kristal, kasabay ng pag-alab ng kanyang poot.

“Continue, Atreus!”

Marahan siyang humarap sa railing, ang katawan niya nakayuko sa bigat ng galit at pagod. Mariing hinawakan iyon, halos isuka ang buto sa tindi ng kapit, ang mga palad niya namumuti sa labis na puwersa. Halos maramdaman mo ang bawat ugat, ang bawat hibla ng kalamnan na nagpupumilit na kontrolin ang galit na gustong kumawala sa loob niya.

Huminga siya nang mabigat, ang dibdib niya bumabalik-balik sa ritmo ng galit at takot, tila bawat impit na damdamin ay nagbabanggaan sa loob. Ang paligid ay tila huminto—ang mahinang hangin ay naglalaro sa buhok niya, ang malamig na metal ng railing ay nagbibigay lamig sa palad, at ang mga mata niya, punô ng tensyon, ay nakatuon sa kawalan sa harap niya.

Bawat segundo ay mabigat, bawat saglit ay mahaba. Para bang ang mundo ay naghintay sa kanya, nakatitig sa bawat pag-igkas ng galit na hindi niya mailabas, bawat titig sa railing na nagiging saksi sa kanyang pagpipigil. Ang kanyang katawan ay nanginginig, hindi dahil sa lamig kundi dahil sa galit na halos sumabog, at sa bawat pisngi ng kamay na namumuti, nakasulat ang labanan sa pagitan ng pagkontrol at pagkawasak.

“Nakatira po siya ngayon sa The Bahamas kasama ang kanyang ina na isang domestic helper. Nasa senior high school na po siya sa kasalukuyan.”

Sandaling nag-alinlangan si Atreus bago muling nagsalita.

“At, Lord Tres… kailangan n’yo pong makita ito.”

Humarap muli si Tres at marahas na inagaw ang larawang iniabot sa kanya. Nanginig ang kanyang kamay habang titig na titig siya sa mukha ng babaeng nasa litrato.

“What the bloody hell is this? Some kind of a fucking bad joke?”

Napatigil ang kanyang paghinga.

“No. This is impossible.”

Napasandal siya nang bahagya, tila nawalan ng balanse habang naglalakbay ang kanyang isip sa isang lugar na matagal na niyang ikinulong.

“Ariadne Altavilla po ang pangalan niya, Lord Tres.”

Matapos ang isang mabigat at nakabibinging katahimikan, muling nagsalita si Tres—ngunit ngayon ay mababa, malamig, at mapanganib ang kanyang tinig.

“Let her live.”

Saglit siyang tumingin muli sa larawan bago itinuon ang tingin kay Atreus.

“And I command you to look after her—starting from now on.”

Isang mapanganib na ngiti ang sumilay sa kanyang labi.

“She’s mine.”